{"id":23880,"date":"2019-12-04T09:12:40","date_gmt":"2019-12-04T08:12:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23880"},"modified":"2019-12-04T09:21:24","modified_gmt":"2019-12-04T08:21:24","slug":"boniek-podaje-do-bonka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/12\/04\/boniek-podaje-do-bonka\/","title":{"rendered":"Boniek podaje do Bo\u0144ka"},"content":{"rendered":"<p>Jeden Boniek to jeszcze nic takiego. Ale Bonnie \u201aPrince\u2019 Billy rzadko wyst\u0119puje w detalu. Folkowy wokalista i kompozytor &#8211; kt\u00f3ry jeszcze niedawno brylowa\u0142 na ok\u0142adkach magazyn\u00f3w o scenie alternatywnej i wygrywa\u0142 plebiscyty na p\u0142yt\u0119 roku &#8211; nale\u017cy do tych pracowitszych. Na <a href=\"http:\/\/members.ziggo.nl\/ljjlmeijer\/oldham\/discography19.htm\">tej stronie<\/a> \u0142atwo si\u0119 przekona\u0107, \u017ce nawet mniej intensywny rok dla Bo\u0144ka jest ca\u0142kiem intensywny z punktu widzenia reszty ludzko\u015bci. Amerykanin wydaje regularnie mixtape&#8217;y, pojawia si\u0119 na p\u0142ytach innych wykonawc\u00f3w (pisz\u0105c np. utw\u00f3r na nowy album malijskich Songhoy Blues). Ale kiedy ju\u017c Bonnie wyda regularn\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119, to nie ma&#8230; ci\u0105g dalszy cytatu jak w filmie <em>Dzie\u0144 \u015awira<\/em>. Zreszt\u0105 aktorem te\u017c jest niez\u0142ym &#8211; ostatnio wyst\u0105pi\u0142 w mniejszej r\u00f3lce w filmie <em>A Ghost Story<\/em>. Tu jednak pod w\u0142asnym nazwiskiem: Will Oldham. Wr\u00f3\u0107my do p\u0142yt &#8211; tej zupe\u0142nie nowej, ale ca\u0142kiem udanej, i tej troch\u0119 odgrzewanej, cho\u0107 nawet bardziej zaskakuj\u0105cej. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/track\/2SJ1dJn0pTBZsDBslB5kcf\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BONNIE \u201aPRINCE\u2019 BILLY <em>I Made a Place<\/em><\/strong>, Drag City 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><\/p>\n<p>Ta nowsza, autorska, zawiera zmi\u0119kczone mocno ballady country i \u015bpiewne utwory folkowe, jak gdyby Bonnie \u201aPrince\u2019 Billy s\u0142ucha\u0142 ostatnio cz\u0119\u015bciej brytyjskich folkowc\u00f3w sprzed lat czy np. Alasdaira Robertsa. Oczywi\u015bcie m\u00f3g\u0142by si\u0119 te\u017c odwo\u0142a\u0107 do w\u0142asnych nagra\u0144 &#8211; we\u017amy <em>The Letting Go<\/em>. W tej wersji dostajemy w bonusie troch\u0119 irlandzkich motyw\u00f3w na skrzypcach (Cheyenne Mize), za to bez tej mrocznej atmosfery, kt\u00f3ra cechowa\u0142a stare p\u0142yty Billy&#8217;ego. Jest wi\u0119c na pewno r\u00f3\u017cnorodnie, a przy tym bywa tanecznie (<em>The Devil&#8217;s Throat<\/em>) i raczej optymistycznie (moje ulubione <em>Look Backward on Your Future, Look Forward to Your Past <\/em>&#8211; Bonnie w wersji najbardziej surowej). I niby to \u015brednia forma jak na BPB, ale piosenki ca\u0142kiem udane, a gdy ju\u017c spojrze\u0107 na ka\u017cd\u0105 z osobna &#8211; powy\u017cej rynkowej \u015bredniej. Warto dos\u0142ucha\u0107 do \u015bwietnego <em>The Glow Pt. 3,<\/em> je\u015bli kto\u015b t\u0119skni za Bonniem w wersji s\u0142odkiej, najbardziej barokowej w sferze wokalnej, z kapitalnym drugim g\u0142osem &#8211; w tym wypadku Joan Shelley. Jacob Duncan gra z kolei na flecie, saksofonie i klarnecie, kt\u00f3ry to instrument wydaje si\u0119 zgrabnym \u0142\u0105cznikiem z poprzedni\u0105, wydan\u0105 we wrze\u015bniu p\u0142yt\u0105 Bo\u0144ka.