{"id":2332,"date":"2012-01-11T14:23:25","date_gmt":"2012-01-11T12:23:25","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2332"},"modified":"2012-01-11T14:26:33","modified_gmt":"2012-01-11T12:26:33","slug":"amotnosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/01\/11\/amotnosc\/","title":{"rendered":"Amotno\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"

Tytu\u0142 to nie b\u0142\u0105d (o tym za chwil\u0119). B\u0142\u0119dem by\u0142o to, \u017ce tak p\u00f3\u017ano dotar\u0142em do nowo\u015bci z australijskiej firmy Room40. Czeka\u0142em na nowe Minamo, p\u0142yt\u0119 \u0142adn\u0105, ale bardzo ulotn\u0105, a przy okazji zosta\u0142em pora\u017cony nowym albumem Pimmona<\/strong>. P\u0142yt\u0105 nie zawsze \u0142adn\u0105, ale pot\u0119\u017cn\u0105 i bardzo sugestywn\u0105. W zestawieniu za stary rok wyprzedzi\u0142a i wyeliminowa\u0142a m.in. Tima Heckera, z kt\u00f3rym zestawia\u0107 to mo\u017cna jako rzecz z podobnej p\u00f3\u0142ki. Paradoksem jest to, \u017ce Paul Gough, czyli Pimmon, to tw\u00f3rca starszy, z wi\u0119kszym dorobkiem, bardziej zmieniaj\u0105cy si\u0119, gdy chodzi o styl, r\u00f3\u017cnorodny, a przy tym w tej chwili zdecydowanie s\u0142abiej znany. Jego „Snaps * Crackles * Pops” sprzed prawie dekady pami\u0119tam jako rzecz w\u00f3wczas pioniersk\u0105, cho\u0107 w tej bran\u017cy tw\u00f3rczo\u015bci eksperymentalnej gra\u0142o si\u0119 wtedy troch\u0119 inaczej i sam Pimmon pozostawa\u0142 bli\u017cej muzyki lepionej z brud\u00f3w cyfrowych, nurtu clicks & cuts. Ale nie za\u0142apa\u0142 si\u0119 do ko\u0144ca na pi\u0119\u0107 minut tego \u015brodowiska (chocia\u017c m\u0142odszy Tim Hecker zd\u0105\u017cy\u0142 trafi\u0107 na sk\u0142adank\u0119 z serii „Clicks & Cuts”), ani te\u017c nie sta\u0142 si\u0119 gwiazd\u0105 elektroniki pocz\u0105tku poprzedniej dekady tej miary co Fennesz (cho\u0107 ze sob\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowali i mo\u017cna by\u0142o ich tw\u00f3rczo\u015b\u0107 zestawia\u0107). S\u0142owem: australijski outsider.<\/p>\n

„The Oansome Orbit” w \u017cadnym razie nie jest jednak p\u0142yt\u0105, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 docenia tylko przez wsp\u00f3\u0142czucie dla niedocenionego artysty. Przeciwnie. To album, kt\u00f3ry sam potraktowa\u0142em w pewnym momencie jako drugorz\u0119dny i s\u0142ucha\u0142em bez wi\u0119kszych nadziei, dop\u00f3ki po raz kolejny nie trafi\u0142em na tr\u00f3jk\u0119 kolejnych utwor\u00f3w – od tytu\u0142owego, przez fenomenalny „Holding, Never To Be Passed”, po intensywne „D\u00fc\u00fclbludgers”. Przecie\u017c takich moment\u00f3w brakowa\u0142o mi w\u0142a\u015bnie na „Ravedeath, 1972”!<\/p>\n

Gough na tej p\u0142ycie zajmuje si\u0119 fenomenem samotno\u015bci w t\u0142umie. Tej fizycznie odczuwalnej, gdy jeste\u015bmy wyizolowani z du\u017cej grupy ludzi. Idealn\u0105 symulacj\u0105 takiego stanu rzeczy jest oczywi\u015bcie s\u0142uchanie muzyki na przeno\u015bnym odtwarzaczu w tramwaju lub w poczekalni. S\u0142uchanie tego typu muzyki tym bardziej, a zatem „The Oansome Orbit” jest soundtrackiem dla jednostek aspo\u0142ecznych. Ma to skojarzenia i prze\u0142o\u017cenia literackie – w szczeg\u00f3lno\u015bci Pimmon powo\u0142uje si\u0119 na ameryka\u0144skiego pisarza Russella Hobana. od niego te\u017c wzi\u0105\u0142 tytu\u0142owy neologizm „oansome”. „Amotno\u015b\u0107” mniej wi\u0119cej tak si\u0119 ma do „samotno\u015bci” jak „oansome” do „lonesome”.<\/p>\n

Muzycznie rzecz jest z\u0142o\u017cona z drobnych sampli i cichutkich p\u0119tli d\u017awi\u0119kowych przeniesionych w krain\u0119 makro, czyli s\u0142ucha\u0107 trzeba g\u0142o\u015bno, z wra\u017ceniami s\u0142uchowymi przypominaj\u0105cymi co i rusz te wzrokowe, gdy ogl\u0105damy mikro\u015bwiat w wielokrotnym powi\u0119kszeniu. Po do\u015bwiadczeniu z t\u0105 p\u0142yt\u0105 Pimmon b\u0142yskawicznie wr\u00f3ci\u0142 na orbit\u0119 – by jeszcze raz wykorzysta\u0107 tytu\u0142 – moich zainteresowa\u0144.<\/p>\n

\"\"<\/a>PIMMON „The Oansome Orbit”<\/strong>
\nRoom40 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Holding, Never To Be Passed”. Fragmencik poni\u017cej.<\/p>\n

<\/embed><\/object> Holding, Never To Be Passed [edit<\/a> by pimmon<\/a><\/span><\/p>\n