{"id":25350,"date":"2020-05-11T09:58:36","date_gmt":"2020-05-11T07:58:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=25350"},"modified":"2020-05-11T10:11:44","modified_gmt":"2020-05-11T08:11:44","slug":"wiecej-grzechu-wieksza-laska","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/05\/11\/wiecej-grzechu-wieksza-laska\/","title":{"rendered":"Wi\u0119cej grzechu, wi\u0119ksza \u0142aska?"},"content":{"rendered":"<p>Swego czasu wybra\u0142em si\u0119 na przechadzk\u0119 do internetu (ostatnio g\u0142\u00f3wny cel przechadzek gdy kto\u015b nie ma lasu za p\u0142otem), \u017ceby sprawdzi\u0107, kto zbudowa\u0142 z pandemicznych sampli co\u015b godnego uwagi. S\u0105 przy takiej okazji dwa naturalne cele: Matthew Herbert i Matmos, czyli ci, co i bez pandemii robi\u0105 muzyk\u0119 z sampli opowiadaj\u0105cych o \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym &#8211; od rwane gazety, przez kubki z McDonald&#8217;sa i liposukcj\u0119, a\u017c po brzmienia plastikowych \u015bmieci wy\u0142awianych z oceanu. Herbert wydaje si\u0119 mocno zaj\u0119ty dzia\u0142alno\u015bci\u0105 dyrektorsk\u0105 (BBC Radiophonic Workshop) i edukacyjn\u0105, za to Matmos, a w\u0142a\u015bciwie jeden z cz\u0142onk\u00f3w duetu &#8211; <strong>Drew Daniel<\/strong> &#8211; sklei\u0142 superkola\u017c z d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3re przes\u0142ali mu z kwarantanny ludzie z ca\u0142ego \u015bwiata (najbli\u017cej nas &#8211; z Czech).\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"300\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" allow=\"autoplay\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/805616539&amp;color=%23ff5500&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;show_teaser=true&amp;visual=true\"><\/iframe>\n\n\n<p>Trudno by\u0142oby mi ocenia\u0107 warto\u015b\u0107 tego kawa\u0142ka w oderwaniu od jego wsp\u00f3lnotowego i globalnego charakteru, nie jest to rzecz wybitna, ale ciekawa. Za to znakomita &#8211; by\u0107 mo\u017ce nawet najlepsza w ca\u0142ej dyskografii solowej Drew Daniela &#8211; jest jego nowa p\u0142yta, wydana w\u0142a\u015bnie pod znanym od lat szyldem <strong>The Soft Pink Truth<\/strong>. Trudno j\u0105 sklasyfikowa\u0107 &#8211; trudniej ni\u017c inne albumy solowe tego artysty &#8211; ale wygl\u0105da, czy raczej brzmi, jak poszukiwanie jakiej\u015b wizji przysz\u0142o\u015bci. Lekkiej, przejrzystej i czystej wizji. A to, \u017ce kto\u015b si\u0119 jeszcze zajmuje przysz\u0142o\u015bci\u0105, brzmi z kolei mile i uspokajaj\u0105co.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/-OktRiAO_Jw\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>W futurystyczny klimat wprowadzaj\u0105 nas partie wokalne Colina Selfa, Angel Deradoorian i Jany Hunter. Najpierw fragment rodem z co bardziej natchnionych nagra\u0144 minimalizmu, przypominaj\u0105 troch\u0119 utwory Philipa Glassa albo Roberta Ashleya. P\u00f3\u017aniej soulowa wokaliza niczym z nagra\u0144 house, p\u00f3\u017aniej zn\u00f3w ch\u00f3r i atmosfera utwor\u00f3w sakralnych, ale w stylu, w kt\u00f3rym dzi\u015b ma\u0142o kto co\u015b sakralnego pisze. Z takiego awangardowego ko\u015bcio\u0142a, do kt\u00f3rego przyj\u015b\u0107 mo\u017ce na r\u00f3wni ca\u0142e kolorowe spektrum ludzi jak na imprez\u0119 techno.\u00a0<\/p>\n<p>W \u017cadnym momencie nie zrobi si\u0119 jednak z tego p\u0142yta taneczna, jak pierwszy album Drew Daniela <em>Do You Party?<\/em>, ani w\u015bciek\u0142a, buzuj\u0105ca emocjami p\u0142yta w stylu <em>Why Do The Heathen Rage?