{"id":25998,"date":"2020-07-01T09:07:04","date_gmt":"2020-07-01T07:07:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=25998"},"modified":"2020-07-01T09:16:28","modified_gmt":"2020-07-01T07:16:28","slug":"binarna-muzyka-niebinarnych","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/07\/01\/binarna-muzyka-niebinarnych\/","title":{"rendered":"Binarna muzyka niebinarnych"},"content":{"rendered":"<p>Je\u015bli Bob Dylan na najnowszej p\u0142ycie \u015bpiewa, \u017ce sk\u0142ada si\u0119 z wielo\u015bci, to <strong>Arca<\/strong> robi o tym ca\u0142\u0105 swoj\u0105 muzyk\u0119. Jej nowy album przychodzi w sumie w idealnym momencie, je\u015bli to traktowa\u0107 jako \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 do jednej z g\u0142o\u015bniejszych dyskusji publicznych ostatnich miesi\u0119cy. Czyli pisarsko-celebryckiego sporu mi\u0119dzy JK Rowling (od jakiego\u015b czasu oskar\u017can\u0105 o odmawianie transseksualnym kobietom kobieco\u015bci) a Stephenem Kingiem, kt\u00f3ry &#8211; po jednym komentarzu (<em>Trans women are women<\/em>) &#8211; najwyra\u017aniej przesta\u0142 by\u0107 dla Rowling ulubionym autorytetem. Miernikiem tego by\u0142o niby tylko <a href=\"https:\/\/www.independent.co.uk\/arts-entertainment\/books\/news\/jk-rowling-stephen-king-trans-women-row-delete-tweet-a9590536.html\">usuni\u0119cie tweeta z uznaniem dla Kinga<\/a>, ale przy wielomilionowych zasi\u0119gach, jakie maj\u0105 oboje, taki ruch nie pozostaje niezauwa\u017cony. Dyskusja zatacza zreszt\u0105 coraz szersze kr\u0119gi, do\u0142\u0105czy\u0142a do niej (po tej samej stronie co autor <em>Misery<\/em>) cz\u0119\u015b\u0107 obsady sagi o Harrym Potterze, wi\u0119c i ja ch\u0119tnie dodam co\u015b od siebie: King jest nie tylko lepszym pisarzem z tej dw\u00f3jki, ale i bardziej rozgarni\u0119tym obserwatorem.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/N6-svj5HK9o\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Rozs\u0105dek nakazywa\u0142by po prostu zapyta\u0107 zainteresowan\u0105. Przyk\u0142ad? Skoro wenezuelska producentka Arca podpisuje si\u0119 jako Alejandra Ghersi i prosi, \u017ceby m\u00f3wi\u0107 o niej per <em>she<\/em>, to znaczy najwyra\u017aniej, \u017ce tak nale\u017cy do niej podchodzi\u0107 &#8211; i tyle. Muzyka popularna zawsze by\u0142a polem, gdzie to\u017csamo\u015b\u0107 p\u0142ciow\u0105 ujawniano i eksponowano stosunkowo swobodnie. A tu mamy posta\u0107 wa\u017cn\u0105 w tej bran\u017cy od wielu lat. Sam <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/04\/18\/beaty-baty-i-kwiaty\/\">pisa\u0142em o niej jeszcze trzy lata temu jako o Alejandrze<\/a>. Z punktu widzenia artystycznej historii b\u0119dzie to za par\u0119 lat drobny szczeg\u00f3\u0142. A w dzieje muzyki elektronicznej taki rodzaj przemiany czy korekty jest wpisany od prapocz\u0105tk\u00f3w, \u017ce przypomn\u0119 <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/11\/14\/elektronika-jest-kobieta-choc-uwazano-ja-za-mezczyzne\/\">opisywany tu niedawno przypadek Wendy Carlos<\/a>. W obu sytuacjach rzecz w ciekawy spos\u00f3b splata si\u0119 z fascynacj\u0105 technologi\u0105, przysz\u0142o\u015bci\u0105, a nawet cyborgizacj\u0105 ludzkiego organizmu, bo Arca z ok\u0142adki albumu eksponuje nie tylko swoj\u0105 kobieco\u015b\u0107, ale te\u017c sugeruje rodzaj technologicznych protez w sensie ju\u017c niedotycz\u0105cym p\u0142ci. A sama p\u0142yta <em>KiCk i<\/em> opowiada od samego wst\u0119pu o niebinarno\u015bci\/wielo\u015bci na wielu poziomach, nie tylko p\u0142ciowym. Oparta jest przy tym na ostrych, cyfrowych (binarnych!) brzmieniach.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>To, co w tej p\u0142ycie fascynuje &#8211; i odrzuca &#8211; zarazem (samo to ju\u017c te\u017c jak\u0105\u015b niebinarno\u015bci\u0105) to jej dwoisto\u015b\u0107 stylistyczna. Je\u015bli pomin\u0105\u0107 ca\u0142\u0105 seri\u0119 utwor\u00f3w zrealizowanych z udzia\u0142em \u015bwietnych go\u015bci, w kt\u00f3rych czasem styl zaproszonej osoby (tak jest w wypadku Bj\u00f6rk) dominuje lub mocno zmienia charakter utworu, mamy tu dwa cykle nagra\u0144, kt\u00f3re dla w\u0142asnych potrzeb podzieli\u0142em na poszarpane i g\u0142adkie. A program stanowi sinusoid\u0119 jednych i drugich. Od g\u0142adkiego <em>Time<\/em> po nerwowe <em>Mequetrefe<\/em>.