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/790mM1wQjjuRRlLbLHnw0Q\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BONNIE \u201aPRINCE\u2019 BILLY, BRYCE DESSNER, EIGHTH BLACKBIRD <em>When We Are Inhuman<\/em><\/strong>, 37d03d 2019, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n<p>Z przyjemno\u015bci\u0105 przypomnia\u0142em sobie dzi\u015b i to wydawnictwo. Americana w og\u00f3le nie\u017ale si\u0119 \u0142\u0105czy z minimalizmem, muzyk\u0105 repetycyjn\u0105, co sprawdzone zosta\u0142o ju\u017c wielokrotnie, z utworami Sufjana Stevensa z jednej strony i Nico Muhly&#8217;ego z drugiej. <strong>Bryce Dessner<\/strong> nie ryzykowa\u0142 wi\u0119c zbytnio, wchodz\u0105c w sp\u00f3\u0142k\u0119 z Billym. Znali si\u0119 zreszt\u0105 wcze\u015bniej &#8211; co najmniej z kompilacji-ho\u0142du z muzyk\u0105 Grateful <em>Dead Day of the Dead<\/em>. Ostatnio spotkali si\u0119 na festiwalu MusicNOW w Cincinnati, gdzie Dessner by\u0142 kuratorem, a artystom towarzyszy\u0142 znakomity chicagowski zesp\u00f3\u0142 <strong>Eighth Blackbird<\/strong>, specjalizuj\u0105cy si\u0119 w muzyce wsp\u00f3\u0142czesnej (m.in. Steve Reich), kilkukrotni laureaci nagrody Grammy, tu w sze\u015bcioosobowym sk\u0142adzie.<\/p>\n<p>Repertuar okazuje si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci znany &#8211; sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na\u0144 piosenki Billy&#8217;ego, Dessnera, troch\u0119 ludowych utwor\u00f3w i jedna d\u0142u\u017csza forma. Niez\u0142e i nieg\u0142upio zaaran\u017cowane s\u0105 obie wersje tradycyjnych ballad folkowych, cho\u0107 <em>Banks of Red Roses<\/em> &#8211; ta ze strony B wydawnictwa &#8211; mo\u017ce jednak troch\u0119 za mocno zwalnia\u0107 tempo. Za to ca\u0142\u0105 stron\u0119 C wype\u0142nia <em>Stay On It<\/em> Juliusa Eastmana (to ta d\u0142u\u017csza forma) w wersji Bonniego. Wokalnie poruszaj\u0105ca, cho\u0107 nie wiem, czy potwierdza lansowan\u0105 w ksi\u0105\u017ceczce tez\u0119 o pokrewie\u0144stwie dusz, o podobnie prowokatorskim dzia\u0142aniu obu artyst\u00f3w &#8211; nie\u017cyj\u0105cego i odkrywanego dzi\u015b kompozytora (Eastman) i jego dzisiejszego wykonawcy (Bonnie). Na pewno jednak ten ostatni ciekawie wypada w niecodziennym dla siebie repertuarze. Najlepsze wra\u017cenie robi\u0105 w\u0142a\u015bnie te dwa fragmenty nagrane na \u017cywo w kwietniu 2018 roku w Cincinnati: pierwszym jest <em>Stay On It<\/em>, a drugim przebojowy <em>New Partner<\/em> Oldhama, jeden ze znanych ju\u017c dobrze utwor\u00f3w BPB, kt\u00f3re w zupe\u0142nie nowych aran\u017cacjach trafi\u0142y na t\u0119 p\u0142yt\u0119. Ale kupi\u0142em i do\u0142\u0105czam do archiwum wydawnictw artysty, chwilowo troch\u0119 zapomnianego przez modne magazyny, ale nieprzerwanie wyj\u0105tkowego i intryguj\u0105cego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jeden Boniek to jeszcze nic takiego. Ale Bonnie \u201aPrince\u2019 Billy rzadko wyst\u0119puje w detalu. Folkowy wokalista i kompozytor &#8211; kt\u00f3ry jeszcze niedawno brylowa\u0142 na ok\u0142adkach magazyn\u00f3w o scenie alternatywnej i wygrywa\u0142 plebiscyty na p\u0142yt\u0119 roku &#8211; nale\u017cy do tych pracowitszych. Na tej stronie \u0142atwo si\u0119 przekona\u0107, \u017ce nawet mniej intensywny rok dla Bo\u0144ka jest ca\u0142kiem [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":23883,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,558,3823,106],"tags":[853,1552,4173],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23880"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23880"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23880\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23886,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23880\/revisions\/23886"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23883"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23880"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23880"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23880"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}