{"id":23266,"date":"2019-09-27T10:50:50","date_gmt":"2019-09-27T08:50:50","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23266"},"modified":"2019-09-27T13:53:43","modified_gmt":"2019-09-27T11:53:43","slug":"jestesmy-w-lesie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/09\/27\/jestesmy-w-lesie\/","title":{"rendered":"Jeste\u015bmy w lesie [premiery tygodnia]"},"content":{"rendered":"

\u017be ja jestem w lesie, szczeg\u00f3lnie z poni\u017csz\u0105 d\u0142ug\u0105 list\u0105 premier – to pewne. A liczba mnoga w tytule wzi\u0119\u0142a si\u0119 st\u0105d, \u017ce podejrzewam o podpadanie pod pi\u0119kny polski frazeologizm jeszcze par\u0119 os\u00f3b. Kanye West na przyk\u0142ad jest w lesie z now\u0105 p\u0142yt\u0105. Wiemy z oficjalnych \u017ar\u00f3de\u0142, \u017ce jeszcze przesun\u0105\u0142 moment wydania – niby o kilkana\u015bcie godzin, mo\u017ce dob\u0119, ale pisz\u0105c te s\u0142owa wiem tylko tyle co\u00a0prasa za oceanem<\/a>. W lesie s\u0105 tak\u017ce cz\u0142onkowie William’s Things<\/strong> – chyba troch\u0119 sp\u00f3\u017anieni z promocj\u0105 swojej p\u0142yty, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 we wtorek, ale ci\u0105gle jakby o niej a cicho. Tyle \u017ce oni w lesie s\u0105 te\u017c dos\u0142ownie – sw\u00f3j drugi album zatytu\u0142owany A Soul Not All of Wood<\/em> nagrali w \u015brodku lasu. Zreszt\u0105 bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce jeste\u015bmy wszyscy w lesie z rozwi\u0105zywaniem podstawowych problem\u00f3w dotycz\u0105cych otaczaj\u0105cej nas przyrody, sama muzyka przychodzi w dobrym czasie.\u00a0<\/p>\n

William’s Things<\/strong> – czyli trio Micha\u0142a G\u00f3rczy\u0144skiego (klarnet kontrabasowy), Seana Palmera (wokal) i Tomasza Wirackiego (fortepian) – porzuca tu teksty Williama Blake’a, od kt\u00f3rego wzi\u0119\u0142o nazw\u0119 przy okazji pierwszej p\u0142yty<\/a>. I bierze na warsztat guru ekolog\u00f3w Henry’ego Davida Thoreau, na co zreszt\u0105 ten ca\u0142y las, obecny w nagraniach non-stop poprzez delikatny ambient ptasich odg\u0142os\u00f3w (z rzadka przerywany przez jak\u0105\u015b ingerencj\u0119 ludzk\u0105 w typie przelatuj\u0105cego samolotu), z miejsca nas naprowadza. Polska muzyka, w szczeg\u00f3lno\u015bci z okolic sceny alternatywnej i jazzowej, ma histori\u0119 kontakt\u00f3w z lasem w ostatnich latach – by\u0142 projekt Forest Underground Kuby Suchara z Robem Mazurkiem, nie pami\u0119tam, czy le\u015bne sesje realizowa\u0142a Polonka (te\u017c z G\u00f3rczy\u0144skim w sk\u0142adzie – niebawem na Unsoundzie!), ale przynajmniej sesj\u0119 zdj\u0119ciow\u0105 zrobi\u0142a sobie w lesie. By\u0142y te\u017c \u015blady \u015bci\u00f3\u0142ki w muzyce elektronicznej. Lasem zajmowa\u0142 si\u0119 ze \u015bwietnym skutkiem<\/a> Janusz Jurga, a Micha\u0142 Szturomski katalogowa\u0142 polskie sowy<\/a>.\u00a0 Gdyby komu\u015b przysz\u0142o do g\u0142owy urz\u0105dzi\u0107 festiwal muzyczny po\u015brodku puszczy – cho\u0107 ekologiczne efekty takiego przedsi\u0119wzi\u0119cia mog\u0142oby by\u0107 op\u0142akane – mia\u0142by w czym przebiera\u0107.<\/p>\n

