{"id":248,"date":"2010-10-08T18:53:55","date_gmt":"2010-10-08T16:53:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=248"},"modified":"2010-10-09T18:02:50","modified_gmt":"2010-10-09T16:02:50","slug":"do-pa-la-cze-czyli-koniec-swiata-a-przynajmniej-koniec-przerwy-technicznej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/10\/08\/do-pa-la-cze-czyli-koniec-swiata-a-przynajmniej-koniec-przerwy-technicznej\/","title":{"rendered":"Do-pa-la-cze, czyli koniec \u015bwiata (a przynajmniej koniec przerwy technicznej)"},"content":{"rendered":"

„Po tym, jak us\u0142ysza\u0142em, jak\u0105 puszczaj\u0105 muzyk\u0119, chcia\u0142em oskar\u017cy\u0107 ich na podstawie ustawy o nadu\u017cywaniu narkotyk\u00f3w” – to m\u00f3j ulubiony cytat (z ksi\u0105\u017cki „Odmienny stan \u015bwiadomo\u015bci” Matthew Collina – kupujci<\/a>e, p\u00f3ki legalna) \u0142\u0105cz\u0105cy muzyk\u0119 i narkotyki. Nie powiedzia\u0142 tego wprawdzie \u017caden Keith Richards ani inny John Lennon, tylko szeregowy brytyjski policjant, ale po cichu zawsze uwa\u017ca\u0142em, \u017ce policja to miejsce dla bystrzak\u00f3w.<\/p>\n

Pisze o tym dlatego, \u017ce w propozycjach dotycz\u0105cych poprawek do prawa antynarkotykowego pojawi\u0142 si\u0119 u nas niebywale rewolucyjny ton. \u00a0Ot\u00f3\u017c sejm chce podbi\u0107 \u015bwiat ustaw\u0105, kt\u00f3ra zabrania u\u017cywania substancji nie ze wzgl\u0119du na sk\u0142ad, tylko na objawy<\/a>. Objawy??? Ju\u017c to sobie wyobra\u017cam:<\/p>\n

– Czerwone oczy? Aresztowanie.<\/p>\n

– Sucho\u015b\u0107 w gardle? Aresztowanie.<\/p>\n

– Kolorowe wizje? Aresztowanie.<\/p>\n

– Zawroty g\u0142owy? Aresztowanie.<\/p>\n

– Ta\u0144ce do rana? Aresztowanie<\/p>\n

– \u015amiechy? Aresztowanie.<\/p>\n

– Nastawienie na mi\u0142o\u015b\u0107 i pok\u00f3j (wariant na Lennona)? Aresztowanie.<\/p>\n

– „I feel good”? Aresztowanie<\/p>\n

– „Strasznie chce mi si\u0119 spa\u0107”? Aresztowanie.<\/p>\n

– „Kochanie, boj\u0119 si\u0119 o nas, o ten kraj, o wszystko…”? Aresztowanie.<\/p>\n

– „Ale fajnie brzmi ta muzyka”? Aresztowanie i konfiskata p\u0142yt.<\/p>\n

Wspominam Lennona, bo jutro rocznica urodzin. Stosowne zakupy ksi\u0105\u017ckowe tutaj<\/a>, a opis ksi\u0105\u017cki\u00a0tutaj<\/a>. Skoro ju\u017c tak strzelam linkami, to ciekawa impreza tutaj<\/a>, obieca\u0142em co\u015b wspomnie\u0107 o wyst\u0119pach Du\u017cego Pe i sp\u00f3\u0142ki. Obieca\u0142em te\u017c s\u0142\u00f3wko o nowym Neilu Youngu<\/strong>, kt\u00f3rego s\u0142ucha\u0142em przez te dwa dni absencji, pracuj\u0105c nad tekstem na zupe\u0142nie inny temat. No to prosz\u0119.<\/p>\n

