{"id":23562,"date":"2019-10-29T08:30:06","date_gmt":"2019-10-29T07:30:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23562"},"modified":"2019-10-29T08:53:51","modified_gmt":"2019-10-29T07:53:51","slug":"ladowanie-obcych-w-kaliszu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/10\/29\/ladowanie-obcych-w-kaliszu\/","title":{"rendered":"L\u0105dowanie obcych w Kaliszu"},"content":{"rendered":"

\u015aledzenie dyskografii Sun Ra Arkestra<\/strong> to – troch\u0119 jak w wypadku Grateful Dead czy Hawkwindu – zaj\u0119cie na pe\u0142en etat. Sam dot\u0105d zajmowa\u0142em si\u0119 tym raczej dorywczo, mimo du\u017cej s\u0142abo\u015bci do pomys\u0142\u00f3w przybysza z Saturna<\/a>. Widzia\u0142em dwukrotnie Arkestr\u0119 w Polsce, ale ju\u017c d\u0142ugo po \u015bmierci jej oryginalnego lidera,\u00a0Hermana P. Blounta (zmar\u0142 w 1993 r.). To mniej wi\u0119cej tak jak zobaczy\u0107 band Milesa Davisa bez Davisa. A przez lata grania w radiu r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w Sun Ra oswoi\u0142em si\u0119 z my\u015bl\u0105, \u017ce w Polsce to zjawisko stosunkowo s\u0142abo znane. Kochamy tu r\u00f3\u017cnych wielkich jazzman\u00f3w, z kt\u00f3rych ka\u017cdy wni\u00f3s\u0142 do tej muzyki co\u015b nowego w jakim\u015b konkretnym jej aspekcie, a tu mamy jedynego w swoim rodzaju lidera, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bciwie w ka\u017cdej dziedzinie wni\u00f3s\u0142 co\u015b, zmieniaj\u0105c swoj\u0105 muzyk\u0119 wielokrotnie, zawiaduj\u0105c pilnie swoim dorobkiem (st\u0105d pewien chaos w dyskografii, wywo\u0142any wieloma niskonak\u0142adowymi wydawnictwami publikowanymi na zasadach DIY zanim to by\u0142o modne), lecz w jazzie pozosta\u0142 na pozycjach relatywnie outsiderskich. Przy czym nawet na tle innych zachodnich freak\u00f3w i oustider\u00f3w Sun Ra wygl\u0105da\u0142 egzotycznie. Prosz\u0119 sobie wi\u0119c tylko wyobrazi\u0107, jakie wra\u017cenie musia\u0142 zrobi\u0107 jego przyjazd w roku 1986 do polskiej stolicy fortepianu, Kalisza, na miejscowy Festiwal Pianist\u00f3w Jazzowych. Brzmi to jak opowie\u015b\u0107 o l\u0105dowaniu UFO. Ale naprawd\u0119 si\u0119 wydarzy\u0142o.\u00a0<\/p>\n

Nie by\u0142bym taki pewny siebie, gdybym nie trzyma\u0142 w r\u0119kach dwup\u0142ytowego albumu, kt\u00f3ry jest zapisem tego momentu w d\u0142ugiej historii Kalisza. Na 13. edycji imprezy rzeczywi\u015bcie pojawi\u0142 si\u0119 Sun Ra – zaproszony przez \u00f3wczesnego dyrektora artystycznego imprezy S\u0142awomira Kulpowicza – z 12-osobowym sk\u0142adem Arkestry. Na miejscu powitali ich fani, kt\u00f3rych – w co trudno uwierzy\u0107 – ju\u017c wtedy w Polsce mieli. Kto\u015b udokumentowa\u0142 wydarzenie na zdj\u0119ciach (Roman Koz\u0142owski, przele\u017ca\u0142y w archiwum 33 lata!), okaza\u0142o si\u0119 nawet, \u017ce powsta\u0142 film, no i – jak to bywa – komu\u015b (Jerzy Redlich) uda\u0142o si\u0119 zarejestrowa\u0107 ca\u0142y koncert na ta\u015bmie. Po latach znalaz\u0142 si\u0119 kto\u015b, komu chcia\u0142o si\u0119 szuka\u0107 (Sebastian J\u00f3\u017awiak, dobrze znany s\u0142uchaczom EABS i nabywcom p\u0142yt z Astigmatic Records, autor tekstu wprowadzaj\u0105cego t\u0119 reedycj\u0119), znalaz\u0142 si\u0119 te\u017c spos\u00f3b na odczyszczenie starych nagra\u0144 i ich mastering (Marcin Cichy ze Skalpela!), a przede wszystkim wydawcy (Adrian Magrys i Mateusz Surma, operuj\u0105cy pod szyldem Lanquidity, kt\u00f3ry kojarzy si\u0119 \u0142atwo z jedn\u0105 z lepszych p\u0142yt Sun Ra). Trzymam w r\u0119kach cudowny efekt tego d\u0142ugiego procesu, \u015bwiadcz\u0105cy o tym, \u017ce Sun Ra rzeczywi\u015bcie wyl\u0105dowa\u0142 w \u015brodku peerelowskiej Polski. Ze zdj\u0119ciami we wk\u0142adce i wspomnieniami tych, kt\u00f3rzy to wydarzenie pami\u0119taj\u0105.<\/p>\n

Tu w\u0142a\u015bciwie m\u00f3g\u0142bym sko\u0144czy\u0107. Koncertowych album\u00f3w Sun Ra jest wiele, ka\u017cdy inny. Aran\u017cacje utwor\u00f3w zmienia\u0142y si\u0119 szybko, dochodzi\u0142y d\u0142ugie improwizacje cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u, ten nie jest z pewno\u015bci\u0105 najwybitniejszym z tych utrwalonych na p\u0142ycie koncert\u00f3w. Ale zarazem jest wyj\u0105tkowo wa\u017cny dla nas, a spo\u015br\u00f3d tych, kt\u00f3re s\u0142ysza\u0142em, wydaje si\u0119 jednym z najszerzej prezentuj\u0105cych zainteresowania grupy. Mo\u017ce to pr\u00f3ba pozostawienia przesz\u0142o 80-minutowej wizyt\u00f3wki dla polskiej publiczno\u015bci, a mo\u017ce efekt przyjazdu na tak\u0105 a nie inn\u0105 imprez\u0119. W ka\u017cdym razie mamy tu zar\u00f3wno miejsce na solowe popisy pianistyczne i syntezatorowe lidera, jak i na sola perkusyjne, saksofonu, klarnetu i fletu (od razu w otwieraj\u0105cym program utworze), regularnie grywany w latach 80. wokalno-instrumentalny klasyk Children of the Sun<\/em>, d\u0142ugi, pe\u0142en luzu i ognisty (i te\u017c utrwalony na paru koncertach z epoki) swingowy Mack the Knife,<\/em>\u00a0a wreszcie kilka nawi\u0105za\u0144 do klasycznego okresu bigbandowych pocz\u0105tk\u00f3w Arkestry i utwor\u00f3w o charakterze bluesowym. Sun Ra mo\u017ce ostatecznie nie lata\u0142 w kosmos, ale w tym swoim p\u00f3\u017anym okresie, surfuj\u0105c po w\u0142asnym pot\u0119\u017cnym dorobku, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 sprawnie przemieszcza\u0142 si\u0119 w czasie.<\/p>\n

SUN RA ARKESTRA Live in Kalisz 1986<\/em><\/strong>, Lanquidity 2019, 8\/10\u00a0<\/strong><\/p>\n