{"id":23475,"date":"2019-10-16T17:04:36","date_gmt":"2019-10-16T15:04:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23475"},"modified":"2019-10-16T17:07:01","modified_gmt":"2019-10-16T15:07:01","slug":"saga-rodu-sonic-youth-kolejny-sezon","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/10\/16\/saga-rodu-sonic-youth-kolejny-sezon\/","title":{"rendered":"Saga rodu Sonic Youth, kolejny sezon"},"content":{"rendered":"

Wielosezonowe seriale maj\u0105 co\u015b z wieloletnich zwi\u0105zk\u00f3w – niby du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 przestaje by\u0107 interesuj\u0105ca, ale s\u0105 takie, w kt\u00f3rych zupe\u0142nie przeciwnie (i cz\u0119sto nieoczekiwanie), zaczyna si\u0119 dzia\u0107 po paru latach w\u0142a\u015bnie co\u015b bardzo ciekawego. Zwykle jest to pewnie zwi\u0105zane z tym, \u017ce presja jest coraz mniejsza – od tw\u00f3rc\u00f3w nie wymaga si\u0119, \u017ceby dowie\u017ali publiczno\u015b\u0107 przez 2-3 nast\u0119pne lata, wi\u0119c je\u015bli maj\u0105 talent, mog\u0105 \u015bwietnie pozamyka\u0107 w\u0105tki, zaskoczy\u0107, wyszale\u0107 si\u0119 kreatywnie. Przyk\u0142adem czego\u015b takiego by\u0142 Homeland<\/em>, mo\u017ce te\u017c Pozostawieni<\/em> na finiszu. Czym\u015b takim jest te\u017c The Affair<\/em> – serial o skutkach jednego letniego romansu ojca czw\u00f3rki dzieci, o tym, jak sytuacja zmienia \u017cycie dw\u00f3ch rodzin. Teoretycznie sko\u0144czy\u0142 si\u0119 po pierwszym sezonie, opowiadanym wartko i w ciekawej formie (dzielenie odcinka na t\u0119 sam\u0105 histori\u0119 opowiadan\u0105 z perspektywy r\u00f3\u017cnych bohater\u00f3w) potem coraz trudniej by\u0142o znie\u015b\u0107 telenowelowo komplikuj\u0105ce si\u0119 stosunki mi\u0119dzy bohaterami. A\u017c wreszcie przyszed\u0142 sezon pi\u0105ty – teoretycznie ju\u017c tylko dla szale\u0144c\u00f3w – i przyni\u00f3s\u0142 kilka nowych pomys\u0142\u00f3w. Jest tu bardzo ciekawa wizja \u015bwiata bliskiej przysz\u0142o\u015bci, z katastrof\u0105 klimatyczn\u0105 jako elementem codzienno\u015bci, jest te\u017c groteskowy obraz przemys\u0142u filmowego. Wida\u0107 oczywi\u015bcie troch\u0119 dopychania kolanem niezamkni\u0119tych wcze\u015bniej w\u0105tk\u00f3w, ale nie wygl\u0105da to \u017ale. A teraz wyja\u015bni\u0119, dlaczego skojarzy\u0142o mi si\u0119 to z grup\u0105 Sonic Youth.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie, grupa nie istnieje. Ale – jak pami\u0119tamy – rozlecia\u0142a si\u0119 ze wzgl\u0119du na rozpad ma\u0142\u017ce\u0144stwa Kim Gordon<\/strong> i Thurstona Moore’a<\/strong>. Okoliczno\u015bci tego rozstania – o kt\u00f3rych opowiada\u0142em obszerniej w swoim tek\u015bcie<\/a> o ksi\u0105\u017cce Dziewczyna z zespo\u0142u<\/em> – by\u0142y podobnie banalne jak te opisane w serialu. Z nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0105 ratowania rozsypuj\u0105cego si\u0119 po latach ma\u0142\u017ce\u0144stwa. I wyjazdem Gordon z Nowego Jorku. Ostatecznie, jak wiemy, osiedli\u0142a si\u0119 w Kalifornii – dok\u0142adnie jak Helen, bohaterka The Affair<\/em> – cho\u0107 Nowy Jork pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem by\u0142 jej miastem, bardziej jej ni\u017c urodzonego na Florydzie Moore’a. Pasowa\u0142a tu artystycznie, co poniek\u0105d udowadnia debiutanckim (!) solowym albumem No Home Record<\/em>. Jest ci\u0119\u017cki od emocji, pe\u0142en destrukcyjnej energii sceny, kt\u00f3r\u0105 oboje w latach 70. spotkali w mie\u015bcie Andy’ego Warhola, kre\u015bli obrazy artystowskim, ale zarazem punkowym gestem. Airbnb <\/em>jest dok\u0142adnie czym\u015b takim – artystka pisze punkowy utw\u00f3r na temat mieszka\u0144, kt\u00f3re ogl\u0105da w sieci, a kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 co\u015b o dzisiejszej Ameryce, cho\u0107 z tytu\u0142owego serwisu (sama si\u0119 przyzna\u0142a) praktycznie nie korzysta.<\/p>\n