Trudno mi si\u0119 w tym miejscu oderwa\u0107 od dopalaczowego tematu i nowy album od razu skojarzy\u0142 mi si\u0119 ze wspomnieniem z dawnych czas\u00f3w, kiedy to poszed\u0142em na projekcj\u0119 filmu Jarmuscha „Truposz”, gdzie ca\u0142e kino ujarane jeszcze niekryminaln\u0105 (przed rokiem 2000) trawk\u0105 (ja pali\u0142em w ten spos\u00f3b biernie) przysz\u0142o g\u0142\u00f3wnie pos\u0142ucha\u0107 Younga solo. Podobie\u0144stw muzycznych prawie nie ma, pr\u00f3cz tego, \u017ce nowa p\u0142yta te\u017c jest solo i te\u017c troch\u0119 elektrycznie, a troch\u0119 akustycznie. Za to podobie\u0144stwo odbioru jest du\u017ce, bo „Le Noise” to jest klasyk tylko dla kultowych fan\u00f3w. Rzecz charakterystyczna dla Younga, bo ma on na koncie sporo album\u00f3w, kt\u00f3re nie maj\u0105 nic wsp\u00f3lnego z klasyk\u0105 jako tak\u0105, ale s\u0105 genialnymi albumami dla fan\u00f3w jego bardzo konsekwentnej konwencji. I to jest taka p\u0142yta. Piosenki z gitar\u0105, wyprodukowane przez Daniela Lanois – brzmienie gitarowego rz\u0119\u017cenia jest tu zreszt\u0105 \u015bwietne i pot\u0119\u017cne, no i odbiega chwilami od rz\u0119\u017ce\u0144, jakie znamy z „Ragged Glory” czy cho\u0107by w\u0142a\u015bnie „Truposza”. Artysta nie da\u0142 go wyg\u0142adzi\u0107. Ze sprz\u0119\u017ce\u0144 i fragment\u00f3w wokali Lanois (a przynajmniej podejrzewam, \u017ce to on) ulepi\u0142 jakie\u015b dodatkowe loopy, \u017ceby s\u0142uchaczom nie by\u0142o nudno, dola\u0142 sporo flanger\u00f3w, robi\u0105c z folk-rockowej gitary NY chwilami folk w kosmosie. Ale kompozycyjnie najlepsze s\u0105 te odstaj\u0105ce od ca\u0142o\u015bci ballady – „Love and War” (genialna – i tu jeste\u015bmy w sferze klasyk\u00f3w nie tylko dla fan\u00f3w) oraz „Peaceful Valley Boulevard”.<\/p>\n

Gdybym mia\u0142 zosta\u0107 w temacie i doda\u0107 narkotykow\u0105 kategoryzacj\u0119 do ocen p\u0142yt, to bior\u0105c pod uwag\u0119, jak ta p\u0142yta wci\u0105ga grono zwolennik\u00f3w NY (z tego, co s\u0142ysz\u0119), powiedzia\u0142bym, \u017ce heroina.<\/p>\n

\"\"<\/a>NEIL YOUNG „Le Noise”<\/strong>
\nReprise 2010
\n 8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Love and War”, „The Hitchhiker”.<\/p>\n

Spryciarze na YT wy\u0142\u0105czyli mo\u017cliwo\u015b\u0107 umieszczania klipu na zewn\u0119trznych stronach, wi\u0119c trzeba wej\u015b\u0107 tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Po tym, jak us\u0142ysza\u0142em, jak\u0105 puszczaj\u0105 muzyk\u0119, chcia\u0142em oskar\u017cy\u0107 ich na podstawie ustawy o nadu\u017cywaniu narkotyk\u00f3w” – to m\u00f3j ulubiony cytat (z ksi\u0105\u017cki „Odmienny stan \u015bwiadomo\u015bci” Matthew Collina – kupujcie, p\u00f3ki legalna) \u0142\u0105cz\u0105cy muzyk\u0119 i narkotyki. Nie powiedzia\u0142 tego wprawdzie \u017caden Keith Richards ani inny John Lennon, tylko szeregowy brytyjski policjant, ale po cichu zawsze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,120,7,9,4],"tags":[272],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/248"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=248"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/248\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=248"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=248"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=248"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}