To, co na pierwszej p\u0142ycie wydawa\u0142o si\u0119 efemerycznym przedsi\u0119wzi\u0119ciem, tu zamieni\u0142o si\u0119 w zesp\u00f3\u0142 z krwi i ko\u015bci, dobrze u\u0142o\u017cony i logicznie wymy\u015blony. Mimo minimalistycznego sk\u0142adu – a mo\u017ce dzi\u0119ki niemu, bo to kameralne brzmienie jest zarazem wyraziste – grupie o trudnej do wym\u00f3wienia (dla Polaka przynajmniej) nazwie udaje si\u0119 stworzy\u0107 czyteln\u0105 i do\u015b\u0107 nawet \u0142atw\u0105 do przyswojenia formu\u0142\u0119 piosenkow\u0105. Dynamiczn\u0105, romantyczn\u0105, ci\u0105gle z mn\u00f3stwem stylistycznych zbie\u017cno\u015bci z nowym romantyzmem, ale takim oczywi\u015bcie w wersji steampunkowej, utrzymanym w duchu jakiej\u015b XIX-wiecznej nowej fali z alternatywnej \u015bcie\u017cki historii. Podoba mi si\u0119 to bardzo, podobnie jak poprzednio. Tryby wsp\u00f3\u0142pracy si\u0119 dotar\u0142y, ekspresja wokalna ma wymiar nieco mniej aktorski ni\u017c na pierwszej p\u0142ycie, kontrol\u0105 nad g\u0142osem Palmer zaskakuje tu wielokrotnie (cho\u0107by schodz\u0105c w d\u00f3\u0142 skali w The Moon<\/em>) – dobrze pami\u0119taj\u0105 zreszt\u0105 jego umiej\u0119tno\u015bci ci, kt\u00f3rzy s\u0142yszeli dw\u00f3jkowy koncert z pie\u015bniami Philipa Glassa na pocz\u0105tku roku. Akordowa podstawa, kt\u00f3r\u0105 zapewnia fortepian Wirackiego, przeobra\u017ca si\u0119 czasem w bluesuj\u0105ce riffy, a pot\u0119\u017cny klarnet wymyka si\u0119 z roli parowej (steampunk!) sekcji rytmicznej.\u00a0W najlepszym razie jest to noworomantyczny soundtrack na fatalny, klimatyczny koniec \u015bwiata. W najgorszym – idealna, oparta na dobrych tekstach i dobrze zagrana muzyczno-filozoficzna czytanka z angielskiego. A mo\u017ce jedno nie wyklucza drugiego?<\/p>\n

Je\u015bli wi\u0119c widz\u0119, \u017ce zesp\u00f3\u0142 wci\u0105\u017c relatywnie nieznany, a album na razie nie trafi\u0142 do streamingu (za to by\u0142 koncert promocyjny, a szuka\u0107 albumu mo\u017cna\u00a0tutaj<\/a>), \u017ca\u0142uj\u0119 troch\u0119 tego potencja\u0142u dotarcia do jeszcze szerszej grupy odbiorc\u00f3w. Jak poprzednio, s\u0105 tu ca\u0142kiem przebojowe kompozycje – Nature<\/em>, Epitaph on the World<\/em>\u00a0(ze swobod\u0105 wykonywana, chyba moja ulubiona) i I Knew a Man By Sight<\/em>.\u00a0Ju\u017c same ich tytu\u0142y uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w opowie\u015b\u0107 o tym, czym jest ten album od lirycznej strony. Co do muzycznej – pojawiaj\u0105 si\u0119 nawi\u0105zania do bluesa, gospel, nawet do hip-hopu, jest wi\u0119c bardzo r\u00f3\u017cnorodnie. A spektakularne i ekspresyjne, zbudowane na nieartyku\u0142owanych okrzykach i warkni\u0119ciach Indeed Indeed I Cannot Tell <\/em>pozostaje – nie wiem, na ile zamierzon\u0105 – kr\u00f3tk\u0105 opowie\u015bci\u0105 o klimacie dzisiejszego \u015bwiata, eksponuj\u0105cego skrajne konflikty. W tym r\u00f3wnie\u017c naszego mikro\u015bwiata, polskiego, tego, w kt\u00f3rym las jest ci\u0105gle idealn\u0105 wizualizacj\u0105 tak wielu poj\u0119\u0107. Nie b\u0119dzie nas, b\u0119dzie… wiadomo co. Zgadzacie si\u0119?<\/p>\n

(tak, widz\u0119: las r\u0105k)<\/p>\n

WILLIAM’S THINGS A Soul Not All of Wood<\/em><\/strong>, Multikulti 2019, 8\/10<\/strong><\/p>\n