{"id":23325,"date":"2019-10-01T13:45:34","date_gmt":"2019-10-01T11:45:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23325"},"modified":"2019-10-01T16:05:05","modified_gmt":"2019-10-01T14:05:05","slug":"co-bowie-z-jazzu-wezmie-to-jazz-bowiemu-odda","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/10\/01\/co-bowie-z-jazzu-wezmie-to-jazz-bowiemu-odda\/","title":{"rendered":"Co Bowie z jazzu we\u017amie, to jazz od Bowiego odbierze"},"content":{"rendered":"

Ich zainspirowa\u0142 David Bowie. A mnie zmobilizowa\u0142 pewien znany polski artysta, kt\u00f3ry (rzadki gest, ale i to mi si\u0119 zdarza) na messengerze osobi\u015bcie zach\u0119ca\u0142 do przes\u0142uchania Marka Napi\u00f3rkowskiego<\/strong>, pisz\u0105c, \u017ce cho\u0107 to jego serdeczny przyjaciel, robi to bez zak\u0142opotania, bo Napi\u00f3rkowski jest przy tym naprawd\u0119 \u015bwietnym artyst\u0105. I dodawa\u0142, \u017ce cho\u0107 jazz to dzi\u015b nisza, nie powinni\u015bmy si\u0119 w „Polityce” wymigiwa\u0107. Odpowiedzia\u0142em zgodnie z prawd\u0105, \u017ce staramy si\u0119 t\u0105 dziedzin\u0105 zajmowa\u0107, a Napi\u00f3rkowski w jazzie to jednak raczej mainstream. Bo do r\u00f3\u017cnego typu polece\u0144 i pr\u00f3b zmobilizowania do napisania czego\u015b jestem przyzwyczajony. Wola\u0142bym jednak, \u017ceby polecali bez koloryzowania. Bior\u0105c pod uwag\u0119 to, jak szeroko – nawet daleko poza jazz – rozchodz\u0105 si\u0119 wp\u0142ywy Napi\u00f3rkowskiego, to zdecydowanie \u015brodek, nie pobocze. I tym \u015brodkiem drogi pruje ra\u017ano na nowej p\u0142ycie w kierunku – c\u00f3\u017c, ju\u017c zaspoilowa\u0142em, \u017ce w kierunku Bowiego, ale mimo to przeczytajcie, bo b\u0119dzie niespodzianka. <\/p>\n

Na pocz\u0105tek drobne wyznanie wsparte \u015bwie\u017cym przyk\u0142adem. Jazzowe sola na gitarze elektrycznej uwa\u017cam – generalnie, bo rzecz jasna nie w ka\u017cdej ods\u0142onie – za jedn\u0105 ze straszniejszych przyg\u00f3d, jakie przydarzy\u0142y si\u0119 tej muzyce w jej ponadstuletniej historii. We\u017acie dwie sol\u00f3wki na elektryku, wrzu\u0107cie je w \u015brodek u\u0142o\u017conego rytmicznie, pow\u015bci\u0105gliwego afro-jazzowego koncertu Tony’ego Allena (\u017ceby nawi\u0105za\u0107 do niedawnego wyst\u0119pu mojego ulubionego perkusisty w Polsce) – i bum, zepsujecie atmosfer\u0119 na p\u00f3\u0142 wieczoru. Gitara elektryczna ze swoj\u0105 relatywn\u0105 \u0142atwo\u015bci\u0105 biegania po skalach cz\u0119sto wprowadza do zwartych form gadulstwo i trzeba si\u0119 naprawd\u0119 postara\u0107, \u017ceby tego zjawiska unikn\u0105\u0107. Napi\u00f3rkowski na nowym albumie Hipokamp<\/em> unika, cho\u0107 w du\u017cej mierze broni\u0105 go przed tym inni. Szczeg\u00f3lnie bohatersko – Jan Smoczy\u0144ski, kt\u00f3ry gra tu najlepsze sol\u00f3wki, na instrumentach klawiszowych. W Niepokoju <\/em>wykr\u0119ca z ga\u0142ek syntezatora brzmienie w stylu norweskiego Supersilent, a we Flashback<\/em> ostatecznie wychodzi z cienia lidera, popisuj\u0105c si\u0119 dynamiczn\u0105 i urozmaicon\u0105 barwowo parti\u0105. To najmocniejsza strona p\u0142yty Hipokamp<\/em> – obok kompozycji Marka Napi\u00f3rkowskiego, do\u015b\u0107 subtelnych jak na t\u0119 mainstreamow\u0105 konwencj\u0119 (Bez cienia przesady to nasz Pat Metheny<\/em> – pisa\u0142 do mnie wspomniany znajomy, nie protestowa\u0142em), wymagaj\u0105ce pewnego nastroju, punktuj\u0105cych s\u0142uchanie uwa\u017cne, wyci\u0105gaj\u0105ce muzyk\u0119 z t\u0142a. Mam tu na my\u015bli szczeg\u00f3lnie tytu\u0142owy Hipokamp <\/em>z parti\u0105 saksofonu Adama Piero\u0144czyka (pojawia si\u0119 tak\u017ce w Brainstorm<\/em>) – Napi\u00f3rkowski buduje tu temat, kt\u00f3ry jest w\u0142a\u015bciwie antytematem, rozpuszcza si\u0119 w atmosferze ca\u0142ego nagrania, kreowanej w du\u017cej mierze dzi\u0119ki g\u0119stym partiom perkusji (Pawe\u0142 Dobrowolski i Luis Ribeiro, kt\u00f3rych jeszcze nie wymieni\u0142em). Ale w ca\u0142o\u015bci dzia\u0142a. <\/p>\n

Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty wype\u0142niaj\u0105 ju\u017c g\u0142\u00f3wnie covery – \u00c1gua e Vinho<\/em> brazylijskiego gitarzysty Egberto Gismontiego oraz dwa utwory Bowiego. Absolute Beginners <\/em>pochodzi z tego samego okresu, co nagrywane z Patem Methenym This Is Not America<\/em>, wi\u0119c mog\u0142o by\u0107 cho\u0107by za spraw\u0105 tego bli\u017csze autorowi p\u0142yty. To wykonanie wypad\u0142o nieszablonowo i nie\u017ale spina klamr\u0105 enigmy ca\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119, pozostaj\u0105c jednym z jej ja\u015bniejszych punkt\u00f3w – cho\u0107 ironicznym troch\u0119, bo ten Bowie to raczej pod koniec \u017cycia ucieka\u0142 od gitar. Space Oddity<\/em>, nieco sp\u00f3\u017anione w stosunku do 50. rocznicy l\u0105dowania na Ksi\u0119\u017cycu i za spraw\u0105 tej rocznicy mocno wyeksploatowane w tym sezonie, jest ju\u017c wyborem bardziej banalnym, a przez to ryzykownym. Zrealizowanym ostro\u017cnie, nudziarsko nawet, gdyby nie dynamiczne, przerysowane wr\u0119cz wej\u015bcia refrenu, mocno wykorzystuj\u0105ce t\u0119 poszerzon\u0105 perkusj\u0119 i klawisze. Wi\u0119c \u015bwietny gitarzysta, zgoda, ale te\u017c najlepiej, gdy uprawia gr\u0119 dru\u017cynow\u0105. <\/p>\n

MAREK NAPI\u00d3RKOWSKI Hipokamp<\/em>,<\/strong> Agora 2019, 7\/10 <\/strong> <\/p>\n