Najlepsza w tym roku polska p\u0142yta z okolic jazzu (jak dot\u0105d) i najlepsza w tym roku (jak dot\u0105d) p\u0142yta jazzu zagranicznego dalekie s\u0105 od czystych konwencji. Trzeci dzisiejszy album to z kolei czysta konwencja (cho\u0107 bardzo szczeg\u00f3lna) – ale w\u0142a\u015bnie dlatego jego autorzy mog\u0105 si\u0119 okaza\u0107 tak bardzo atrakcyjni. Pimpono Ensemble, Jeff Parker i Bohren & der Club of Gore. Teraz ju\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce rok na dobre si\u0119 zacz\u0105\u0142 i w tygodniu jest wi\u0119cej godnych uwagi p\u0142yt, ni\u017c zd\u0105\u017cycie przes\u0142ucha\u0107.\u00a0 \u00a0<\/p>\n
<\/p>\n
Znani muzycy maj\u0105 swoje working bandy<\/em>. Ten jest wyra\u017anie hardworking bandem<\/em>. Bo trzeba ci\u0119\u017cko pracowa\u0107, \u017ceby robi\u0107 wra\u017cenie takiego luzu, jakie wychodzi Pimpono Ensemble<\/strong>, grupie Szymona „Pimpona” G\u0105siorka. A jednocze\u015bnie powagi i koncentrancji. Czym jest ta p\u0142yta – kompletnie nieogl\u0105daj\u0105ca si\u0119 na stylistyczne konwenanse – naj\u0142atwiej dowiedzie\u0107 si\u0119 w miejscu, gdy T\u0119sknota do \u015bwiatopogl\u0105du<\/em>, utw\u00f3r oparty na ci\u0119\u017ckich klasterach d\u017awi\u0119ku, z kt\u00f3rych stopniowo wy\u0142aniaj\u0105 si\u0119 jakie\u015b niewyra\u017ane figury harmoniczne, przechodzi w Ndfvrgnt, <\/em>z czyteln\u0105 budow\u0105, tematem i groove’em perkusyjnym. Tu mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 wszystko, cho\u0107 nie jest to muzyka lekka ani \u0142atwa. It’s Not About Fun<\/em>, jak g\u0142osi tytu\u0142 innego z utwor\u00f3w, jednego zreszt\u0105 z bardziej chwytliwych. Albo przynajmniej nie tylko.\u00a0<\/span><\/p>\n Na pierwszym albumie PE mieli\u015bmy \u015bwie\u017co\u015b\u0107 i ekspresj\u0119. Tutaj ta druga pozostaje. Mocna, podana w sowizdrzalskim sosie, po\u0142\u0105czona z du\u017c\u0105 skal\u0105 dynamiczn\u0105, brawurowymi gestami rodem z muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej (w powy\u017cszym przyk\u0142adzie – troch\u0119 z Kilara). I znowu pojawiaj\u0105 si\u0119 okazjonalnie wokale (cho\u0107by w\u0142a\u015bnie w It’s Not About Fun)<\/em>. <\/span>Powa\u017cnie si\u0119 robi, skoro zesp\u00f3\u0142 polskiego perkusisty, studenta kopenhaskiego Rytmisk Musikkonservatorium, potrzebuje nagle dyrygentki – jak w T\u0119sknocie…,<\/em> gdzie go\u015bcinnie pojawia si\u0119 w tej roli Greta Eacott. G\u0105siorek daje tu nura na p\u00f3\u0142k\u0119 Kamila Piotrowicza, zarazem na ca\u0142ej p\u0142ycie nie trac\u0105c kontaktu z dotychczasow\u0105 stylistyk\u0105 swojego zespo\u0142u i bardziej popularnymi nurtami – bo regularnie wracaj\u0105 tu r\u00f3wnie\u017c wp\u0142ywy metalowe. Cho\u0107 w por\u00f3wnaniu z poprzednim sk\u0142adem Pimpono brakuje mi na pok\u0142adzie… gitarzysty<\/span>. Jest za to znakomity tubista Rasmus Svalve. Nie spodziewa\u0142em si\u0119, \u017ce kiedy\u015b b\u0119d\u0119 m\u00f3wi\u0142 o tubie jako gwarancji nowoczesnego brzmienia, ale tak jest w tym wypadku. <\/span><\/p>\n W niemal ka\u017cdym utworze melodyjne tematy wchodz\u0105 tu w starcie z jakim\u015b dzikim, nieokie\u0142znanym \u017cywio\u0142em. W Conservation of Momentum <\/em>mamy noise’owe interludium, we wspania\u0142ym Fear Is The Only Negative Phenomenon<\/em> frenetyczne solo perkusji po\u0142\u0105czone z szalej\u0105cymi przesterami nak\u0142ada si\u0119 na pos\u0119pny temat instrument\u00f3w d\u0119tych, jak gdyby dwa zespo\u0142y gra\u0142y swoje. Chce mi si\u0119 do tego wraca\u0107. I w<\/span>iem, co znaczy taka ocena – je\u015bli wszystko dobrze si\u0119 u\u0142o\u017cy, to z formacj\u0105 G\u0105siorka spotkamy si\u0119 ponownie pod koniec roku przy okazji miesi\u0119cznych czy rocznych podsumowa\u0144.\u00a0<\/p>\n PIMPONO ENSEMBLE Survival Kit<\/em><\/strong>, Love & Beauty Music 2020, 8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n