{"id":23207,"date":"2019-09-23T10:42:41","date_gmt":"2019-09-23T08:42:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23207"},"modified":"2019-09-23T11:37:39","modified_gmt":"2019-09-23T09:37:39","slug":"wielka-brittany","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/09\/23\/wielka-brittany\/","title":{"rendered":"Wielka Brittany"},"content":{"rendered":"

To m\u00f3wicie, \u017ce ca\u0142y czas czekacie na te najlepsze niewydane nagrania demo z archiwum Prince’a? Lepszych ni\u017c ta p\u0142yta raczej nie b\u0119dzie. M\u00f3wicie, \u017ce kobieca wokalistyka i kobiecy songwriting rz\u0105dz\u0105 w roku 2019? Nie spos\u00f3b tej tezy prowadzi\u0107 dalej bez przes\u0142uchania albumu Jaime<\/em>. M\u00f3wicie te\u017c, \u017ce podoba wam si\u0119 zesp\u00f3\u0142 Alabama Shakes? P\u0142yta ich wokalistki Brittany Howard <\/strong>jest znaczenie lepsza. A je\u015bli nic nie m\u00f3wili\u015bcie, to ju\u017c w og\u00f3le najlepiej – sam podchodzi\u0142em do tej p\u0142yty bez wielkich oczekiwa\u0144 i osi\u0105gn\u0105\u0142em na koniec weekendu pe\u0142n\u0105 satysfakcj\u0119. I w miar\u0119 pewn\u0105 kandydatk\u0119 do listy p\u0142yt roku. <\/p>\n

Z g\u00f3ry zaznaczy\u0107 trzeba, \u017ce Howard nie jest t\u0105 typow\u0105 kobiec\u0105 gwiazd\u0105 roku 2019. Jaime <\/em>w pierwszej kolejno\u015bci da si\u0119 por\u00f3wnywa\u0107 z p\u0142ytami z m\u0119skiego nurtu muzyki afroameryka\u0144skiej. Poza Prince’em, kt\u00f3ry jest tu punktem odniesienia czystym i oczywistym, tak\u017ce Curtis Mayfield, Gil Scott-Heron i D’Angelo. Pomaga na pewno fakt, \u017ce 31-letnia wokalistka z Alabamy jest przy okazji niez\u0142\u0105 gitarzystk\u0105, a na kobiecej scenie spod znaku R&B, soulu i funku to stosunkowo rzadka kombinacja. Mamy tu wi\u0119c sporo ciep\u0142ego, mi\u0119kkiego akordowego grania, charakterystycznego bluesowego podprowadzania harmonii, na kt\u00f3rych zbudowana zostanie linia wokalna, a wreszcie troch\u0119 Prince’owskich z ducha popis\u00f3w solowych. <\/p>\n

