{"id":23570,"date":"2019-10-30T16:58:52","date_gmt":"2019-10-30T15:58:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23570"},"modified":"2019-10-30T17:00:34","modified_gmt":"2019-10-30T16:00:34","slug":"rosna-miejskie-bandy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/10\/30\/rosna-miejskie-bandy\/","title":{"rendered":"Rosn\u0105 miejskie bandy"},"content":{"rendered":"<p>Ten ogie\u0144 z palca na ok\u0142adce, kt\u00f3ry z daleka przypomina widelec, jasno wskazuje, \u017ce to nie jest nowa kapela. Bo jak ju\u017c si\u0119 bli\u017cej przyjrze\u0107 &#8211; a sama ok\u0142adka \u0142adna na tyle, \u017ceby si\u0119 poprzygl\u0105da\u0107, cho\u0107 z miejsca sugeruje kwa\u015bn\u0105 psychodeli\u0119 &#8211; to zobaczymy, \u017ce widelec nie jest nawet ogniem, tylko czw\u00f3rk\u0105. A zesp\u00f3\u0142 <strong>Innercity Ensemble<\/strong> &#8211; nietypowy big-band \u0142\u0105cz\u0105cy elektronik\u0119 z psychodeli\u0105, muzyk\u0105 \u015bwiata i improwizacj\u0105 &#8211; ze \u015brodowiskowej artystycznej rzeki okresowej przeobrazi\u0142 si\u0119 w sta\u0142y element bydgoskiego krajobrazu. Ale te\u017c potwierdza, \u017ce jak ju\u017c w Kujawsko-Pomorskiem wieje czym\u015b nowym, to od razu zara\u017cane s\u0105 wszystkie sk\u0142ady. I tak &#8222;czw\u00f3rka&#8221; to bardzo udana p\u0142yta, cho\u0107 niekoniecznie taka, jak\u0105 mo\u017cna by\u0142o przewidzie\u0107 na bazie dotychczasowych. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/gsQucnxvcWs\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Zacznijmy od tego, \u017ce trzy tegoroczne albumy z Milieu L&#8217;Acephale (<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/03\/18\/5-plyt-ktorych-w-tym-tygodniu-trzeba-posluchac\/\">Alameda<\/a>, <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/09\/10\/8-punktow-i-17-karnych-pompek\/\">Javva<\/a> i teraz Innercity Ensemble) mimo odmienno\u015bci stylistycznych kr\u0105\u017c\u0105 gdzie\u015b wok\u00f3\u0142 podobnych trop\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych s\u0105 nalecia\u0142o\u015bci brzmieniowe lat 80., elementy art rocka i fascynacja r\u00f3\u017cnymi formami muzyki niezachodniej. Tworz\u0105 razem &#8211; cho\u0107by i Javva troch\u0119 odstawa\u0142a w tym por\u00f3wnaniu &#8211; swoist\u0105 trylogi\u0119 bardzo mocno od\u015bwie\u017caj\u0105c\u0105 wizerunek brzmieniowy sceny bydgoskiej, a przede wszystkim &#8211; pokazuj\u0105c\u0105 jej nowe spojrzenie na produkcj\u0119. Oczywi\u015bcie najbardziej s\u0142ycha\u0107 to w obu projektach, w kt\u00f3rych pojawia si\u0119 Kuba Zi\u00f3\u0142ek. Ale zar\u00f3wno Alameda,jak i Innercity Ensemble, startowa\u0142y z nieco innego poziomu i ich ewolucja ilustruje nie\u017ale krzepni\u0119cie pewnych formu\u0142. Ci drudzy graj\u0105 dzi\u015b muzyk\u0119 nieco bardziej zwart\u0105 i z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 lepiej pouk\u0142adan\u0105, nieid\u0105c\u0105 na \u017cywio\u0142. Elektronika precyzyjniej wyznacza tu ramy (np. <em>Albatros<\/em>), pot\u0119\u017cniej brzmi\u0105 syntezatory, odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce IE po\u0142kn\u0119li nieco pomys\u0142\u00f3w duetu Kapital, wa\u017cne dla brzmienia partie tr\u0105bki Wojtka Jachny to w\u0142a\u015bciwie d\u0142ugie tematy, z pewno\u015bci\u0105 przestrzeni na improwizacj\u0119 jest mniej i tylko wszechobecna pulsacja (tu ka\u017cdy instrument jest perkusyjny) pozostaje czym\u015b, co wydaje si\u0119 w stu procentach znajome. W wypadku Innercity zaskoczenie jest wi\u0119ksze ni\u017c przy Alamedzie, bo tu mieli\u015bmy przez lata bardzo swobodn\u0105 ekspresj\u0119, a <em>IV<\/em> przynosi wr\u0119cz&#8230; piosenki.