{"id":23693,"date":"2019-11-12T10:38:27","date_gmt":"2019-11-12T09:38:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23693"},"modified":"2019-11-12T10:41:12","modified_gmt":"2019-11-12T09:41:12","slug":"klinicznie-brudni","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/11\/12\/klinicznie-brudni\/","title":{"rendered":"Klinicznie brudni"},"content":{"rendered":"<p>Utw\u00f3r <em>Piano Burning<\/em> z nowej p\u0142yty <strong>Clipping<\/strong> dochodzi ju\u017c do 60 tys. ods\u0142uch\u00f3w na Spotify. Par\u0119 tygodni temu \u017cartowa\u0142em, \u017ce idzie na przeb\u00f3j roku w kategorii nagra\u0144 terenowych (bo to 18 minut d\u017awi\u0119k\u00f3w performansu, podczas kt\u00f3rego spalane jest pianino), ale zarazem to jedna z najch\u0119tniej s\u0142uchanych kompozycji muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, bo ca\u0142o\u015b\u0107 jest wykonaniem utworu, kt\u00f3ry w roku 1968 napisa\u0142a Annea Lockwood. Autorka, urodzona w Nowej Zelandii, wykszta\u0142cona w Anglii, a pracuj\u0105ca w Stanach Zjednoczonych, \u015bwi\u0119towa\u0142a w tym roku 80 lat &#8211; <a href=\"https:\/\/www.nytimes.com\/2019\/11\/08\/arts\/music\/annea-lockwood-miller-theater.html\">odnotowywa\u0142 to niedawno &#8222;New York Times&#8221;<\/a> w sylwetkowym tek\u015bcie, a sami cz\u0142onkowie Clipping trafili <a href=\"https:\/\/www.thewire.co.uk\/issues\/430\">na ok\u0142adk\u0119 &#8222;The Wire&#8221;<\/a>. S\u0142usznie, bo tworz\u0105 dok\u0142adnie taki hip-hop, jakiego ci\u0105gle za ma\u0142o: mo\u017ce chwilami natr\u0119tnie konceptualny, ale za to jaki ciekawy! <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/fIrpLBShe1A\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Je\u015bli p\u0142yta <em>There Existed An Addiction To Blood<\/em> mia\u0142aby by\u0107 gatunkiem filmowym, by\u0142aby zapewne autorskim horrorem. Troch\u0119 inaczej ni\u017c <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2016\/09\/12\/czarny-kosmos\/\">recenzowane przeze mnie poprzednio<\/a> <em>Splendor &#038; Misery<\/em>, kt\u00f3re wydawa\u0142o si\u0119 raczej opowie\u015bci\u0105 science fiction. A w\u0142a\u015bciwie &#8211; dobrze wiadomo, \u017ce ni\u0105 by\u0142o, bo koncepcje ameryka\u0144skiego tria s\u0105 do\u015b\u0107 czytelne. Tym razem tytu\u0142 pochodzi z sampla ze \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej horroru o wampirach <em>Ganja &#038; Hess<\/em> z 1973 roku, klasyfikowanego jako arthouse&#8217;owe kino afroameryka\u0144skie. Wizja czarnych Amerykan\u00f3w pij\u0105cych krew swoich przeciwnik\u00f3w jest tak mocna jak wszystkie opowie\u015bci afro-SF spod znaku Sun Ra i innych, wi\u0119c cho\u0107 konwencja si\u0119 zmieni\u0142a, duch w zespole nie ginie i nie zmieni\u0142 si\u0119 jako\u015b radykalnie. A taka narracja dobrze si\u0119 komponuje z renesansem autorskiego horroru i filmami w rodzaju <em>Uciekaj! (Get Out)<\/em>. Clipping pozostaj\u0105 w czo\u0142\u00f3wce intelektualnego i artystycznego nurtu hip-hopu, nawi\u0105zuj\u0105c tym razem do zepchni\u0119tego na drugi plan horrorcore&#8217;u. A zarazem pozostaj\u0105 sami na marginesie tego pot\u0119\u017cnego gatunku, cho\u0107 Daveed Diggs to znakomity raper, kt\u00f3rego technika nie\u017ale si\u0119 uzupe\u0142nia z formalizmem my\u015blenia ca\u0142ej tr\u00f3jki.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/e4v9fIIbd9M\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Do\u015b\u0107 d\u0142ugi (68 minut) album z jednej strony zaraz na pocz\u0105tku proponuje nowoczesny utw\u00f3r <em>Nothing Is Safe<\/em>, kt\u00f3ry przystaje do wsp\u00f3\u0142czesnych, wr\u0119cz trapowych rytmicznych standard\u00f3w i przynosi chwytliwy syntezatorowy motyw bliski <em>Enjoy The Silence<\/em>, ale p\u00f3\u017aniej pe\u0142no tu mocnych i czystych gest\u00f3w, kt\u00f3re odstrasz\u0105 mainstreamow\u0105 publiczno\u015b\u0107 jak odtwarzanie muzyki powa\u017cnej na przystankach autobusowych odstrasza gromadz\u0105c\u0105 si\u0119 po nocy m\u0142odzie\u017c. Zaskakuj\u0105ca erupcja noise&#8217;u w <em>La mala ordina<\/em> (go\u015bcinnie pojawia si\u0119 tu kanadyjski harsh-noise&#8217;owiec The Rita) trwa prawie dwie minuty. Wystarczaj\u0105co d\u0142ugo, by zada\u0107 sobie pytanie w stylu <em>#%$^%, to si\u0119 naprawd\u0119 dzieje?