– Tucker Crowe ma swoj\u0105 stron\u0119 w necie?
\n– Ka\u017cdy ma dzi\u015b swoj\u0105 stron\u0119.
\n– Powa\u017cnie?
\n– Tak mi si\u0119 wydaje. Nikt ju\u017c nie idzie w zapomnienie. Siedmioro fan\u00f3w z Australii dogaduje si\u0119 z trojgiem Kanadyjczyk\u00f3w, dziewi\u0119ciorgiem Angoli i dwudziestoma Amerykanami, i kto\u015b, kto od dwudziestu lat nie wyda\u0142 ani jednej p\u0142yty, nagle jest na topie. Do tego w\u0142a\u015bnie s\u0142u\u017cy Internet. No i do pornografii.<\/p><\/blockquote>\n
Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce prawie jednocze\u015bnie z polskim wydaniem powie\u015bci „Juliet, naga” wychodzi na ca\u0142ym \u015bwiecie pierwsza pe\u0142nowymiarowa p\u0142yta Nicka Hornby’ego<\/strong>. Wprawdzie nie \u015bpiewa ani nie gra, ale napisa\u0142 teksty piosenek i firmuje album „Lonely Avenue” wsp\u00f3lnie z ameryka\u0144skim wokalist\u0105 i autorem piosenek Benem Foldsem<\/strong>. Ca\u0142kiem przyjemny zestaw piosenek, w kt\u00f3rym Hornby’ego odnale\u017a\u0107 nietrudno. Wida\u0107, \u017ce na piosenkach zna si\u0119 nie\u017ale, bo proponuje do\u015b\u0107 proste teksty, proste historie o uczuciach z pojedynczymi lekko udziwnionymi frazami, kt\u00f3re zapami\u0119ta\u0107 nietrudno, no i z imionami dziewcz\u0105t, zwykle by\u0142ych, co i rusz. Perspektywa m\u0119ska jest wpisana w „Lonely Avenue” tak samo jak w proz\u0119 Hornby’ego. Jego sympatykom lektur\u0119 radz\u0119 rozpocz\u0105\u0107 od ko\u0144ca, czyli od „Belindy”, kt\u00f3ra jest czym\u015b w rodzaju miksu temat\u00f3w – autor jednego przeboju wspomina swoj\u0105 dziewczyn\u0119, kt\u00f3r\u0105 zostawi\u0142 dla m\u0142odszej, za ka\u017cdym razem, gdy musi za\u015bpiewa\u0107 piosenk\u0119 o niej. A poniewa\u017c ta piosenka jest w\u0142a\u015bnie tym „jednym przebojem”, to musi star\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 wspomina\u0107 ca\u0142y czas.<\/p>\n Muzycznie to jest otwarcie popowy album, ze stylem gdzie\u015b pomi\u0119dzy Eltonem Johnem, Brianem Wilsonem a jakim\u015b brytyjskim… The Style Council by tu chyba pasowa\u0142o jako ostatni r\u00f3g tr\u00f3jk\u0105ta. Momentami Ben Folds ociera si\u0119 o klasyk\u0119 – w\u0142a\u015bnie w wypadku \u015bwietnie zaaran\u017cowanej „Belindy” czy przeuroczej piosenki „Claire’s Ninth”. Mamy tu co niemiara falset\u00f3w i s\u0142odyczy, sporo melodii, ale te\u017c kilka psuj\u00f3w. Najwi\u0119kszym z nich jest obecno\u015b\u0107 marillionowego brzmienia Mooga (nie mam nic przeciwko staremu Marillion ani Moogowi, ale to brzmienie tr\u0105ci \u015bmierdz\u0105c\u0105 mych\u0105 w takim kontek\u015bcie). Radz\u0119 si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 w „Your Dogs” – mniej wi\u0119cej w po\u0142owie Ben Folds w idealny spos\u00f3b rozwala ten kawa\u0142ek, balansuj\u0105cy na kraw\u0119dzi kiczu jak wiele na tym albumie, spychaj\u0105c go z tej kraw\u0119dzi. Ale nawet najgorsze momenty („Saskia Hamilton” – wyprogramowa\u0107 to z tej p\u0142yty!) da si\u0119 przetrwa\u0107, je\u015bli na chwil\u0119 skupimy si\u0119 na tekstach.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2010\/10\/ben_folds__nick_hornby_lonely_avenue.jpg\" "\\"ben_folds__nick_hornby_lonely_avenue\\"")
<\/a>BEN FOLDS & NICK HORNBY „Lonely Avenue”<\/strong>