{"id":2407,"date":"2012-01-31T14:59:45","date_gmt":"2012-01-31T12:59:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2407"},"modified":"2012-01-31T16:26:26","modified_gmt":"2012-01-31T14:26:26","slug":"chill-me-out","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/01\/31\/chill-me-out\/","title":{"rendered":"Chill me out"},"content":{"rendered":"

Anglicy zmieniliby dzi\u015b rano w warszawskim tramwaju definicj\u0119 „to chill out” z „uspokoi\u0107 si\u0119” na „wymarzn\u0105\u0107”. A ja zacz\u0105\u0142em opracowywa\u0107 w g\u0142owie konspekt zg\u0142oszenia do programu „Zosta\u0144 milionerem”, w kt\u00f3rym opisa\u0142bym masow\u0105 produkcj\u0119 r\u0119kawiczek bez palc\u00f3w – smartr\u0119kawiczek do smartfon\u00f3w – gdy zobaczy\u0142em, jak po raz kolejny wsp\u00f3\u0142pasa\u017cerowie z dr\u017ceniem pr\u00f3buj\u0105 wys\u0142a\u0107 esemesa za pomoc\u0105 ekranu dotykowego. P\u00f3\u0142 godziny p\u00f3\u017aniej dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce takie r\u0119kawiczki ju\u017c opisywali\u015bmy w „Polityce”. Musia\u0142em si\u0119 wi\u0119c wy(czil)autowa\u0107 z tematu. Zostaje mi muzyka.<\/p>\n

Rano patrzy\u0142em te\u017c z niedowierzaniem, jak szybko wypala mi si\u0119 na tym mrozie bateria w odtwarzaczu i zastanawia\u0142em, czy do redakcji wystarczy. Na szcz\u0119\u015bcie obie p\u0142yty na playli\u015bcie mia\u0142em ju\u017c przes\u0142uchane. Chocia\u017c podr\u00f3\u017c po raz kolejny uprzyjemnia\u0142a mi chilloutowa – by uj\u0105\u0107 to najpro\u015bciej – muzyka Blossoma<\/strong>, polskiego producenta zafascynowanego jazzem i formacj\u0105 Bonobo, czego akurat przesadnie nie s\u0142ycha\u0107. Oparta jest na kolejnych powtarzaj\u0105cych si\u0119 frazach, najcz\u0119\u015bciej gitarowych, na lekko z\u0142amanych p\u0119tlach rytmicznych. Do\u015b\u0107 minimalistyczna, co jest zalet\u0105, bo dzi\u0119ki temu utrzymane w niskich tempach utwory Blossoma unikaj\u0105 przes\u0142odzenia (nawet po\u015bcielowe wstawki saksofonu w stylu tych w „Three Isles” s\u0142odz\u0105 umiarkowanie). A zarazem do\u015b\u0107 szkieletowa, bardziej kreuj\u0105ca nastr\u00f3j, wype\u0142niaj\u0105ca przestrze\u0144 ni\u017c w pe\u0142ni anga\u017cuj\u0105ca uwag\u0119 s\u0142uchacza. W „Noon’s Bourg” zaskakuj\u0105co si\u0119ga po fragmenty bardzo znanej partii z intra do „Woodstocku” Joni Mitchell – i na miejscu autorki procesu bym za to wykorzystanie nie wytacza\u0142, bo to ewidentnie tylko rodzaj rzuconej na wst\u0119pie plamy barwnej, z kt\u00f3rej Polak wyczarowuje co\u015b zupe\u0142nie innego, lu\u017ana inspiracja motywem.<\/p>\n

Podoba mi si\u0119 ta oszcz\u0119dno\u015b\u0107 \u015brodk\u00f3w i unikanie wytartych bana\u0142\u00f3w tak zbanalizowanego gatunku. Ostatnio takiej muzyki unikam, ale album „Blue Balloons” – dost\u0119pny do \u015bci\u0105gni\u0119cia za darmo, albo w limitowanym (140 egzemplarzy) nak\u0142adzie na CD – sprawi\u0142, \u017ce na moment wr\u00f3ci\u0142em. Tym bardziej, \u017ce po tym p\u00f3\u017anym zesz\u0142orocznym wydawnictwie ta sama wytw\u00f3rnia, Export Label, na pocz\u0105tku roku opublikowa\u0142a nowy materia\u0142 Jacka Latonia, tworz\u0105cego jako Cuefx<\/strong>. Ten z kolei w 220 egzemplarzach (oba albumy do dostania tutaj<\/a> i tu<\/a>) i r\u00f3wnie\u017c wersji cyfrowej za darmo.<\/p>\n

Ta druga to pozycja o nieco wi\u0119kszym ci\u0119\u017carze gatunkowym – i to ju\u017c od wst\u0119pu z wyk\u0142adowym cytatem z prof. Tadeusza S\u0142awka. Ten, podobnie jak ca\u0142o\u015b\u0107, cofa nas klimatem do lat 70., nawet 60. Muzycznie rzecz odnosi si\u0119 do jazzu – bardzo ilustracyjnie, filmowo, ale zarazem kapitalnie zmiksowanego z abstrakcyjnym hip-hopem. S\u0142ycha\u0107 tu zar\u00f3wno \u015blady nowojorskich eksperyment\u00f3w spod znaku illbientu, Laswella, DJ-a Spooky’ego czy wreszcie \u0142\u0105cz\u0105cej hiphopowc\u00f3w i jazzman\u00f3w The Blue Series, jak i inspiracje skandynawskim nu-jazzem. W \u0142adnych i z\u0142o\u017conych aran\u017cacjach instrument\u00f3w d\u0119tych (w sk\u0142adzie m.in. \u015bwietny flecista Dominik Strycharski) s\u0142ycha\u0107 te\u017c i polski jazz z okolic lat 70. Rzecz jest grana z du\u017c\u0105 swobod\u0105, od d\u0119ciak\u00f3w po skrecze DJ-a Jazzbina, ale urzeka przede wszystkim kola\u017cowy spos\u00f3b prowadzenia opowie\u015bci przez producenta. Chc\u0119 wi\u0119cej. I \u017ceby mi baterii starczy\u0142o.<\/p>\n

\"\"<\/a>BLOSSOM „Blue Balloons”<\/strong>
\nExport Label 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> tytu\u0142owy.<\/p>\n

<\/embed><\/object>Blossom – Blue Balloons<\/a> by luBlossom<\/a><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a>CUEFX „International Post-War Chill”<\/strong>
\nExport Label 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Neurodramatic Hip Hop” – cz. 1 i 2.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Anglicy zmieniliby dzi\u015b rano w warszawskim tramwaju definicj\u0119 „to chill out” z „uspokoi\u0107 si\u0119” na „wymarzn\u0105\u0107”. A ja zacz\u0105\u0142em opracowywa\u0107 w g\u0142owie konspekt zg\u0142oszenia do programu „Zosta\u0144 milionerem”, w kt\u00f3rym opisa\u0142bym masow\u0105 produkcj\u0119 r\u0119kawiczek bez palc\u00f3w – smartr\u0119kawiczek do smartfon\u00f3w – gdy zobaczy\u0142em, jak po raz kolejny wsp\u00f3\u0142pasa\u017cerowie z dr\u017ceniem pr\u00f3buj\u0105 wys\u0142a\u0107 esemesa za pomoc\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2409,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,120,7,106],"tags":[913,914],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2407"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2407"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2407\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2418,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2407\/revisions\/2418"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2409"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2407"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2407"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2407"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}