\u00a0 Od szarpanego <em>Riquiqui<\/em> w stylu futurystycznego latino po marzycielskie i chora\u0142owo-psychodeliczne <em>Calor<\/em>. Od agresywnego, glitchowego <em>Rip the Slit<\/em> po niemal ambientowe <em>No Queda Nada<\/em>. S\u0142uchanie <em>KiCk i<\/em> to rollercoaster emocjonalny. I w tym sensie jest to muzyka niebywale aktualna &#8211; bo takich szarpni\u0119\u0107 emocji jakie mamy na albumach SOPHIE czy Arki nie oferuj\u0105 dzi\u015b nurty gitarowe, kt\u00f3re przecie\u017c te\u017c par\u0119 nie\u015bmia\u0142ych gest\u00f3w w dziedzinie niebinarno\u015bci maj\u0105 na koncie. Glam rock wydaje si\u0119 jednak do\u015b\u0107 prosty w por\u00f3wnaniu z eksperymentaln\u0105 i ekstrawaganck\u0105 wizj\u0105 muzyki Arki. I mimo otaczaj\u0105cego go modowego rozmachu do\u015b\u0107 ograniczony jednak do muzycznego pasma, podczas gdy Arca pr\u00f3buje z \u017cycia robi\u0107 prowokacyjn\u0105, multimedialn\u0105 sztuk\u0119. Ba, otwiera forum do dyskusji na stronie arca1000000.com, gdzie ma\u0142o dyskutant\u00f3w przejmuje si\u0119 sporem Rowling-King, a jedyny jej \u015blad, jaki znalaz\u0142em, to komentarz m\u00f3wi\u0105cy, \u017ce &#8211; cytuj\u0119 w oryginale &#8211; <em>JK Rowling is a transphobic piece of shit<\/em>.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Czy artystycznie to co\u015b naprawd\u0119 nowego w dzia\u0142aniach Ghersi? Nie bardzo. Sam znajduj\u0119 w jej muzyce wi\u0119cej ch\u0142odnych konstrukcji do podziwiania ni\u017c np. u SOPHIE, kt\u00f3rej utwory sk\u0142onny jestem bardziej prze\u017cywa\u0107 i \u0142atwiej mi zrozumie\u0107, a przede wszystkim: zapami\u0119ta\u0107. Cho\u0107 bezwzgl\u0119dnie spos\u00f3b traktowania partii perkusyjnych jest tu wyj\u0105tkowy, brzmienie Wenezuelki wyraziste, a nowy album w ca\u0142o\u015bci jest te\u017c najbardziej przyst\u0119pn\u0105, pewnie r\u00f3wnie\u017c <em>najg\u0142adsz\u0105<\/em> p\u0142yt\u0105 Arki. <i>Prosz\u0119 o uznanie, \u017ce mamy wiele ja\u017ani, nie zaprzeczaj\u0105c, \u017ce istnieje pojedyncza jednostka. Chc\u0119 by\u0107 postrzegana jako ekosystem drobnych samo-stan\u00f3w, niepozbawiony godno\u015bci bycia ca\u0142o\u015bci\u0105 <\/i>&#8211; t\u0142umaczy artystka w do\u0142\u0105czonej do p\u0142yty nocie. To czyni spraw\u0119 nieco bardziej z\u0142o\u017con\u0105 ni\u017c ten sp\u00f3r dwojga autor\u00f3w popularnych ksi\u0105\u017cek. No ale muzyka tradycyjnie ju\u017c wyprzedza pod tym wzgl\u0119dem s\u0142owo pisane i m\u00f3wione.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>ARCA <em>KiCk<\/em><\/strong> i, XL 2020, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/2KICtQ7dqaaot7B1yN9wPq\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Je\u015bli Bob Dylan na najnowszej p\u0142ycie \u015bpiewa, \u017ce sk\u0142ada si\u0119 z wielo\u015bci, to Arca robi o tym ca\u0142\u0105 swoj\u0105 muzyk\u0119. Jej nowy album przychodzi w sumie w idealnym momencie, je\u015bli to traktowa\u0107 jako \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 do jednej z g\u0142o\u015bniejszych dyskusji publicznych ostatnich miesi\u0119cy. Czyli pisarsko-celebryckiego sporu mi\u0119dzy JK Rowling (od jakiego\u015b czasu oskar\u017can\u0105 o odmawianie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":26006,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,3681,312,120,3319,1,3309,4197],"tags":[1882],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25998"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25998"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25998\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":26009,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25998\/revisions\/26009"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/26006"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25998"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25998"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25998"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}