<\/em> Cho\u0107 i za nowym albumem stoj\u0105 du\u017ce emocje &#8211; jak zwykle polityczne, jak zwykle zwi\u0105zane z orientacj\u0105 seksualn\u0105 &#8211; to muzycznie odnajduje on raczej balans w eterycznym ambiencie, uduchowieniu i pi\u0119knie. Czasem medytacji w zap\u0119tlonych frazach (jak w <em>So<\/em>). Oczywi\u015bcie ju\u017c sam tytu\u0142 &#8211;\u00a0 jak zawsze pytanie:\u00a0<em> Shall We Go On Sinning So That Grace May Increase?<\/em> &#8211; wprowadza religijne skojarzenia, cho\u0107by prowokacyjnie czy ironicznie. Bo autor nawi\u0105zuje oczywi\u015bcie do frazy z nowotestamentowego Listu do Rzymian: <em>Gdzie jednak wzm\u00f3g\u0142 si\u0119 grzech, tam jeszcze obficiej rozla\u0142a si\u0119 \u0142aska <\/em>(Rz 5,20).\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>Delikatn\u0105 tkank\u0119 instrumentaln\u0105, w kt\u00f3rej du\u017c\u0105 rol\u0119 gra s\u0142ynne Roland Space Echo i fortepian M.C. Schmidta, partnera z Matmos i w \u017cyciu &#8211; a momentami tak\u017ce dwaj saksofoni\u015bci, John Berndt i Andrew Bernstein (ten z Horse Lords), zbli\u017caj\u0105cy kulminacyjne <em>Sinning<\/em> do poszukiwa\u0144 z pogranicza jazzu i techno. Pi\u0119kne <em>Grace<\/em> jest jak promie\u0144 \u0142aski sp\u0142ywaj\u0105cy na ludzi na tanecznym parkiecie, a ca\u0142o\u015b\u0107 tak naturalna i pe\u0142na inspiracji, \u017ce chcia\u0142oby si\u0119 ten album wstawi\u0107 na p\u00f3\u0142k\u0119 cho\u0107by z <em>My Life with Jesus<\/em> Geez \u201aN\u2019 Gosh. Ale &#8211; raz jeszcze przypomn\u0119 &#8211; to nie jest album taneczny, to raczej chillout po programie tamtego i kilku innych tanecznych album\u00f3w z prze\u0142omu wiek\u00f3w. A w tytu\u0142owej frazie brakuje mi jednego angielskiego wyrazu wyj\u0105tkowo dobrze pisuj\u0105cego klimat ca\u0142o\u015bci: <em>bliss<\/em>.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>Z tym kola\u017cem d\u017awi\u0119kowym nowy album Daniela \u0142\u0105czy jedno: do\u015bwiadczenie wsp\u00f3lnotowe. Lepiej ostatnio wyra\u017cane artystycznie &#8211; mam wra\u017cenie &#8211; w rejonach, kt\u00f3re religijne wsp\u00f3lnoty zepchn\u0119\u0142y na margines.\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>DREW DANIEL <em>Shall We Go On Sinning So That Grace May Increase?<\/em><\/strong>, Thrill Jockey 2020, <strong>7-8\/10\u00a0<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1070704767\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/thesoftpinktruth.bandcamp.com\/album\/shall-we-go-on-sinning-so-that-grace-may-increase\">Shall We Go On Sinning So That Grace May Increase? by The Soft Pink Truth<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Swego czasu wybra\u0142em si\u0119 na przechadzk\u0119 do internetu (ostatnio g\u0142\u00f3wny cel przechadzek gdy kto\u015b nie ma lasu za p\u0142otem), \u017ceby sprawdzi\u0107, kto zbudowa\u0142 z pandemicznych sampli co\u015b godnego uwagi. S\u0105 przy takiej okazji dwa naturalne cele: Matthew Herbert i Matmos, czyli ci, co i bez pandemii robi\u0105 muzyk\u0119 z sampli opowiadaj\u0105cych o \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym &#8211; [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":25353,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3976,3,312,120,4197,4,106],"tags":[4302,4301],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25350"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25350"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25350\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":25356,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25350\/revisions\/25356"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/25353"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25350"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25350"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25350"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}