{"id":2562,"date":"2012-02-22T15:42:46","date_gmt":"2012-02-22T13:42:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2562"},"modified":"2012-02-22T15:52:35","modified_gmt":"2012-02-22T13:52:35","slug":"uwaga-na-tlok-w-blogosferze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/02\/22\/uwaga-na-tlok-w-blogosferze\/","title":{"rendered":"Uwaga na t\u0142ok w blogosferze"},"content":{"rendered":"

Si\u0119 robi g\u0119sto. Siedmiu nowych bloger\u00f3w „Polityki” (z kt\u00f3rych ja polecam najgor\u0119cej komiksowego Sebastiana Fr\u0105ckiewicza<\/a>) kontra siedmiu wspania\u0142ych<\/a> Kuby Wojew\u00f3dzkiego (po raz kolejny w tej konwencji, za to po raz pierwszy bez korekty) i stu pi\u0119tnastu – czy co\u015b takiego – kolejnych bloger\u00f3w w nowym serwisie NaTemat.pl<\/a>. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z towarzystwa na razie si\u0119 wita, ale tylko patrze\u0107, jak zaczn\u0105 mi podkupywa\u0107 p\u0142yty na Amazonie i ustawia\u0107 si\u0119 w kolejce po wywiady z Natural Snow Buildings, wi\u0119c trzeba zacz\u0105\u0107 pr\u0119\u017cy\u0107 musku\u0142y, \u017ceby si\u0119 przebi\u0107 w tak trudnej konkurencji. <\/p>\n

Problem polega na tym, \u017ce ja nie za bardzo mam co pr\u0119\u017cy\u0107 i nie do ko\u0144ca wiem, jak to robi\u0107. Zawsze si\u0119 zastanawiam, gdzie te\u017c jest ten przero\u015bni\u0119ty mi\u0119sie\u0144 od klawiatury, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142bym pokaza\u0107 na zawodach Mister Universum. A robi\u0119 to, s\u0142uchaj\u0105c kolejnych mi\u0119czackich folkowych p\u0142yt – bywalcy si\u0142owni wiedz\u0105 dobrze, \u017ce przy takiej muzyce to najwy\u017cej w\u0142osy rosn\u0105. Swoist\u0105 antywalk\u0105 z mojej strony b\u0119dzie wi\u0119c rzucenie w tym gor\u0105cym dla polskiej blogosfery dniu kolejnej partii wydawnictw folkowych, w dodatku kobiecych. Joanna Newsom, te sprawy. A raczej – to, czego s\u0142ucha\u0107, gdy chwilowo nie ma nowej Joanny Newsom, prawdopodobnie najlepszej muzyki do antysi\u0142owni. <\/p>\n

Po pierwsze, Ani DiFranco<\/strong>. Kupi\u0142em mi\u0119dzy innymi dla ok\u0142adki, nie przecz\u0119. No i na samym pocz\u0105tku roku, gdy nowo\u015bci by\u0142o jak na lekarstwo. Tytu\u0142 (patrz ni\u017cej) odnosi si\u0119 pewnie jak zwykle w jej wypadku do konfliktu wok\u00f3\u0142 feminizmu, teksty raczej puszczam mimo uszu, ale bardzo lubi\u0119 barw\u0119 g\u0142osu DiFranco. Tym razem nie wystarczy\u0142o, \u017ceby si\u0119 w tej p\u0142ycie zakocha\u0107 – w najlepszym wypadku oferuje ona klasyczne, Seegerowskie refreny, czasem (jak w utworze tytu\u0142owym) wsparte mocniejszymi, elektrycznymi brzmieniami. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest jednak zbyt g\u0142adka i oczywista – tak\u017ce w warstwie produkcji – jak dla mnie. Pozostaj\u0119 z szacunkiem dla tej nowojorskiej autorki-wokalistki.<\/p>\n

