{"id":24038,"date":"2019-12-20T10:44:54","date_gmt":"2019-12-20T09:44:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=24038"},"modified":"2019-12-20T17:28:47","modified_gmt":"2019-12-20T16:28:47","slug":"kler-wersja-kompozytorska","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/12\/20\/kler-wersja-kompozytorska\/","title":{"rendered":"Kler. Wersja kompozytorska"},"content":{"rendered":"\n

Trzeba mie\u0107 spore poczucie humoru, \u017ceby soundtrack do filmu Kler <\/em>Wojtka Smarzowskiego, nagrodzony w marcu Or\u0142ami (bardzo s\u0142usznie) opublikowa\u0107 na kilka dni przed Bo\u017cym Narodzeniem – w sam raz na wizyt\u0119 duszpastersk\u0105, czyli tzw. kol\u0119d\u0119. Je\u015bli kto\u015b ma odpowiednio du\u017co dystansu i jeszcze ten sprz\u0119t opisywany w notce ze \u015brody, mo\u017ce sobie tego nawet pos\u0142ucha\u0107 z miejscowym klerykiem albo na spotkaniu op\u0142atkowym w pracy. Ale Miko\u0142aj Trzaska<\/strong>, autor tej p\u0142yty, ma i poczucie humoru, i dystans, kt\u00f3re nie wykluczaj\u0105 g\u0142\u0119bokiego namys\u0142u nad rzeczami, o kt\u00f3rych tu opowiada. <\/p>\n\n\n\n

To wa\u017cne zastrze\u017cenie – bo Trzaska buduje tu na planie d\u017awi\u0119kowym w\u0142asn\u0105 histori\u0119, opowiada film Smarzowskiego po swojemu, podobnie zreszt\u0105 jak przy okazji Wo\u0142ynia<\/em>. Re\u017cyser w obu tych produkcjach wykorzystywa\u0142 nagrania polskiego saksofonisty i klarnecisty w spos\u00f3b bardzo swobodny – panowie maj\u0105 zreszt\u0105 do siebie du\u017ce zaufanie – zatem po raz kolejny opublikowany na p\u0142ycie soundtrack jest odpowiednikiem re\u017cyserskiej wersji film\u00f3w hollywoodzkich (kiedy tw\u00f3rca mo\u017ce swoj\u0105 wizj\u0119 zaprezentowa\u0107 w pe\u0142ni dopiero po zej\u015bciu obrazu z kin, bo nie musi si\u0119 ju\u017c ugina\u0107 przed producentami). To jest mianowicie co\u015b wi\u0119cej ni\u017c \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa pozbawiona obrazu – to rodzaj wersji kompozytorskiej filmu. Mo\u017cna poczu\u0107 emocje, czasem pewnie nawet zapachy (startowe Heavy Perfume – Brutal 1989<\/em>), a obrazy wyobra\u017ca\u0107 sobie na nowo. Czasem przebija przez to wyra\u017aniej jaka\u015b scena z filmu (Bidul – Funeral<\/em>), czasem pojawiaj\u0105 si\u0119 motywy utwierdzaj\u0105ce s\u0142uchacza w przekonaniu, jak to fantastycznie pozwoli\u0107 tw\u00f3rcy muzyki na tak wiele (wspania\u0142e, wielow\u0105tkowe Last Toast, Last Order<\/em>), ale s\u0142uchamy pe\u0142nowarto\u015bciowej p\u0142yty, a nie d\u017awi\u0119kowego kola\u017cu. Nie znajdziecie tu dialog\u00f3w z filmu (cho\u0107 z\u0142ota a skromna ok\u0142adka jest dyskretnym nawi\u0105zaniem do jednego z nich), ani piosenki Kultu o tym, \u017ce Maria ma syna<\/em>, ani nawet melodii Hej, soko\u0142y!<\/em> <\/p>\n\n\n\n

Ciekawa jest ta \u015bcie\u017cka, bo poza charakterystycznym instrumentarium (klarnet basowy i saksofony: alt i baryton) pokazuje Trzask\u0119 w stosunkowo nowym \u015bwietle. Motywy improwizowane na jazzowo wyp\u0142ywaj\u0105 tu cz\u0119sto z form sonorystycznych, jakich nie powstydzi\u0142by si\u0119 pewnie i Penderecki (Manna Sutanna<\/em>, Burning Man<\/em>), gdyby go poproszono o napisanie muzyki do filmu podobnego kalibru. Tyle \u017ce tego si\u0119 ju\u017c poza filmografi\u0105 Smarzowskiego dla tak masowej publiki nie robi. Zreszt\u0105 to, do czego Penderecki zmierza\u0142 w latach 70., czyli pisanie na orkiestr\u0119 jazzow\u0105, dla Trzaski jest gestem najbardziej naturalnym – a Orkiestra Klezmerska Teatru Sejne\u0144skiego, z kt\u00f3r\u0105 pracuje (przypomnijmy znakomity soundtrack <\/a>Wo\u0142ynia<\/a><\/em>), to \u015brodowisko dobrze znane i wprawione w takich formach. A przy tym znakomity zesp\u00f3\u0142. <\/p>\n\n\n\n

