{"id":234,"date":"2010-09-24T10:48:46","date_gmt":"2010-09-24T08:48:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=234"},"modified":"2010-09-24T10:52:53","modified_gmt":"2010-09-24T08:52:53","slug":"wielkie-jol-dla-tej-ksiazki-i-dla-tej-opery","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/09\/24\/wielkie-jol-dla-tej-ksiazki-i-dla-tej-opery\/","title":{"rendered":"Wielkie jo\u0142 dla tej ksi\u0105\u017cki! (i dla tej opery)"},"content":{"rendered":"

Kr\u00f3tkie „ooo” po drugiej stronie pokoju, potem „wow” po mojej. Tak w dziale kultury redakcji „Polityki” powitane zosta\u0142y dwie przesy\u0142ki z ksi\u0105\u017ckami „Kultura d\u017awi\u0119ku” wydanymi w\u0142a\u015bnie po polsku nak\u0142adem s\u0142owo\/obraz terytoria. Dzi\u015b wi\u0119c wyj\u0105tkowo wi\u0119cej b\u0119dzie o ksi\u0105\u017cce ni\u017c o p\u0142ytach.<\/p>\n

Bo „Kultura d\u017awi\u0119ku” to ksi\u0105\u017cka wyj\u0105tkowa. W oryginale, jako „Audio Culture. Readings In Modern Music”, dost\u0119pna ju\u017c od sze\u015bciu lat, jest po prostu zbiorem ciekawych tekst\u00f3w o muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej. Rzecz w tym, \u017ce:<\/p>\n

1. S\u0105 tu teksty o muzyce najwa\u017cniejszych postaci sceny XX wieku. John Cage, Edgard Varese, Luigi Russolo, Pierre Schaeffer, Brian Eno itd.<\/p>\n

2. S\u0105 tu w\u0142a\u015bnie TE teksty, kt\u00f3re chcieliby\u015bcie mie\u0107 w jednym miejscu. R. Murray Schaefer o „muzyce \u015brodowiska”, czyli pre-ambiencie. Cage o przysz\u0142o\u015bci muzyki. John Zorn o graniu jako o grze, Stockhausen o muzyce elektronicznej itd.<\/p>\n

3. Je\u015bli muzycy to za ma\u0142o, s\u0105 te\u017c wybitni publicy\u015bci. Simon Reynolds opowiada o estetyce noise. David Toop o dubie. itd.<\/p>\n

4. Tekst\u00f3w jest \u0142\u0105cznie 56. Nawet je\u015bli nie interesuj\u0105 Was wszystkie, gwarantuje to Wam d\u0142ug\u0105 lektur\u0119. W oryginale by\u0142 jeszcze Merzbow, ale gdyby kto\u015b chcia\u0142 wiedzie\u0107, co napisa\u0142, to mu dopowiem.<\/p>\n

5. Ksi\u0105\u017cka obejmuje nies\u0142ychanie szerokie spektrum temat\u00f3w – od nurt\u00f3w powa\u017cnych, akademickich (minimalizm, muzyka konkretna), do „rozrywkowych” (punk, noise, techno), poprzez ich bogat\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 (ambient, pl\u0105drofonia).<\/p>\n

6. Wszystko to razem pozwala spojrze\u0107 na muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 zupe\u0142nie inaczej ni\u017c patrzyli\u015bcie na nia do tej pory. Tak, wiem, ka\u017cdy z nas jest przecie\u017c otwartym s\u0142uchaczem. Ale te\u017c ka\u017cdemu ta ksi\u0105\u017cka poszerzy pole widzenia.<\/p>\n

Do ksi\u0105\u017cki za\u0142\u0105czam p\u0142yt\u0119, kt\u00f3ra zosta\u0142a kompletnie zignorowana przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 medi\u00f3w (ukaza\u0142a si\u0119 w kwietniu, w Polsce oczywi\u015bcie jak dot\u0105d nie ma), mo\u017ce dlatego, \u017ce reprezentuje do\u015b\u0107 dziwny gatunek: folkowa opera. W zasadzie to po prostu concept album, tyle \u017ce mitologiczna tematyka (Orfeusz i Eurydyka) i dialogowy podzia\u0142 na partie wokalne pcha ca\u0142o\u015b\u0107 w stron\u0119 opery. Folk i blues s\u0105 stylistyczn\u0105 podstaw\u0105 ca\u0142o\u015bci, a autork\u0105 jest Ana\u00efs Mitchell<\/strong>, kt\u00f3ra \u015bpiewa te\u017c partie Eurydyki. Justin Vernon z Bon Iver jest Orfeuszem – i sam tylko ten duet mo\u017ce sprawi\u0107, \u017ce teraz porzucicie dalsz\u0119 lektur\u0119 i zaczniecie szuka\u0107, je\u015bli jeszcze nie znacie… Aha, tytu\u0142u nie poda\u0142em: „Hadestown”. A zreszt\u0105 – u\u0142atwi\u0119 ewentualny skok w bok<\/a>.<\/p>\n

