{"id":2340,"date":"2012-01-12T17:23:35","date_gmt":"2012-01-12T15:23:35","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2340"},"modified":"2012-01-12T17:32:18","modified_gmt":"2012-01-12T15:32:18","slug":"rzez-saksofonistow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/01\/12\/rzez-saksofonistow\/","title":{"rendered":"Rze\u017a saksofonist\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Tym razem pojedynek korespondencyjny. Przede wszystkim dw\u00f3ch najbardziej zapracowanych ludzi w tej bran\u017cy w roku 2011: Mats Gustafsson<\/strong> i Colin Stetson<\/strong>. Od pierwszego, poza \u015bwietnym albumem Fire!, dostali\u015bmy m.in. archiwalne ju\u017c nagrania koncertowe tria z Kieranem Hebdenem i Steve’em Reidem (tego ostatniego s\u0142yszymy tu ju\u017c post mortem<\/em>). P\u0142yta „Live at the South Bank” ukaza\u0142a si\u0119 w po\u0142owie listopada i by\u0142a ju\u017c trudna do ogarni\u0119cia w przed\u015bwi\u0105tecznej gonitwie. Tym bardziej, \u017ce to dwa CD z ponad 40 minutami muzyki ka\u017cdy. Utwory s\u0105 d\u0142ugie, ale – co najwa\u017cniejsze – nie trac\u0105 czytelno\u015bci. Ju\u017c duet Hebden-Reid przynosi\u0142 muzyk\u0119 momentami niezwykle g\u0119st\u0105, wi\u0119c po dorzuceniu partii Szweda wszystkiego mog\u0142oby by\u0107 zwyczajnie za du\u017co. Tymczasem ca\u0142a tr\u00f3jka gra z dyscyplin\u0105, perkusja Reida nadaje muzyce plemienny, krautrockowy momentami charakter, a Gustafsson doskonale zgrywa si\u0119 z elektronik\u0105 Hebdena. Oczywi\u015bcie – jak to bywa w wypadku w ca\u0142o\u015bci prezentowanych improwizowanych koncert\u00f3w – s\u0105 tu momenty przegadane, ale zdecydowanie warto doczeka\u0107 fina\u0142u, wspania\u0142ej wersji singlowego utworu duetu Hebden-Reid, „The Sun Never Sets”.<\/p>\n

Rzadko mi si\u0119 tu zdarza odsy\u0142a\u0107 do audycji radiowej, kt\u00f3r\u0105 od lat prowadzimy z Jackiem Hawrylukiem, bo taki rodzaj promocji pomi\u0119dzy mediami uwa\u017cam za ma\u0142o stosowny. Tym razem jednak musz\u0119 zapowiedzie\u0107, \u017ce w dzisiejszym Nokturnie (Dw\u00f3jka, od 23.00) b\u0119dziemy prezentowa\u0107 niemal dok\u0142adnie to, co chcia\u0142bym nadrobi\u0107 na tym blogu. I tak, „The Sun Never Sets” powinno si\u0119 zmie\u015bci\u0107.<\/p>\n

B\u0119dzie te\u017c oczywi\u015bcie Colin Stetson z p\u0142yty „New History Warfare vol. 2: Judges”, kt\u00f3ra d\u0142ugo czeka\u0142a w kolejce do recenzji na drugim blogu<\/a>, ale ten od listopada (i wy\u017cej wzmiankowanego zatoru nowo\u015bci) s\u0142abuje. Mam nadziej\u0119, \u017ce rozruszam go lada chwila. A tymczasem Stetson rozrusza\u0142 mnie swoimi granymi na saksofonie \u017cywymi loopami, kt\u00f3re daj\u0105 pulsuj\u0105ce t\u0142o jednej z najbardziej oryginalnych p\u0142yt ubieg\u0142ego roku. Czo\u0142owy technik saksofonu i wszechobecny muzyk sesyjny (gra\u0142 w zesz\u0142ym roku w Warszawie z Arcade Fire, pomaga\u0142 Feist przy „Metals”, a Vernonowi przy „Bon Iver, Bon Iver”) z pomoc\u0105 technik oddechowych robi ze swojego instrumentu niezwyk\u0142y naturalny syntezator, a spos\u00f3b, w jaki wykorzystuje na p\u0142ycie g\u0142osy Laurie Anderson i Shary Worden z My Brightest Diamond, wskazuje na to, \u017ce facet ani na moment nie traci kontroli nad ca\u0142o\u015bci\u0105, ma wizj\u0119. Poza szerokimi plecami w show biznesie, rzecz jasna.<\/p>\n

