{"id":241,"date":"2010-10-01T13:45:56","date_gmt":"2010-10-01T11:45:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=241"},"modified":"2010-10-01T19:23:03","modified_gmt":"2010-10-01T17:23:03","slug":"4ad-ad-2010","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/10\/01\/4ad-ad-2010\/","title":{"rendered":"4AD A.D. 2010"},"content":{"rendered":"

Bardzo si\u0119 ucieszy\u0142em, gdy zobaczy\u0142em w dzisiejszej gazecie tekst Roberta Sankowskiego o 4AD. Co prawda trzydziestolecie wytw\u00f3rnia obchodzi\u0142a (zreszt\u0105 w spos\u00f3b do\u015b\u0107 niezauwa\u017calny) rok temu, to jednak zawsze mi\u0142o wr\u00f3ci\u0107 do niej cho\u0107by w trzydzie\u015bci lat od pierwszego katalogowego LP. \u00a0Tekst ten,\u00a0dost\u0119pny te\u017c\u00a0na stronie www<\/a> „Wyborczej”, do tego si\u0119 odnosi i proponuje tez\u0119, pod kt\u00f3r\u0105 sam bym si\u0119 podpisa\u0142 par\u0119 lat temu: \u017ce co prawda Polacy kochaj\u0105 Ivo Watts-Russella, to za co innego ni\u017c wszyscy inni.<\/p>\n

Szacunek dla „GW” za odnotowanie zjawiska, ale i s\u0142owo polemiki. To fakt, omin\u0105\u0142 nas sza\u0142 zwi\u0105zany z singlem M\/A\/R\/R\/S. Ale jestem sk\u0142onny usprawiedliwia\u0107 polskich s\u0142uchaczy – tu nie by\u0142o miejsca na kultur\u0119 taneczn\u0105 w 1987 roku (wtedy\u00a0wydano singiel – nie w 1997). Zreszt\u0105 „Pump Up The Volume” – mimo swojej wielkiej historycznej warto\u015bci – zestarza\u0142o si\u0119 bardzo \u017ale. Podobnie z grup\u0105 Colourbox braci Young. Uwielbiany u nas Bauhaus i ca\u0142y nurt gotycki by\u0142 w latach 80. segmentem ci\u0105gn\u0105cym komercyjnie 4AD – lubiany by\u0142 w Polsce, ale \u015bwietnie sprzedawa\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie na Zachodzie. Pixies – zesp\u00f3\u0142 wychodz\u0105cy poza standardy brzmieniowe 4AD – znakomicie si\u0119 u nas przyj\u0119\u0142o, nie gorzej ni\u017c na \u015bwiecie. Kultu Dead Can Dance nie musimy si\u0119 wstydzi\u0107 – na najlepszych p\u0142ytach budowali nurt neoklasyczny i spokojnie mogliby dzi\u015b pojawi\u0107 si\u0119 w programie bardzo progresywnego festiwalu Unsound w Krakowie. Jeszcze lepiej z Cocteau Twins – rozpoznani jako cz\u0119\u015b\u0107 \u0142a\u0144cucha zdarze\u0144, kt\u00f3re poprzedza\u0142y pojawienie si\u0119 sceny shoegaze (z uwielbianym na ca\u0142ym \u015bwiecie My Bloody Valentine na czele), wr\u00f3cili na bardzo eksponowane miejsce w historii muzyki. Ca\u0142a stylistyka ok\u0142adek 4AD jest w czasach dubstepu i hauntologii bardzo inspiruj\u0105ca. Sama muzyka te\u017c. Nowi wykonawcy (ja bym zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 raczej na Ariela Pinka czy Deerhuntera jako reprezentant\u00f3w ciekawych nowych nurt\u00f3w w muzyce) pozostaj\u0105 w awangardzie i maj\u0105 w Polsce niez\u0142y odbi\u00f3r. Perspektywa starych polskich fan\u00f3w, ukszta\u0142towana przez audycje Kaczkowskiego i Beksi\u0144skiego, ale te\u017c teksty Mroczka, podejrzanie zbieg\u0142a si\u0119 dzi\u015b z perspektyw\u0105 zachodni\u0105.<\/p>\n

