{"id":23767,"date":"2019-11-20T17:27:11","date_gmt":"2019-11-20T16:27:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23767"},"modified":"2019-11-20T17:37:35","modified_gmt":"2019-11-20T16:37:35","slug":"celine-dion-jako-tresc-nieprzyzwoita","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/11\/20\/celine-dion-jako-tresc-nieprzyzwoita\/","title":{"rendered":"Celine Dion jako tre\u015b\u0107 nieprzyzwoita"},"content":{"rendered":"<p>W tym nadzwyczajnym wpisie (kolejny zwyk\u0142y nadejdzie) znajdziecie wszystko, co trzeba wiedzie\u0107 o najnowszej p\u0142ycie <strong>C\u00e9line Dion<\/strong> zatytu\u0142owanej <em>Courage<\/em> (Odwaga). A z g\u00f3ry informuj\u0119, \u017ce nie ma tego du\u017co. Jak dot\u0105d najciekawszym dzie\u0142em z nazwiskiem Dion na ok\u0142adce by\u0142a w mojej opinii ksi\u0105\u017cka Carla Wilsona <em>Celine Dion &#8222;Let&#8217;s Talk About Love&#8221; &#8211; A Journey to the End of Taste<\/em> wydana w serii 33 1\/3 i b\u0119d\u0105ca ciekawym esejem o kiczu z przyk\u0142adami z tw\u00f3rczo\u015bci kanadyjskiej wokalistki. Kiedy jednak dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce nowy album zawiera tre\u015b\u0107 opisan\u0105 jako EXPLICIT (czyli NIEPRZYZWOITE), zdecydowa\u0142em si\u0119 na kr\u00f3tko utajni\u0107 sw\u00f3j profil na Spotify i ods\u0142ucha\u0107 materia\u0142. <!--more--><\/p>\n<p><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_21_59-Window-1024x274.png\" alt=\"\" width=\"620\" height=\"166\" class=\"aligncenter size-large wp-image-23768\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_21_59-Window-1024x274.png 1024w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_21_59-Window-300x80.png 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_21_59-Window-768x206.png 768w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_21_59-Window.png 1106w\" sizes=\"(max-width: 620px) 100vw, 620px\" \/><\/p>\n<p>Ta opowie\u015b\u0107 b\u0119dzie ilustrowana, bo nie mam wiele do powiedzenia na temat samej p\u0142yty &#8211; wydawnictwa p\u0142askiego i do\u015b\u0107 \u015bliskiego brzmieniowo, stylizowanego na bardziej m\u0142odzie\u017cowe ni\u017c jest, przy kt\u00f3rym Dion nawi\u0105za\u0142a wsp\u00f3\u0142prac\u0119 m.in. z Si\u0105, Samem Smithem i Davidem Guett\u0105. \u017badna z tych postaci nie nale\u017cy do moich idoli, cho\u0107 w wypadku angloj\u0119zycznej p\u0142yty (je\u015bli ju\u017c mog\u0119 wybiera\u0107 rodzaj tortur, zdecydowanie wol\u0119 utwory Dion po francusku!) ich wsparcie i same nazwiska mog\u0105 pom\u00f3c w sprzeda\u017cy. A o to tutaj chodzi, cho\u0107 moim zdaniem ka\u017cda pr\u00f3ba zrobienia z Celiny kogo\u015b, kim nie jest, czyli wykonawczyni modnych piosenek, nie ma sensu. Nie z tego powodu zrobi\u0142a karier\u0119, nie tego oczekuje publiczno\u015b\u0107. Ale nie o tym mia\u0142em pisa\u0107 &#8211; nurtowa\u0142o mnie owo jedno oznaczone has\u0142em EXPLICIT nagranie (by\u0107 mo\u017ce kto\u015b doni\u00f3s\u0142 wokalistce, \u017ce m\u0142odzie\u017c ch\u0119tnie s\u0142ucha utwor\u00f3w oznaczonych jako NIEPRZYZWOITE, wi\u0119c trzeba co\u015b takiego mie\u0107). Dodam obrazek, \u017ceby\u015bcie uwierzyli. <\/p>\n<p><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_24_13-Window-1024x120.png\" alt=\"\" width=\"620\" height=\"73\" class=\"aligncenter size-large wp-image-23769\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_24_13-Window-1024x120.png 1024w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_24_13-Window-300x35.png 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_24_13-Window-768x90.png 768w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_24_13-Window.png 