Wchodzenie w \u015bwiat p\u0142yty Kim Gordon nie by\u0142o dla mnie szczeg\u00f3lnie \u0142atwe. Mimo opieki producenckiej jednego cz\u0142owieka – poznanego przypadkowo Justina Raisena – wydaje si\u0119 mocno rozdarta pomi\u0119dzy to, co Gordon dobrze zna, punkowo-noise’owe piosenki, z moj\u0105 ulubion\u0105 Hungry Baby<\/em>, a pr\u00f3by id\u0105ce w stron\u0119 hip-hopu, czy bardziej jego okolic, w kt\u00f3rych autorka pr\u00f3buje nawi\u0105za\u0107 kontakt z m\u0142odsz\u0105 publiczno\u015bci\u0105, albo mo\u017ce wpisa\u0107 w dominuj\u0105c\u0105 tendencj\u0119. Oparte na beatach automatu perkusyjnego Paprika Pony <\/em>czy Don’t Play It<\/em>, agresywne, raczej oszcz\u0119dne i surowe, z kolei zupe\u0142nie nie nale\u017c\u0105 tu do moich ukochanych fragment\u00f3w, ale mog\u0119 si\u0119 podpisa\u0107 pod odrobin\u0119 tylko ejd\u017cystowsk\u0105 opini\u0105 z Rate Your Music: Imagine being 66 and dropping an album like this<\/em>. W Cookie Butter <\/em>te dwa nurty ju\u017c si\u0119 ca\u0142kiem zgrabnie schodz\u0105. Ale wszystkie momenty, w kt\u00f3rych s\u0142ycha\u0107 w \u015bpiewie Gordon charakterystyczn\u0105, towarzysz\u0105c\u0105 nam od lat 80. dysonansow\u0105 nut\u0119, przynosz\u0105 jaki\u015b rodzaj t\u0119sknoty za Sonic Youth. Nikogo innego nie jestem w stanie w takich partiach s\u0142ucha\u0107 z podobn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105. <\/p>\n

Gordon wyda\u0142a niez\u0142\u0105, ale nie wybitn\u0105 p\u0142yt\u0119. Do poziomu nagra\u0144 Sonic Youth sporo brakuje, nie bardzo przekonuje mnie te\u017c wolta w stosunku do samej siebie – w wywiadzie dla „Rolling Stone’a” m\u00f3wi\u0142a ostatnio, \u017ce nie znosi, jak patrz\u0105 na ni\u0105 jako na czyj\u0105\u015b matk\u0119, matk\u0119 chrzestn\u0105 czy babk\u0119. nawet gdyby mia\u0142 to by\u0107 grunge albo Cobain. Wcze\u015bniej, w swojej ksi\u0105\u017cce – a uwa\u017cam, \u017ce podobnie jak Patti Smith powinna pisa\u0107 – opisywa\u0142a w\u0142asny matczyny stosunek do lidera Nirvany. Co\u015b si\u0119 przez tych kilka ostatnich lat zmieni\u0142o. No Home Record<\/em> nie odpowiada wprost, co takiego, ale tytu\u0142 jednak jako\u015b podpowiada kierunek my\u015blenia. <\/p>\n

KIM GORDON No Home Record<\/em><\/strong>, Matador 2019, 7\/10<\/strong><\/p>\n