Nowy album grupy Deerhunter<\/strong> troch\u0119 zbi\u0142 mnie z panta\u0142yku. Pierwszy utw\u00f3r brzmi jak Porcupine Tree dziesi\u0119\u0107 lat temu. Potem pobrzmiewaj\u0105 tu i \u00f3wdzie wp\u0142ywy The Velvet Underground („Fountain Stairs”) czy The Jesus and Mary Chain, ale w po\u0142owie p\u0142yty („Memory Boy”, „Desire Lines” – wprawdzie z psychodelicznym ogonem, \u015bwietny, w ca\u0142o\u015bci jednak pro\u015bciutki) Deerhunter przepoczwarza si\u0119 w do\u015b\u0107 zwyczajny nowy zesp\u00f3\u0142 rockowy – z bardzo prostymi, trzyakordowymi kompozycjami, ch\u00f3rkami „O-o!”… I jako taki prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c broni si\u0119 o wiele lepiej ni\u017c w tych najbardziej onirycznych, psychodelicznych fragmentach p\u0142yty, gdzie s\u0142ycha\u0107 jeszcze styl wypracowany wcze\u015bniej, ewentualnie nawi\u0105zania do Animal Collective. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest idealnie sp\u00f3jna brzmieniowo mimo tej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci wp\u0142yw\u00f3w – i mimo tej ostatniej bywa odrobin\u0119 nu\u017c\u0105ca w s\u0142uchaniu. Nie jest na pewno ostatecznym zwyci\u0119stwem Bradforda Coxa, przechwalanie go na tym etapie nie ma sensu, bo zniknie nam w tych wszystkich pog\u0142osach na ca\u0142e lata i nie doczekamy si\u0119 jego opus magnum, do kt\u00f3rego – w mojej opinii – by\u0142o ju\u017c troch\u0119 bli\u017cej za czas\u00f3w „Microcastle” i „Let the Blind…” projektu Atlas Sound. To 4AD i je\u015bli ta magia dalej dzia\u0142a, to kto wie, co o tej p\u0142ycie powiemy za trzydzie\u015bci lat. Ale zaryzykuj\u0119 twierdzenie, \u017ce cho\u0107 Cox za ka\u017cdym razem potwierdza niesamowit\u0105 wyobra\u017ani\u0119 brzmieniow\u0105, to w tym momencie brakuje mu twardo\u015bci i pewno\u015bci tego, co chce powiedzie\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>DEERHUNTER „Halcyon Digest”<\/strong>
\n4AD 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Desire Lines” (utw\u00f3r, kt\u00f3rego trzeba pos\u0142ucha\u0107, nawet je\u015bli p\u0142yta Wam si\u0119 nie podoba), „Helicopter” (najbli\u017cej starego stylu 4AD), „Fountain Stairs”.<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bardzo si\u0119 ucieszy\u0142em, gdy zobaczy\u0142em w dzisiejszej gazecie tekst Roberta Sankowskiego o 4AD. Co prawda trzydziestolecie wytw\u00f3rnia obchodzi\u0142a (zreszt\u0105 w spos\u00f3b do\u015b\u0107 niezauwa\u017calny) rok temu, to jednak zawsze mi\u0142o wr\u00f3ci\u0107 do niej cho\u0107by w trzydzie\u015bci lat od pierwszego katalogowego LP. \u00a0Tekst ten,\u00a0dost\u0119pny te\u017c\u00a0na stronie www „Wyborczej”, do tego si\u0119 odnosi i proponuje tez\u0119, pod kt\u00f3r\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9,106],"tags":[271],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/241"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=241"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/241\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}