1094w\" sizes=\"(max-width: 620px) 100vw, 620px\" \/><\/p>\n<p>D\u0142ugi zestaw, w kt\u00f3ry wprasowano nieco wp\u0142yw\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego R&#038;B, a bogato aran\u017cowane (smyczki) ballady poddano dynamicznemu sprasowaniu (to pierwsze nawet w porz\u0105dku, drugie ju\u017c zupe\u0142nie nie), kt\u00f3ry zawiera te\u017c &#8211; o zgrozo &#8211; elektroniczne ingerencje w pos\u0105gowe wokale Kanadyjki (delikatne w utworze tytu\u0142owym, mocniejsze np. w <em>Boundaries<\/em> w wersji deluxe p\u0142yty) w \u017cadnym momencie nie zwiastuje tego, co przyniesie &#8211; tu prosz\u0119 o jaki\u015b efekt d\u017awi\u0119kowy dla pog\u0142\u0119bienia dramatu &#8211; niepozorny, ca\u0142kiem zreszt\u0105 melodyjny utw\u00f3r zatytu\u0142owany dla niepoznaki <em>Perfect Goodbye<\/em>. A z braku efekt\u00f3w d\u017awi\u0119kowych, zanim wklej\u0119 screen z tekstem wyci\u0105gni\u0119ty z serwisu Genius.com, zastosuj\u0119 dramatyczne zawieszenie: co tu si\u0119&#8230; <\/p>\n<p><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_23_44-Window.png\" alt=\"\" width=\"441\" height=\"214\" class=\"aligncenter size-full wp-image-23770\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_23_44-Window.png 441w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/2019-11-20-14_23_44-Window-300x146.png 300w\" sizes=\"(max-width: 441px) 100vw, 441px\" \/><\/p>\n<p><em>This shit is perfect, each second worth it<\/em> &#8211; g\u0142osi ten kontrowersyjny (jak mniemam, o ten chodzi\u0142o) fragment. I musz\u0119 Pa\u0144stwu powiedzie\u0107, \u017ce o ile dwa pierwsze wyrazy jeszcze jako\u015b ujd\u0105 &#8211; z moich do\u015bwiadcze\u0144 wynika, \u017ce dzi\u015b ka\u017cde dziecko na poziomie kszta\u0142cenia powy\u017cej przedszkola dobrze wie, co oznacza s\u0142owo <em>shit<\/em>, a rodzice raczej ju\u017c nie pr\u00f3buj\u0105 z tym walczy\u0107 &#8211; to ko\u0144c\u00f3wka tego wersu wydaje si\u0119 rzeczywi\u015bcie nieprzyzwoita. Dlaczego? Chuchajmy na zimne. Ot\u00f3\u017c je\u015bli wyjmiemy to zdanie z kontekstu i odniesiemy je do nowego albumu C\u00e9line Dion, oka\u017ce si\u0119 potwornym k\u0142amstwem. A przed czym\u015b takim dzieci warto chroni\u0107.        <\/p>\n<p><strong>CELINE DION <em>Courage<\/em><\/strong>, Columbia 2019, <strong>2\/10 <\/strong> <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/0mqNgHFh1NYaxmlMS5IeGc\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W tym nadzwyczajnym wpisie (kolejny zwyk\u0142y nadejdzie) znajdziecie wszystko, co trzeba wiedzie\u0107 o najnowszej p\u0142ycie C\u00e9line Dion zatytu\u0142owanej Courage (Odwaga). A z g\u00f3ry informuj\u0119, \u017ce nie ma tego du\u017co. Jak dot\u0105d najciekawszym dzie\u0142em z nazwiskiem Dion na ok\u0142adce by\u0142a w mojej opinii ksi\u0105\u017cka Carla Wilsona Celine Dion &#8222;Let&#8217;s Talk About Love&#8221; &#8211; A Journey to [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23771,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[163,132],"tags":[2162],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23767"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23767"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23767\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23777,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23767\/revisions\/23777"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23771"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23767"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23767"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23767"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}