![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2012\/02\/karen_dalton_lights_in_the_attic.jpg\" "\\"karen_dalton_lights_in_the_attic\\"")
<\/a>Pisz\u0105c o tym, nie s\u0142ucham ani Houston, ani Adele, tylko wykopanych spod ziemi nagra\u0144 demo Karen Dalton<\/strong> z roku 1966. Oryginalnie ta folkowa gitarzystka i wokalistka z Oklahomy wyda\u0142a na prze\u0142omie lat 60. i 70. dwa albumy. Ostatnio, przy okazji nowej fali folkowej, prze\u017cywa nie tyle renesans popularno\u015bci, co w og\u00f3le powr\u00f3t do zbiorowej muzycznej pami\u0119ci. Nie zapomnia\u0142 o niej przynajmniej Bob Dylan, kt\u00f3ry w pierwszym tomie „Moich kronik” (zmy\u0142kowy polski tytu\u0142 maskuje fakt, \u017ce to by\u0142y JEGO kroniki) pisa\u0142 tak: „Moj\u0105 ulubion\u0105 piosenkark\u0105 w tamtym czasie by\u0142a Karen Dalton. Wysoka, bia\u0142a bluesowa wokalistka i gitarzystka, wymizerowana, lecz stylowa. Wpad\u0142em kiedy\u015b na ni\u0105 latem w okolicach Denver, w folkowym klubie w ma\u0142ym g\u00f3rskim miasteczku. Karen mia\u0142a g\u0142os jak Billie Holiday i gra\u0142a na gitarze jak Jimmy Reed”. To s\u0142owa wielokrotnie cytowane – tak\u017ce przy okazji kolejnego wydawnictwa prezentuj\u0105cego archiwum Karen Dalton. P\u0142yta „1966” zawiera nagrania demo zarejestrowane w nieco zbli\u017conych do tych opisanych: w chacie w okolicy miasteczka Summerville w stanie Kolorado, w towarzystwie \u00f3wczesnego partnera \u017cyciowego Richarda Tuckera. Sporo \u015bpiewaj\u0105 w duecie – w du\u017cej cz\u0119\u015bci s\u0105 to melodie tradycyjne lub utwory innych ameryka\u0144skich bard\u00f3w z epoki, Tima Hardina (uwag\u0119 zwraca ju\u017c pierwsza piosenka, „Reason To Believe”) czy Freda Neila (\u015bwietny „Little Bit of Rain”). Z jednym i z drugim zreszt\u0105 Karen Dalton dobrze si\u0119 zna\u0142a.<\/p>\nJest tu r\u00f3wnie\u017c jej autorska wersja „God Bless the Child” Billie Holiday – gdyby kto\u015b chcia\u0142 sprawdzi\u0107 twierdzenie Dylana. Tu te\u017c mamy gr\u0119 mi\u0119dzy klasycznym czarnym g\u0142osem a tym folkowym bia\u0142ym. Tu r\u00f3wnie\u017c ten drugi brzmi w konkurencji na sw\u00f3j spos\u00f3b fantastycznie. D\u017awi\u0119kowo „1966” jest p\u0142yt\u0105 tak surow\u0105, \u017ce s\u0142ynne nagrywane w chatynce utwory Bon Iver to przy niej szczyt studyjnej in\u017cynierii. S\u0142ucha\u0142 takich surowych nagra\u0144 Dalton – nie da si\u0119 ukry\u0107 – Devendra Banhart. I na pewno mocno wp\u0142yn\u0119\u0142a na jego styl. Je\u015bli chodzi o kobiece g\u0142osy, sporo zawdzi\u0119cza jej Joanna Newsom i jej fani powinni p\u0142yty „1966” wys\u0142ucha\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci. I przymkn\u0105\u0107 ucho na niedoskona\u0142o\u015bci tych biednych wersji, w kt\u00f3rych s\u0142ycha\u0107 g\u0142\u00f3wnie \u015brodek d\u017awi\u0119kowego pasma. A mo\u017ce przeciwnie – pokocha\u0107 je, razem z drobnymi niedoskona\u0142o\u015bciami \u015bpiewu Dalton. W ko\u0144cu ten materia\u0142 rejestrowany by\u0142 niejako od niechcenia i gdyby nie ostatnie deklaracje najm\u0142odszych folkowc\u00f3w, mo\u017ce nigdy nie trafi\u0142by na p\u0142yt\u0119.<\/p>\n
Koniec Karen Dalton przypomina\u0142 wprawdzie te najg\u0142o\u015bniejsze rockandrollowe odej\u015bcia w historii, ale nie by\u0142 na tyle gor\u0105cy (od dawna ma\u0142o kto j\u0105 pami\u0119ta\u0142 jako artystk\u0119, nie koncertowa\u0142a od dwudziestu lat), ani specjalnie estetyczny. Zmar\u0142a na AIDS, pomieszkuj\u0105c momentami na nowojorskiej ulicy.<\/p>\n
<\/a>KAREN DALTON „1966”<\/strong>
\nDelmore Recording Society 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Other Side to This Life”, „Reason to Believe”, „Katie Cruel”, „Little Bit of Rain”. Zdj\u0119cie – Light in the Attic<\/a>. Nagranie poni\u017cej to INNA, p\u00f3\u017aniejsza wersja piosenki „Katie Cruel”.<\/p>\n