<\/p>\n<p>No dobra, piosenki zasadniczo s\u0105 dwie. Przy czym pierwsza to <em>The Great Meadows of Kuyavia<\/em> z go\u015bcinnym udzia\u0142em Ja\u015bminy Polak (jest jeszcze drugi go\u015b\u0107 &#8211; Krzysztof &#8222;Freeze&#8221; Ostrowski w utworze <em>reKonstrukt 1<\/em>). Mocniej przemawia jako wy\u0142om ta druga. Partia wokalna Zio\u0142ka w <em>Catalinie<\/em> uderza zreszt\u0105 z zaskoczenia. W czwartej minucie samego utworu i w 15. minucie ca\u0142ej p\u0142yty nagle s\u0142yszymy hymn pe\u0142en pozytywnej si\u0142y, do pewnego momentu przynajmniej wydaj\u0105cy si\u0119 wr\u0119cz zaprzeczeniem klimatu na zewn\u0105trz: <em>As the winter turns into spring \/ We are eager to know \/ What the future will bring<\/em>. P\u00f3\u017aniej to si\u0119 zmieni, ale wra\u017cenie &#8211; bardzo pozytywne &#8211; tego utworu pozostanie. Pozostanie te\u017c og\u00f3lniejsze wra\u017cenie, \u017ce cz\u0142onkowie tego sk\u0142adu dosypali sens\u00f3w do tej swojej abstrakcji. Dorzucaj\u0105c przy okazji jeszcze t\u0119czowy dopisek <em>This band supports LGBTQ+ rights<\/em>, kt\u00f3rego sens mocno poruszy\u0142 jednego z komentator\u00f3w na YouTube (a pewnie znajd\u0105 si\u0119 i inni niepocieszeni). Ale w czasach, gdy polscy europos\u0142owie <a href=\"https:\/\/oko.press\/europoslowie-pis-nie-zaprotestowali-przeciwko-zabijaniu-osob-lbgt-w-ugandzie\/\">wstrzymuj\u0105 si\u0119 od g\u0142osu w sprawie rezolucji wymierzonej m.in. przeciwko karaniem \u015bmierci\u0105 homoseksualist\u00f3w w Ugandzie<\/a>, wstrzymywanie si\u0119 od stanowiska og\u00f3lnie s\u0142abo wygl\u0105da.<\/p>\n<p>Co do tej <em>Cataliny <\/em>&#8211; s\u0142ycha\u0107 coraz wi\u0119ksz\u0105 pewno\u015b\u0107 i swobod\u0119 w partiach wokalnych Kuby Zio\u0142ka. Je\u015bli nawet nie by\u0142o tu jeszcze tego legendarnego mikrofonu wokalowego, kt\u00f3rego zakup z pewn\u0105 ironi\u0105 lider bydgoskiej sceny kiedy\u015b prorokowa\u0142 (ca\u0142y czas pilnuj\u0119 tematu), to jeste\u015bmy blisko, przysz\u0142o to niepostrze\u017cenie i naturalnie. To co\u015b &#8211; przy wszystkich r\u00f3\u017cnicach stylistycznych &#8211; jak z Jankiem M\u0142ynarskim, te\u017c bardzo charakterystycznym wokalist\u0105, kt\u00f3ry wykona\u0142 kapitaln\u0105 robot\u0119 mi\u0119dzy dwoma albumami Jazz Bandu. S\u0142ysza\u0142em sk\u0105din\u0105d wczoraj Jazz Band M\u0142ynarski-Masecki w powi\u0119kszonym, 17-osobowym sk\u0142adzie na tajnym, &#8222;rozgrzewkowym&#8221; koncercie w warszawskiej kawiarni Nowy \u015awiat i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce gra to wszystko, \u017ce sens tej studyjnej produkcji celebruj\u0105cej brzmienie mi\u0119dzywojnia powinien zosta\u0107 utrzymany i obroniony na \u017cywo. A du\u017ce sale w ca\u0142ej Polsce pewnie czekaj\u0105. Rosn\u0105 nam du\u017ce miejskie bandy &#8211; zar\u00f3wno ten jazzowy, jak i psychodeliczny Ansambl \u015ar\u00f3dmiejski. Czy to pod wzgl\u0119dem liczebno\u015bci sk\u0142adu, czy dyscypliny i mo\u017cliwo\u015bci.    <\/p>\n<p><strong>INNERCITY ENSEMBLE <em>IV<\/em><\/strong>, Instant Classic 2019, <strong>8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1554483957\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/innercityensemble.bandcamp.com\/album\/iv-instant-classic-ma32\">IV (Instant Classic\/MA32) by Innercity Ensemble<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ten ogie\u0144 z palca na ok\u0142adce, kt\u00f3ry z daleka przypomina widelec, jasno wskazuje, \u017ce to nie jest nowa kapela. Bo jak ju\u017c si\u0119 bli\u017cej przyjrze\u0107 &#8211; a sama ok\u0142adka \u0142adna na tyle, \u017ceby si\u0119 poprzygl\u0105da\u0107, cho\u0107 z miejsca sugeruje kwa\u015bn\u0105 psychodeli\u0119 &#8211; to zobaczymy, \u017ce widelec nie jest nawet ogniem, tylko czw\u00f3rk\u0105. A zesp\u00f3\u0142 Innercity [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23571,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,107,3823,1139,106],"tags":[1166],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23570"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23570"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23570\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23579,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23570\/revisions\/23579"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23571"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23570"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23570"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23570"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}