I jeden, i drugi saksofonista z pewno\u015bci\u0105 spodobaliby si\u0119 Albertowi Aylerowi<\/strong>, gdyby \u017cy\u0142. Po pierwsze, dla wszystkich fanatyk\u00f3w mocnych brzmie\u0144 w tej dziedzinie (wi\u0119c i dla Gustafssona) jest punktem wyj\u015bcia. Po drugie, cho\u0107by na koncertach z Berlina i Stockholmu, wydanych w\u0142a\u015bnie po raz pierwszy na CD (Stockholm po raz pierwszy w og\u00f3le), Ayler te\u017c zap\u0119tla si\u0119 na \u017cywo. W tradycyjnych marszowych utworach towarzyszy\u0142 mu na tej trasie m.in. holenderski skrzypek Michel Samson, kt\u00f3ry wnosi jaki\u015b europejski element. Wielka jazzowa gwiazda czarnej Ameryki spotyka tutaj – w najbardziej ha\u0142a\u015bliwych, pot\u0119\u017cnych fina\u0142ach – folklor rodem ze Starego Kontynentu. Mam wra\u017cenie, \u017ce zawsze chcia\u0142em co\u015b takiego us\u0142ysze\u0107.<\/p>\n

I jeszcze s\u0142\u00f3wko o Acid Birds<\/strong>, bo i oni zagubili si\u0119 gdzie\u015b na winylowym blogu numer dwa. A wydan\u0105 w 500 egzemplarzach p\u0142yt\u0119 „III” z nieco psychodelicznymi improwizacjami mieszcz\u0105cymi si\u0119 z trudem, ale jednak gdzie\u015b na obrze\u017cach jazzu, \u0142atwo by\u0142o w zesz\u0142ym roku przeoczy\u0107. Mnie uda\u0142o si\u0119 odnotowa\u0107 solowy album Jaime’a Fennelly’ego jako Mind Over Mirrors<\/a>. Jego fisharmoni\u0119 s\u0142ycha\u0107 i tutaj, ale to perkusista Andrew Barker brzmieniowo najmocniej decyduje o kszta\u0142cie wolnych improwizacji Acid Birds. Je\u015bli gdzie\u015b jeszcze t\u0119 p\u0142yt\u0119 znajdziecie, to warto da\u0107 jej szans\u0119 – lub, zwa\u017cywszy na z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 materii, nawet dwie – bo w przysz\u0142o\u015bci na pewno b\u0119dziemy si\u0119 do niej jeszcze odnosi\u0107. Saksofonista w zespole oczywi\u015bcie obecny – Charles Waters.<\/p>\n

Epilog? Stetson i Gustafsson publikuj\u0105 wsp\u00f3lny album. Wyjdzie w tym nowym roku, nak\u0142adem Rune Grammofon, je\u015bli wierzy\u0107 olbrzymiej reklamie w ostatnim numerze „The Wire”. Pojedynek korespondencyjny zamieni\u0105 wi\u0119c w bezpo\u015brednie starcie. A Polifonia b\u0119dzie mia\u0142a co odnotowywa\u0107 w roku 2012, mam nadziej\u0119, \u017ce ju\u017c bardziej na bie\u017c\u0105co.<\/p>\n

\"\"<\/a>ALBERT AYLER „Stockholm, Berlin 1966”<\/strong>
\nHatology 2011
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Obu wersji (niemieckiej i szwedzkiej) „Truth Is Marching In”.<\/p>\n