{"id":2533,"date":"2012-02-16T23:47:15","date_gmt":"2012-02-16T21:47:15","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2533"},"modified":"2012-02-16T23:56:38","modified_gmt":"2012-02-16T21:56:38","slug":"mistrz-trzeciego-planu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/02\/16\/mistrz-trzeciego-planu\/","title":{"rendered":"Mistrz trzeciego planu"},"content":{"rendered":"

Barry Adamson<\/strong> jest w naszym domu otoczony kultem. I wygl\u0105da na to, \u017ce jest to kult bezkrytyczny, a przy tym rozprzestrzeniaj\u0105cy si\u0119 w genach, bo od pierwszych takt\u00f3w „I Will Set You Free” zosta\u0142o kupione, zaaprobowane, ba, nawet przyj\u0119te z entuzjazmem przez dzieci. Obiektywnie ten artysta po 50-tce nie prze\u017cywa najlepszych czas\u00f3w, mo\u017ce nawet ma\u0142o kto o nim pami\u0119ta. Wi\u0119c je\u015bli gdzie\u015b wieczorem us\u0142yszycie z okna nowe piosenki Adamsona, mo\u017cecie si\u0119 domy\u015bli\u0107, kto jest na li\u015bcie lokator\u00f3w.<\/p>\n

Z drugiej strony ka\u017cdy – nawet \u015brednio zorientowany w muzyce postpunkowej – odpowie, kto to ten Adamson, gdy mu ju\u017c przypomnie\u0107 o istnieniu takiego kogo\u015b. Gra\u0142 trzecie skrzypce (w istocie graj\u0105c na basie – to jego podstawowy instrument) w grupie Magazine. Odegra\u0142 epizodyczn\u0105, cho\u0107 nie bez wp\u0142ywu na repertuar, rol\u0119 w Visage. Wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 The Bad Seeds, grup\u0119 Nicka Cave’a – ale zn\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 w gronie osobowo\u015bci bardzo wyj\u0105tkowych, wi\u0119c o liderowaniu nie by\u0142o mowy. Odegra\u0142 wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w pracy nad \u015bwietn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 do „Zagubionej autostrady” Lyncha, trudno sobie klimat tego filmu wyobrazi\u0107 bez niego – tyle \u017ce i tu by\u0142 „tym trzecim” po Trencie Reznorze i Angelo Badalamentim. Zaraz, przecie\u017c nawet grup\u0119 Rammstein pami\u0119tamy z tego filmu bardziej!<\/p>\n

W ka\u017cdym razie na autorskich p\u0142ytach, nagrywanych od ko\u0144ca lat 80. (najpowszechniej chwalona jest chyba ta pierwsza, „Moss Side Story”), Adamson jest bardzo eklektycznym, a zarazem charakterystycznym artyst\u0105. \u0141\u0105czy, co niemo\u017cliwe – uwielbienie dla czarnej muzyki poprzednich dekad (\u0142\u0105cznie z fortepianowym jazzem, bluesem i funkiem) oraz s\u0142abo\u015b\u0107 do nowej fali. St\u0105d du\u017ce przeskoki stylistyczne obecne tak\u017ce na nowej p\u0142ycie.
\n„Turnaround” rozgrywa gdzie\u015b w motywie syntezatora schemat znany z Magazine. Cho\u0107 jeszcze minut\u0119 wcze\u015bniej bawi si\u0119 w cool jazzmana w typie Jamiego Culluma, a chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej w „Destination” b\u0119dziemy mieli Adamsona na rockowo. Potem gdzie\u015b w wersji INXS. Ca\u0142o\u015b\u0107 natomiast przesycona jest filmowym klimatem, cho\u0107 pod tym wzgl\u0119dem poprzednie albumy bywa\u0142y bardziej intryguj\u0105ce.<\/p>\n

Po ponad dwudziestu latach takiego grania i \u015bpiewania (ciekawy, niski g\u0142os tego wokalisty poznacie b\u0142yskawicznie) wiadomo mniej wi\u0119cej, czego si\u0119 po manchesterczyku spodziewa\u0107. A raczej – czego si\u0119 po nim spodziewa\u0107 nie mo\u017cna. Wybitnej p\u0142yty mianowicie, sukcesu komercyjnego… Brzmi pewnie odstraszaj\u0105co, ale tacy te\u017c s\u0105 potrzebni. Tak wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 tu nikogo zmusza\u0142 do przes\u0142uchania ca\u0142o\u015bci, ale prosz\u0119 zrozumie\u0107 – ka\u017cdy musi mie\u0107 jak\u0105\u015b ma\u0142\u0105 obsesj\u0119, kt\u00f3r\u0105 przeka\u017ce dzieciom. Razem z kolekcj\u0105 p\u0142yt w tym wypadku.<\/p>\n

\"\"<\/a>BARRY ADAMSON „I Will Set You Free”<\/strong>
\nCentral Control 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Turnaround”, „Stand In”.<\/p>\n