Jak przysta\u0142o na wielkie p\u0142yty z soulem i bluesem w tle, Jaime<\/em> to przedsi\u0119wzi\u0119cie pe\u0142ne odniesie\u0144 do dramatu osobistej historii – Howard po\u015bwi\u0119ci\u0142a ten album swojej zainteresowanej muzyk\u0105 siostrze, kt\u00f3ra zmar\u0142a jako nastolatka na siatk\u00f3wczaka, wyst\u0119puj\u0105c\u0105 u dzieci form\u0119 nowotworu z\u0142o\u015bliwego. Pisanie utwor\u00f3w na t\u0119 p\u0142yt\u0119 to by\u0142 dla mnie proces o charakterze terapii<\/em> – pisze wprost autorka. Przyznaje, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 utwor\u00f3w powstawa\u0142a od lat, szkice mia\u0142a w swoim laptopie od dawna, nad cz\u0119\u015bci\u0105 pracowa\u0142a, podr\u00f3\u017cuj\u0105c po Ameryce, obserwuj\u0105c – jak sama dodaje – pi\u0119kno, ale te\u017c samotno\u015b\u0107 i bied\u0119. Przysz\u0142y klasyk czarnej muzyki kszta\u0142towa\u0142y wi\u0119c mniej wi\u0119cej podobne warunki jak klasyki z przesz\u0142o\u015bci. Najwyra\u017aniej Stany Zjednoczone wracaj\u0105 do deklarowanej przez jej prezydenta wielko\u015bci znaczenie d\u0142u\u017cej ni\u017c si\u0119 wydaje. Smutku jest na tej p\u0142ycie niema\u0142o, ale zarazem jest tu niesamowity \u0142adunek empatii, pr\u00f3ba pocieszenia, roz\u0142adowania tego smutku. Jej Georgia<\/em> to nie cover, ale najwyra\u017aniej pr\u00f3ba podj\u0119cia klasycznego tematu – bez strachu o por\u00f3wnania. Howard nie boi si\u0119 tu \u017cadnych tego typu wyzwa\u0144 konfrontuj\u0105cych j\u0105 z klasykami. Podobnie z ko\u0144cowym Run To Me, kt\u00f3re mo\u017cna uzna\u0107 za wsp\u00f3\u0142czesne echo Nothing Compares 2U <\/em>– zn\u00f3w bez kalkowania, ale z wyra\u017an\u0105 intencj\u0105 wpisania si\u0119 w pewn\u0105 konwencj\u0119. Brittany nie ba\u0142a si\u0119 tu wyzwa\u0144. I wygra\u0142a. <\/p>\n

Howard \u015bpiewa tu du\u017co o potrzebie akceptacji, a gospelow\u0105 opowie\u015b\u0107 o nadziei snuje ju\u017c w nieco innym stylu ni\u017c poprzednicy (I don’t go to church anymore \/ I know he still loves me<\/em>). Muzycznie te\u017c zdarza jej si\u0119 pod\u0105\u017cy\u0107 w kierunku nowoczesnego R&B (Tomorrow<\/em>), misternie konstruuj\u0105c ca\u0142o\u015b\u0107 w studiu Shawna Everetta (tego samego, kt\u00f3ry nagrywa Alabama Shakes) i nawi\u0105zuj\u0105c do wsp\u00f3\u0142czesnej, hiphopowej produkcji. Ale Jaime ani na moment nie traci te\u017c z oczu tradycyjnego rzemios\u0142a muzycznego – nies\u0142ychana jako\u015b\u0107 tej p\u0142yty wyp\u0142ywa ze spotkania dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w. \u0141\u0105cznikiem s\u0105 muzycy, kt\u00f3rych Howard do studia zaprosi\u0142a – Robert Glasper, kt\u00f3ry daje gwarancj\u0119 \u0142\u0105czno\u015bci z hiphopow\u0105 (Kendrick Lamar itd.), a zarazem jazzow\u0105 wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci\u0105, basista Zac Cockrell znany ju\u017c z Alabama Shakes oraz fenomenalnie wpasowuj\u0105cy si\u0119 w stylistyk\u0119 tej p\u0142yty Nate Smith – perkusista z do\u015bwiadczeniami pracy u Dave’a Hollanda i Chrisa Pottera. Nieprze\u0142adowana aran\u017cacyjnie (Prince) tkanka muzyczna idealnie uzupe\u0142nia to, co chcia\u0142a powiedzie\u0107. Raczej te\u017c trudno b\u0119dzie jej po tej p\u0142ycie powr\u00f3ci\u0107 do nagra\u0144 z zespo\u0142em, to chyba raczej sytuacja z tych, kiedy to frontman(ka) dopiero opuszczaj\u0105c swoj\u0105 formacj\u0119 wchodzi na kolejny, nieosi\u0105galny wcze\u015bniej poziom. <\/p>\n

BRITTANY HOWARD Jaime<\/em><\/strong>, ATO\/Columbia 2019, 8-9\/10<\/strong> <\/p>\n