Problem w tym, \u017ce rzuca\u0107 si\u0119 na ca\u0142o\u015b\u0107 z minuty na minut\u0119 to jak pr\u00f3bowa\u0107 przes\u0142ucha\u0107 najnowszy album Joanny Newsom w godzin\u0119. To jest muzyka, do kt\u00f3rej trzeba czasu i skupienia – Mitchell nigdzie si\u0119 nie spieszy. Mitchell – kt\u00f3ra ma zreszt\u0105 w g\u0142osie co\u015b z Newsom – to kolejna superambitna (sk\u0105d oni si\u0119 bior\u0105 w tej Ameryce), m\u0142odziutka (<30) i bardzo elastyczna (folk z orkiestr\u0105 – proszszsz) artystka z zupe\u0142nie nowego grona, kt\u00f3rego akurat w „Kulturze d\u017awi\u0119ku” nie opisuj\u0105, bo jak\u017ce by mieli zd\u0105\u017cy\u0107 (orygina\u0142 ksi\u0105\u017cki wyszed\u0142 w roku 2004, a ca\u0142a rewolucja neofolkowa to w\u0142a\u015bnie ostatnie lata). Przypomina chwilami Sufjana Stevensa, kiedy indziej Toma Waitsa – szczeg\u00f3lnie gdy na „Hadesville” odzywa si\u0119 Hermes, czyli Ben Knox Miller z The Low Anthem.<\/p>\n

G\u0142osy zosta\u0142y zreszt\u0105 dobrane perfekcyjnie (dodajmy: Persefona to Ani DiFranco, a Hades to Greg Brown), a wszystko r\u00f3wnie\u017c pod wzgl\u0119dem narracyjnym klei si\u0119 w ca\u0142o\u015b\u0107, bo mit zosta\u0142 przeniesiony w realia jakiej\u015b zapyzia\u0142ej ameryka\u0144skiej prowincji z prze\u0142omu XIX i XX wieku. Naprowadza nas na to zreszt\u0105 w wielu momentach archaiczna stylizacja. Blues, gospel, pie\u015bni stylizowane na tradycyjne… \u015awietnie spisuje si\u0119 w roli aran\u017cera towarzysz\u0105cy Mitchell, a bli\u017cej mi dot\u0105d nieznany Michael Corney. A opisywanie zespo\u0142u te\u017c mog\u0142oby si\u0119 zamieni\u0107 w wyczytywanie imponuj\u0105cej listy obecno\u015bci – na fortepianie gra Rob Burger (ten od Zorna), a na perkusji Jim Black (ten od Dave’a Douglasa). To jest tak wielki i tak przemy\u015blany projekt, \u017ce chyba tylko odstraszaj\u0105ce dzia\u0142anie has\u0142a „opera” powoduje, \u017ce dot\u0105d album nie doczeka\u0142 si\u0119 erupcji zachwyt\u00f3w (w Polsce chlubnym wyj\u0105tkiem jest serwis Uwolnij muzyk\u0119!<\/a>). Do kolejnego wpisu na tej stronie zosta\u0142y dwa dni. Wystarczy na wycieczk\u0119 do Hadesu i z powrotem, a potem zn\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>ANA\u00cfS MITCHELL „Hadestown”<\/strong>
\nRighteous Babe Records 2010
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Way Down Hadestown”, „Why We Build The Wall”, „Wait For Me”, „Papers”.<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kr\u00f3tkie „ooo” po drugiej stronie pokoju, potem „wow” po mojej. Tak w dziale kultury redakcji „Polityki” powitane zosta\u0142y dwie przesy\u0142ki z ksi\u0105\u017ckami „Kultura d\u017awi\u0119ku” wydanymi w\u0142a\u015bnie po polsku nak\u0142adem s\u0142owo\/obraz terytoria. Dzi\u015b wi\u0119c wyj\u0105tkowo wi\u0119cej b\u0119dzie o ksi\u0105\u017cce ni\u017c o p\u0142ytach. Bo „Kultura d\u017awi\u0119ku” to ksi\u0105\u017cka wyj\u0105tkowa. W oryginale, jako „Audio Culture. Readings In Modern […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,120,7,9],"tags":[268],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/234"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=234"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/234\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=234"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=234"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=234"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}