{"id":23620,"date":"2019-11-04T13:20:47","date_gmt":"2019-11-04T12:20:47","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23620"},"modified":"2019-11-04T14:09:12","modified_gmt":"2019-11-04T13:09:12","slug":"dzien-polskiego-popu-muniek-staszczyk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/11\/04\/dzien-polskiego-popu-muniek-staszczyk\/","title":{"rendered":"Dzie\u0144 polskiego popu: Muniek Staszczyk"},"content":{"rendered":"<p>Zaczn\u0119 jak katarynka: du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 polskich p\u0142yt mainstreamowych wychodzi w ci\u0105gu tygodnia czy dw\u00f3ch pod koniec pa\u017adziernika. Trudno wi\u0119c zareagowa\u0107 na wszystkie premiery. Polska muzyka \u015brodka dawno przesta\u0142a by\u0107 atrakcyjnie \u017cenuj\u0105ca, za to cz\u0119sto bywa nu\u017c\u0105co profesjonalna. Trzeba troch\u0119 czasu, by wypunktowa\u0107 lepsze i gorsze strony. Ale do\u015b\u0107 szybko przekonamy si\u0119 co do jednego: w produkcji muzyki pop mamy wci\u0105\u017c kr\u00f3tk\u0105 \u0142awk\u0119. A pod wzgl\u0119dem potencja\u0142u promocyjnego i dystrybucyjnego du\u017ce wytw\u00f3rnie zosta\u0142y ju\u017c dawno do\u015bcigni\u0119te przez niezale\u017cnych. Ale poniewa\u017c spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ostatniego tygodnia sp\u0119dzi\u0142em na robieniu notatek, dzi\u015b zala\u0142em Polifoni\u0119 kr\u00f3tkimi notami o polskim popie. Nowa nota co mniej wi\u0119cej dwie godziny. By\u0142a Mary Komasa, by\u0142 Baranovski, potem Anita Lipnicka. Czwarta w kolejno\u015bci to&#8230; <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/OuR1SxSNNOU\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Sesje nagraniowe p\u0142yty poprzedza\u0142y dramatyczne wydarzenia w \u017cyciu <strong>Mu\u0144ka Staszczyka<\/strong>. I trudno oczywi\u015bcie o nich nie my\u015ble\u0107 w oderwaniu od sytuacji bohatera &#8211; szczeg\u00f3lnie gdy s\u0142uchamy <em>Szw\u00f3w<\/em> albo do\u015b\u0107 pretensjonalnego niestety intro w postaci <em>Wszyscy umarli<\/em> &#8211; sklejki tekst\u00f3w z trzech dramat\u00f3w Szekspira w niepomagaj\u0105cym w tej sytuacji przek\u0142adzie Macieja S\u0142omczy\u0144skiego. To takie The White Stripes feat. Shakespeare. \u0141atwo w tym szuka\u0107 jakiej\u015b uporz\u0105dkowanej relacji z ostrych wira\u017cy \u017cyciowych &#8211; trudniej tak\u0105 pouk\u0142adan\u0105 opowie\u015b\u0107 znale\u017a\u0107, w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na chronologi\u0119 wydarze\u0144. Natomiast rzecz jest raczej obci\u0105\u017ceniem na wej\u015bciu i gdybym by\u0142 m\u00f3g\u0142 s\u0142u\u017cy\u0107 rad\u0105, postulowa\u0142bym zachowanie tego wst\u0119pu w szufladzie.<\/p>\n<p>Jack White i jeszcze The Black Keys b\u0119d\u0105 tu istotnym punktem odniesienia, g\u0142\u00f3wnie w kompozycjach Jurka Zag\u00f3rskiego, producenta niemal ca\u0142ej p\u0142yty, kt\u00f3ry ewidentnie ci\u0105gnie j\u0105 w stron\u0119 ci\u0105gle wsp\u00f3\u0142czesnej, ale troch\u0119 ju\u017c wyeksploatowanej wizji blues-rocka. \u015arodkowa cz\u0119\u015b\u0107, z utworami Janka P\u0119czaka <em>Edith Piaf <\/em>(z \u0142adn\u0105 fraz\u0105 <em>Ja s\u0142u\u017c\u0119 tak spo\u0142ecze\u0144stwu, \u017ce mu wcale nie s\u0142u\u017c\u0119<\/em>) i <em>Zakurzone tynki w Petersburgu<\/em>, powinna najmocniej przem\u00f3wi\u0107 do fan\u00f3w zawieszonego T. Love. Dochodz\u0105 do tego go\u015bcinne wyst\u0119py innych autor\u00f3w &#8211; przede wszystkim B\u0142a\u017ceja Kr\u00f3la, kt\u00f3rego <em>Szwy <\/em>najlepiej komentuje tytu\u0142 trzeciego utworu na p\u0142ycie (<em>Ta piosenka nie jest dla ciebie<\/em>). Krzywo brzmi piosenka Kr\u00f3la w wykonaniu kogo\u015b innego, troch\u0119 jak karaoke &#8211; \u0142atwiej j\u0105 sobie wyobrazi\u0107 w wersji samego autora. Lepiej ju\u017c zdecydowanie z popularn\u0105 latem <em>Pol\u0105<\/em> &#8211; tu Dawid Podsiad\u0142o, Olek \u015awierkot i producent Podsiad\u0142y Bartosz Dziedzic zdecydowanie pomogli, a tekst jest ciekaw\u0105 pr\u00f3b\u0105 odpowiedzi na wyzwanie rzucone w <em>Nie pytaj o Polsk\u0119<\/em> przez Ciechowskiego. Je\u015bli doda\u0107 do tego zgrabne <em>K\u0142amstwo<\/em> Kasai (Kasia Piszek) ze Staszczykiem w aran\u017cacjach jak z p\u0142yty formacji Beirut czy wreszcie przedziwn\u0105 wersj\u0119 <em>Krajobrazu z wilg\u0105&#8230;<\/em> Grechuty z d\u0142ugim solem Tomasza Zi\u0119tka, to mamy prawie pe\u0142ny obraz grochu z kapust\u0105, kt\u00f3ry ten album przynosi. Je\u015bli wi\u0119c tego nie znacie, to &#8211; m\u00f3wi\u0105c tekstem Nagrobk\u00f3w &#8211; <em>du\u017co was omija, ale ma\u0142o dobrego<\/em>. Licz\u0119 na to, \u017ce g\u0142\u00f3wnego bohatera czeka teraz dla odmiany samo dobro.   <\/p>\n<p><strong>MUNIEK STASZCZYK <em>Syn miasta<\/em><\/strong>, Agora 2019, <strong>5\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/1rEQUtVJ45UGif5txnnpDm\" width=\"500\" height=\"250\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zaczn\u0119 jak katarynka: du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 polskich p\u0142yt mainstreamowych wychodzi w ci\u0105gu tygodnia czy dw\u00f3ch pod koniec pa\u017adziernika. Trudno wi\u0119c zareagowa\u0107 na wszystkie premiery. Polska muzyka \u015brodka dawno przesta\u0142a by\u0107 atrakcyjnie \u017cenuj\u0105ca, za to cz\u0119sto bywa nu\u017c\u0105co profesjonalna. Trzeba troch\u0119 czasu, by wypunktowa\u0107 lepsze i gorsze strony. Ale do\u015b\u0107 szybko przekonamy si\u0119 co do jednego: w [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23621,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,8,3,312,120,107,2412,3823,1139],"tags":[4149],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23620"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23620"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23620\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23644,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23620\/revisions\/23644"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23621"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23620"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23620"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23620"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}