{"id":23526,"date":"2019-10-23T08:05:10","date_gmt":"2019-10-23T06:05:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23526"},"modified":"2019-10-23T08:46:28","modified_gmt":"2019-10-23T06:46:28","slug":"syntetyki-erotyki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/10\/23\/syntetyki-erotyki\/","title":{"rendered":"Syntetyki erotyki"},"content":{"rendered":"<p>Nie mog\u0119 nie nawi\u0105za\u0107 do poniedzia\u0142kowego wpisu: <em>Requiem for CS70 and Strings<\/em> to utw\u00f3r, kt\u00f3ry musia\u0142 zosta\u0107 napisany. Klasyczny syntezator i smyczki w stylowym wydaniu to pi\u0119kne nawi\u0105zanie do pionierskiej pracy Wendy Carlos, kt\u00f3ra oswaja\u0142a ludzi z syntezatorami za spraw\u0105 muzyki Bacha. Tam mieli\u015bmy Mooga. Rzeczy, kt\u00f3re Sam Shepherd wyczynia z syntezatorem Buchla, to jeszcze nie pornografia, ale chyba ju\u017c jaki\u015b rodzaj erotyki. W jego gestach s\u0142ycha\u0107 w ka\u017cdym razie mi\u0142o\u015b\u0107 do maszyn. S\u0142ycha\u0107 te\u017c, \u017ce wiek XX zmieni\u0142 si\u0119 w XXI &#8211; ca\u0142a warstwa elektroniczna, w tym w\u0142a\u015bnie brzmienia Buchli, w tym wydaniu wypada atrakcyjnie, jak przysta\u0142o na wsp\u00f3\u0142czesne realizacje, a zarazem z g\u0142adko\u015bci przechodzi \u0142atwo w chropowate analogowe ziarno. Ju\u017c tylko za to warto by by\u0142o pos\u0142ucha\u0107 &#8211; i to g\u0142o\u015bno! &#8211; tej trzeciej p\u0142yty <strong>Floating Points<\/strong>, ale jest tych powod\u00f3w troch\u0119 wi\u0119cej. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/0x0t1l7QeeY\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Po pewnym jednak zawodzie, kt\u00f3ry przynios\u0142a mi do\u015b\u0107 prosta wycieczka w stron\u0119 techno na singlu <em>LesAlpx \/ Coorabell<\/em> (<em>LesAlpx<\/em> jest na nowej p\u0142ycie i nale\u017cy tu do s\u0142abszych utwor\u00f3w), p\u0142yta <em>Crush<\/em> jest raczej powrotem na porzucon\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. Inna ni\u017c <em>Elaenia<\/em>, <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2015\/11\/27\/mainstreamowe-zboczenie\/\">do\u015b\u0107 entuzjastycznie opisywana przeze mnie w swoim czasie<\/a>, porzuca ostatecznie rejony nujazzu i zaczyna si\u0119 od wariacji na temat Steve&#8217;a Reicha w jego najbardziej romantycznym wydaniu. Jak gdyby Shepherd, przez lata zajmuj\u0105cy si\u0119 neuronauk\u0105, chcia\u0142 najpe\u0142niej wyrazi\u0107 dwoisto\u015b\u0107 swojej naukowo-artystycznej kariery. Znakiem rozpoznawczym tego albumu sta\u0142y si\u0119 dla mnie takie jak ta kompozycje \u0142\u0105cz\u0105ce syntezator i smyczki. O jednej z nich pisa\u0142em na samym wst\u0119pie. Kolejn\u0105 jest <em>Sea-Watch<\/em>, brzmi\u0105ce troch\u0119 jak muzyka do japo\u0144skich film\u00f3w Studia Ghibli. A <em>Birth <\/em>to w\u0142a\u015bciwie miniatura fortepianowa, tyle \u017ce przepisana na syntezator &#8211; o ile\u017c bardziej przekonuj\u0105ca ni\u017c te sygnalizowane w poniedzia\u0142ek utwory Sufjana Stevensa. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/WezWspsKgpM\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Promowane atrakcyjnym wideoklipem (<a href=\"https:\/\/youtu.be\/RC1HNsyNWl0\">jest te\u017c making of<\/a>) <em>Last Bloom<\/em> &#8211; jedno z lepszych nagra\u0144 w zestawie &#8211; bardzo dobrze wypada w p\u0142ytowym zestawie. Dynamiczne <em>Environments<\/em> jest z kolei lepsze od <em>LesAlpx<\/em>. A dwucz\u0119\u015bciowe <em>Apoptose <\/em>wr\u00f3\u017cy jakby korespondencj\u0119 z Aphex Twinem. Podobnie z utworem <em>Bias<\/em> i z trzecim singlem <em>Anasickmodular<\/em>, w kt\u00f3rym Shepherd wydaje si\u0119 podejmowa\u0107 pr\u00f3b\u0119 od\u015bwie\u017cenia stylistyki IDM w czasach drugiej z\u0142otej ery modularnych syntezator\u00f3w i posthumanizmu. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest \u017cywio\u0142owa, brzmieniowo o niebo ciekawsza od pierwszych pr\u00f3b Shepherda i &#8211; jak to z projektami naukowc\u00f3w bywa &#8211; niezwykle pozytywna, jasna, zwr\u00f3cona w przysz\u0142o\u015b\u0107. A to rzadka cecha w dzisiejszych czasach, kiedy czym\u015b powszechnym wydaj\u0105 si\u0119 mrok, melancholia albo zwrot w rekonstrukcje historyczne. S\u0142ycha\u0107 w tym delikatno\u015b\u0107, ale te\u017c pasj\u0119 eksperymentowania i odkrywania, cho\u0107by i w obr\u0119bie r\u00f3\u017cnych utartych konwencji. A kolejna p\u0142yta &#8211; s\u0105dz\u0105c po wysy\u0142anych tu dwutorowo (utwory ze smyczkami i klubowy w charakterze IDM) sygna\u0142ach &#8211; zn\u00f3w b\u0119dzie pewnie zupe\u0142nie inna.<\/p>\n<p><strong>FLOATING POINTS <em>Crush<\/em><\/strong>, Ninja Tune 2019, <strong>8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2422513439\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/floatingpoints.bandcamp.com\/album\/crush\">Crush by Floating Points<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nie mog\u0119 nie nawi\u0105za\u0107 do poniedzia\u0142kowego wpisu: Requiem for CS70 and Strings to utw\u00f3r, kt\u00f3ry musia\u0142 zosta\u0107 napisany. Klasyczny syntezator i smyczki w stylowym wydaniu to pi\u0119kne nawi\u0105zanie do pionierskiej pracy Wendy Carlos, kt\u00f3ra oswaja\u0142a ludzi z syntezatorami za spraw\u0105 muzyki Bacha. Tam mieli\u015bmy Mooga. Rzeczy, kt\u00f3re Sam Shepherd wyczynia z syntezatorem Buchla, to jeszcze [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23523,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,312,120,3319,3309,3666,7,3823,106],"tags":[2216,4142],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23526"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23526"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23526\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23530,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23526\/revisions\/23530"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23523"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23526"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23526"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23526"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}