<\/em> Bo to nie <em>Yeezus <\/em>Kanyego Westa, z estetyk\u0105 niby szorstk\u0105, ale wci\u0105\u017c odpowiedni\u0105 na pokazy nowej kolekcji but\u00f3w. To nie Death Grips z konsekwentnym budowaniem bazy fanowskiej na rozpoznawalnym, ha\u0142a\u015bliwym brzmieniu. To zamachanie r\u0119k\u0105: hej, jeste\u015bmy artystami, zmieniamy si\u0119 w ka\u017cdej chwili, robimy, co nam si\u0119 podoba. A dzi\u015b chcieli\u015bmy was porz\u0105dnie postraszy\u0107. Podobnie jak ten fina\u0142 z kompozycj\u0105 Lockwood. Nie twierdz\u0119, \u017ce teraz hip-hop powinien si\u0119 z takich gest\u00f3w sk\u0142ada\u0107, uwa\u017cam tylko, \u017ce zbyt rzadko je wykonuje.  <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/s9EsHbqmjN4\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>W dalszej cz\u0119\u015bci mamy wci\u0105\u017c ten sam rollercoaster &#8211; raz znakomity, mocny utw\u00f3r zbudowany na dobrych raperskich umiej\u0119tno\u015bciach w rodzaju <em>Club Down<\/em>, a p\u00f3\u017aniej field-recordingowy przest\u00f3j w postaci <em>Prophecy<\/em> Leciutkie <em>Run For Your Life<\/em>, a p\u00f3\u017aniej zn\u00f3w zbudowane na ha\u0142a\u015bliwych samplach <strong>The Show<\/strong>, a wreszcie All In Your Head &#8211; chyba najdziwniejszy w zestawie utw\u00f3r o do\u015b\u0107 filmowej strukturze, id\u0105cej najpierw w stron\u0119 awangardowego hip-hopu na klinicznie brudnych samplach (bo tak trzeba by t\u0119 metod\u0119 opisa\u0107), ale w drugiej cz\u0119\u015bci eksploduj\u0105cej w stron\u0119 niesamowitej noise-gospelowej pie\u015bni wprowadzaj\u0105cej moment kulminacyjny p\u0142yty w postaci wspomnianego <em>Blood of the Fang<\/em>. W ten spos\u00f3b album traci co rusz na lekkim przegadaniu i filmowej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci, ale niesamowicie zyskuje jako p\u0142yta inna ni\u017c wszystkie. Je\u015bli poprzednio pisa\u0142em o pewnym &#8222;braku epicko\u015bci&#8221; w my\u015bleniu tria, to musz\u0119 si\u0119 z tego powoli zacz\u0105\u0107 wycofywa\u0107. Wystarczy\u0142o tu pot\u0119\u017cnych emocji, by mnie zwi\u0105za\u0107 z t\u0105 p\u0142yt\u0105 na d\u0142u\u017cej. I ju\u017c czekam na kolejny film.  <\/p>\n<p><strong>CLIPPING <em>There Existed An Addiction To Blood<\/em><\/strong>, Sub Pop 2019,<strong> 8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3450277091\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/clppng.bandcamp.com\/album\/there-existed-an-addiction-to-blood\">There Existed an Addiction to Blood by clipping.<\/a><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Utw\u00f3r Piano Burning z nowej p\u0142yty Clipping dochodzi ju\u017c do 60 tys. ods\u0142uch\u00f3w na Spotify. Par\u0119 tygodni temu \u017cartowa\u0142em, \u017ce idzie na przeb\u00f3j roku w kategorii nagra\u0144 terenowych (bo to 18 minut d\u017awi\u0119k\u00f3w performansu, podczas kt\u00f3rego spalane jest pianino), ale zarazem to jedna z najch\u0119tniej s\u0142uchanych kompozycji muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, bo ca\u0142o\u015b\u0107 jest wykonaniem utworu, kt\u00f3ry [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23694,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,3823],"tags":[1788],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23693"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23693"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23693\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23697,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23693\/revisions\/23697"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23694"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23693"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23693"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23693"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}