Orkiestr\u0119 uzupe\u0142nia tu jeszcze grupa sta\u0142ych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w Trzaski z r\u00f3\u017cnych muzycznych eskapad – jest klarnecista Pawe\u0142 Szamburski, jest Peter Ole J\u00f8rgensen graj\u0105cy na wibrafonie i perkusji, do tego rze\u017abiarz i performer Marek Rogulus Rogulski (sound machine<\/em> – cokolwiek to takiego, warto sobie sk\u0105din\u0105d przypomnie\u0107 przy tej okazji Rogulus X Szwelas Project). Pejza\u017c d\u017awi\u0119kowy uzupe\u0142niaj\u0105 ko\u015bcielne dzwony oraz elektronika, kt\u00f3r\u0105 pos\u0142uguje si\u0119 lider i kompozytor. Nie zdziwi\u0142bym si\u0119, gdyby kolejny soundtrack autora muzyki do Kleru mia\u0142 by\u0107 jeszcze bardziej elektroniczny. <\/p>\n\n\n\n

MIKO\u0141AJ TRZASKA Kler OST<\/em><\/strong>, Kilogram 2019, 8\/10<\/strong> <\/p>\n\n\n\n

(nie mam tym razem do zaproponowania \u017cadnego materia\u0142u audio ani wideo, co najwy\u017cej link do mailorderu Gusstaffa<\/a> i jak zwykle nad\u0105\u017caj\u0105cego z ofert\u0105 sklepiku Serpent.pl<\/a>)<\/p>\n\n\n\n

PREMIERY P\u0141YTOWE TYGODNIA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

14.12 Sun Ra<\/strong> Haverford College 1980 Solo Piano, Sun Ra
14.12 The Soloist<\/strong> Junoon EP
14 .12 Yung Aaron <\/strong> An Unemployed Sophomore, Ten Grand
15.12 Cybulski \/ Kulczy\u0144ski \/ Gorwa \/ Beniovska+Kostkiewicz <\/strong> Canti Spazializzati #8, Canti Illuminati\/Sound Art Forum
15.12 Marcin & Bart\u0142omiej Ole\u015b Duo <\/strong> Alone Together, Audio Cave 2CD, DL (LP wkr\u00f3tce)
15.12 Miko\u0142aj Trzaska<\/strong> Kler OST, Kilogram
15.12 Sal\u00f3n Dad\u00e1<\/strong> Ensayo 1986 {Essential Sounds collection}, Buh
16.12 Jorge Eduardo Eielson<\/strong> Audiopinturas: Estructuras verbales para voz, Buh reed.
16.12 Niemoc <\/strong>Ba\u015bnie Remixed, Seszele
16.12 Trent Reznor & Atticus Ross<\/strong> Watchmen vol. 03 OST, Null Corporation
18.12 Beak> <\/strong> +, Invada
18.12 Hezekiah Early & Elmo Williams<\/strong> Takes One To Know One, Fat Possum
18.12 OOIOO<\/strong> Nijimusi, Shochy
19.12 Tomek Kunicki <\/strong> Dreamtime, Audile Snow microSD
Frank Zappa<\/strong> The Hot Rats Sessions , Universal box arch.
Gucci Mane<\/strong> East Atlanta Santa 3 EP
John Arne R\u00e5nes <\/strong>.\u200b.\u200b.\u200bsomething about bathrooms and schizophrenia, Gotta Let It Out
John Williams<\/strong> Star Wars: The Rise of Skywalker, Walt Disney
Jonas Engel, Thea Soti<\/strong> I Noise You Lion, Gotta Let It Out
Julianna Barwick <\/strong> Circumstance Synthesis, RVNG Intl
Loplop <\/strong> Loplop, Gotta Let It Out <\/p>\n\n\n\n

Ju\u017c wcale nie wi\u0119kszo\u015b\u0107, ale mniejszo\u015b\u0107 powy\u017cszych p\u0142yt to premiery z 20 grudnia. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 ukaza\u0142a si\u0119 wcze\u015bniej, a daty premier oznaczy\u0142em. Bawcie si\u0119 dobrze, bo nast\u0119pny tekst kursyw\u0105 dopiero za jakie\u015b dwa tygodnie. Za tydzie\u0144 nie planuj\u0119 tu publikowa\u0107 zestawienia nowo\u015bci, bo nie bardzo b\u0119dzie co zebra\u0107. <\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trzeba mie\u0107 spore poczucie humoru, \u017ceby soundtrack do filmu Kler Wojtka Smarzowskiego, nagrodzony w marcu Or\u0142ami (bardzo s\u0142usznie) opublikowa\u0107 na kilka dni przed Bo\u017cym Narodzeniem – w sam raz na wizyt\u0119 duszpastersk\u0105, czyli tzw. kol\u0119d\u0119. Je\u015bli kto\u015b ma odpowiednio du\u017co dystansu i jeszcze ten sprz\u0119t opisywany w notce ze \u015brody, mo\u017ce sobie tego nawet pos\u0142ucha\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":24040,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,537,3,312,120,3319,107,3309,3823,1139],"tags":[1035],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24038"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=24038"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24038\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":24045,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/24038\/revisions\/24045"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/24040"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=24038"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=24038"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=24038"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}