Szacunek mam do niej tak\u017ce za wypromowanie sporo m\u0142odszej Anais Mitchell<\/strong>, kt\u00f3rej poprzedni\u0105 p\u0142yt\u0105 „Hadestown” zachwyca\u0142em si\u0119 tak bardzo, \u017ce trafi\u0142a do wszelkiego rodzaju zestawie\u0144 najlepszych p\u0142yt 2010 roku, w jakich macza\u0142em palce (pisa\u0142em o niej osobno tutaj<\/a>). „Young Man In America” to ju\u017c nie tak mocny zestaw, ale na swoim (Mitchell z Righteous Babe, wytw\u00f3rni DiFranco, przenios\u0142a si\u0119 pod szyld firmy Wilderland) i bez wsparcia takich gwiazd jak na poprzedniej p\u0142ycie Amerykanka czuje si\u0119 chyba nie\u017ale. Mitchell to g\u0142os i spos\u00f3b \u015bpiewania mo\u017cliwie najbli\u017cszy Joannie Newsom, tyle \u017ce kontrastuje z autork\u0105 „Ys” tekstami – bardziej wprost odnosz\u0105cymi si\u0119 do ameryka\u0144skiej rzeczywisto\u015bci – i bardziej dynamicznymi tempami, a tak\u017ce mniej wyrafinowanym sposobem aran\u017cowania. Na „Young Man” mamy gdzie\u015b podsk\u00f3rnie du\u017co osobistych historii z \u017cycia autorki, tytu\u0142owy – i obecny na ok\u0142adce – „m\u0142ody cz\u0142owiek” to ojciec Anais. Wi\u0119c mimo \u017ce to jednak oczko ni\u017cej od rewelacyjnego „Hadestown”, wszyscy mi\u0142o\u015bnicy tamtej powinni natychmiast si\u0119gn\u0105\u0107 tak\u017ce po now\u0105, pi\u0119knie (rozk\u0142adane, po mistrzowsku wyci\u0119te tekturowe pude\u0142ko) wydan\u0105 p\u0142yt\u0119. <\/p>\n

Mitchell nagra\u0142a p\u0142yt\u0119 dla brytyjskiej firmy, pracuje te\u017c – jak sama m\u00f3wi w jednym z wywiad\u00f3w – nad zestawem brytyjskich ballad folkowych. Co nas przenosi ju\u017c troch\u0119 bli\u017cej Irlandii, w stron\u0119 r\u00f3wie\u015bniczki Anais, 31-letniej Lisy Hannigan<\/strong>. Wsp\u00f3\u0142pracowniczka Damiena Rice’a wyda\u0142a drug\u0105 autorsk\u0105 p\u0142yt\u0119 – „Passanger” – ju\u017c w zesz\u0142ym roku, ale teraz album trafia do Polski. I ona w najlepszych momentach przypomina nieco bardziej mainstreamow\u0105, ekstrawertyczn\u0105 Joann\u0119 Newsom. Pot\u0119\u017cniejsze aran\u017cacje, cz\u0119\u015bciej oparte na brzmieniu kwartetu smyczkowego, odr\u00f3\u017cniaj\u0105 nowe piosenki od tych z p\u0142yty „Sea Sew”. S\u0105 tu \u015bwietne momenty, ale to wci\u0105\u017c niewystarczaj\u0105ca oprawa dla g\u0142osu Hannigan, kt\u00f3ra gubi si\u0119 tak\u017ce w hu\u015btawce stylistycznej. W tym zestawieniu by\u0142by to numer dwa – pomi\u0119dzy Mitchell a DiFranco.<\/p>\n

Sza\u0142u te p\u0142yty nie wzbudz\u0105, ale warto si\u0119gn\u0105\u0107 chocia\u017c po Mitchell – nawet je\u015bli dzi\u015b na g\u0142\u0119bokiej bocznicy, ta muzyka jak ula\u0142 przyda si\u0119 za jaki\u015b czas. Jeszcze wspomnicie moje s\u0142owa – gdy tylko powstan\u0105 antysi\u0142ownie.<\/p>\n

\"\"<\/a>ANI DIFRANCO „Which Side Are You On?”<\/strong>
\nRighteous Babe 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Unworry”, „Which Side Are You On?”.<\/p>\n