{"id":2492,"date":"2012-02-08T20:06:36","date_gmt":"2012-02-08T18:06:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2492"},"modified":"2012-02-08T20:14:55","modified_gmt":"2012-02-08T18:14:55","slug":"spij-kochanie-spij","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/02\/08\/spij-kochanie-spij\/","title":{"rendered":"\u015apij, kochanie, \u015bpij"},"content":{"rendered":"

To \u015bwietna kontynuacja o tyle, \u017ce gdyby mi dwie p\u0142yty wydane pod szyldem „Angels of Darkness, Demons of Light” pu\u015bci\u0107 jedn\u0105 po drugiej, nie zauwa\u017cy\u0142bym pewnie momentu, gdy jedna si\u0119 sko\u0144czy\u0142a, a zacz\u0119\u0142a druga. Sp\u00f3jno\u015b\u0107 i jednorodno\u015b\u0107 stylu to mocne cechy Earth<\/strong> – poza tym, \u017ce z ka\u017cdym kolejnym albumem Dylana Carlsona drony coraz bardziej ulatuj\u0105 i zalatuje to w tym momencie doom-country – muzyk\u0105 ameryka\u0144skiej prowincji puszczon\u0105 na 33 obroty zamiast na 78.<\/p>\n

Druga cz\u0119\u015b\u0107 „Angels of Darkness…” powsta\u0142a pono\u0107 jeszcze przed ponad rokiem, przy okazji cz\u0119\u015bci pierwszej. Potwierdzaj\u0105 to brzmieniowe detale, np. wsz\u0119dobylska wiolonczela Lori Goldston. Dopiero w ostatnim nagraniu „The Rakehell” pojawiaj\u0105 si\u0119 jakie\u015b nowe nalecia\u0142o\u015bci – z klawiszowymi partiami w stylu Pink Floyd, z lekkim podsk\u00f3rnym funkiem (!). Ca\u0142o\u015b\u0107 ma mie\u0107 r\u00f3wnie\u017c improwizowany charakter, co przy tych zam\u0119czanych w niesko\u0144czono\u015b\u0107 motywach niespecjalnie s\u0142ycha\u0107. Tempo nie zmieni\u0142o si\u0119 u tego artysty ani na chwil\u0119 – zreszt\u0105 to pozostaje u Earth niezmienne od czas\u00f3w prehistorycznych – wi\u0119c je\u015bli na ten nowy album trafi kto\u015b postronny, ma szanse na chwil\u0119 si\u0119 zafascynowa\u0107 nie tyle wolno\u015bci\u0105 muzyczn\u0105 Carlsona, co wolnymi kompozycjami tego\u017c. Mam przemo\u017cne wra\u017cenie, \u017ce w trakcie fina\u0142owej 12-minutowej „The Rakehell” ten wzmiankowany funk zamiast przyspieszy\u0107, jeszcze bardziej zwalnia tempo. Jest to wi\u0119c rodzaj funku o \u0142adunku ujemnym.<\/p>\n

Rzecz jako ca\u0142o\u015b\u0107 te\u017c rozwija si\u0119 powolutku, z perkusj\u0105 wchodz\u0105c\u0105 w trzecim nagraniu, z motywami zap\u0119tlaj\u0105cymi si\u0119 przez ca\u0142e d\u0142ugie minuty i subteln\u0105 gr\u0105 brzmieniem. Nie bardzo wierz\u0119 w entuzjazm dotychczasowych fan\u00f3w grupy, cho\u0107 je\u015bli jest ona narkotykiem – trawestuj\u0105c Fisza – to raczej ci\u0119\u017ckim. Mia\u0142em nawet darowa\u0107 sobie pisanie o tym albumie, ale wiadomo\u015b\u0107 o przyje\u017adzie \u015bwietnej i legendarnej grupy Sleep<\/a> na festiwal Asymmetry, przypomnia\u0142a mi pewn\u0105 rzecz. Ot\u00f3\u017c dla drugiej cz\u0119\u015bci „Angels of Darkness…” u\u0142o\u017cy\u0142em w zasadzie jednozdaniow\u0105 definicj\u0119 – i recenzj\u0119 w pewnym sensie te\u017c: To d\u017awi\u0119ki zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 snu.<\/p>\n

I nie ten ponury, ale w\u0142a\u015bnie usypiaj\u0105cy charakter tej p\u0142yty jest czym\u015b, co wywo\u0142uje najmocniejszy kontrast z pomys\u0142em podarowania jej fanom na Walentynki.<\/p>\n

\"\"<\/a>EARTH „Angels of Darkness, Demons of Light II”<\/strong>
\nSouthern Lord 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Waltz (The Multiplicity of Doors)”<\/p>\n