{"id":2646,"date":"2012-03-05T15:47:41","date_gmt":"2012-03-05T13:47:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2646"},"modified":"2012-03-07T01:06:21","modified_gmt":"2012-03-06T23:06:21","slug":"czterech-barytonow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/03\/05\/czterech-barytonow\/","title":{"rendered":"Czterech baryton\u00f3w"},"content":{"rendered":"<p>By\u0142o trzech tenor\u00f3w, pora na czterech baryton\u00f3w, kt\u00f3rzy prawie w tym samym czasie wydali nowe albumy. Dzi\u015b kr\u00f3tka improwizowana bitwa na punkty pomi\u0119dzy wokalistami pracuj\u0105cymi w niskich rejestrach. W kolejno\u015bci (na razie) alfabetycznej: Matt Elliott, Mark Lanegan, Stuart A. Staples i Kurt Wagner.<!--more--><\/p>\n<p>1. Je\u015bli zim\u0105 b\u0119dziecie s\u0142ucha\u0107 Kurta Wagnera przynajmniej dwa razy w tygodniu, mo\u017cecie zmniejszy\u0107 rachunki za ogrzewanie nawet do 30 procent. Taki ciep\u0142y to g\u0142os. Muzyka zreszt\u0105 te\u017c &#8211; nigdy gor\u0105ca, nigdy podnosz\u0105ca ci\u015bnienie, przynajmniej przez ostatnich dziesi\u0119\u0107 lat (a\u017c tyle up\u0142yn\u0119\u0142o od \u015bwietnej &#8222;Is a Woman&#8221;). A ciep\u0142a coraz bardziej. Ostatnio zesp\u00f3\u0142 rozszala\u0142 si\u0119 zreszt\u0105 g\u0142\u00f3wnie na p\u0142aszczy\u017anie brzmieniowej, nowy album &#8211; dedykowany pami\u0119ci Vica Chesnutta &#8211; ma wi\u0119c smyczki w ka\u017cdym nagraniu, wyprodukowany zosta\u0142 przez Marka Neversa i nagrany bez po\u015bpiechu, w ci\u0105gu dw\u00f3ch lat. Chwilami (&#8222;Gar&#8221;) Wagnerowi nie chcia\u0142o si\u0119 dopisywa\u0107 tekst\u00f3w &#8211; na szcz\u0119\u015bcie tam, gdzie s\u0105, jak zwykle maj\u0105 niez\u0142\u0105 jako\u015b\u0107. Nowy <strong>Lambchop<\/strong> nie daje krytykom du\u017cych szans. Bo mo\u017ce i nudne, ale jakie \u0142adne. Z ok\u0142adk\u0105 (punkt za to!) w\u0142\u0105cznie. Zawsze mo\u017cna tym zast\u0105pi\u0107 wym\u0119czone chilloutowe wydawnictwa wszelkiej ma\u015bci. <\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/lambchop_mrm.jpeg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/lambchop_mrm-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"lambchop_mrm\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-2655\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/lambchop_mrm-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/lambchop_mrm-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/lambchop_mrm.jpeg 608w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>LAMBCHOP &#8222;Mr. M&#8221;<\/strong><br \/>\nCity Slang 2012<br \/>\n<strong>7\/10<br \/>\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;Gone Tomorrow&#8221;.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"166\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"http:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F33565313&#038;show_artwork=true\"><\/iframe><\/p>\n<p>2. Gdybym mia\u0142 si\u0119 jeszcze raz spotka\u0107 oko w oko z Leonard Cohenem, kupi\u0142bym mu w prezencie nowego <strong>Matta Elliotta<\/strong>. Mam wra\u017cenie, \u017ce ten artysta robi to, co autor &#8222;Suzanne&#8221; bardzo by chcia\u0142 &#8211; nagrywa depresyjne ballady w stylu flamenco lub z fortepianem, rzeczywi\u015bcie panuj\u0105c w stu procentach nad efektem ko\u0144cowym. Zmienia si\u0119 w spos\u00f3b fundamentalny z p\u0142yty na p\u0142yt\u0119, jednocze\u015bnie pozostaj\u0105c sob\u0105, jest z natury bardziej od Cohena europejski (co nie dziwi, gdy spojrze\u0107 na wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w: Stephane&#8217;a Gregoire, kt\u00f3ry album produkowa\u0142 i Yanna Tiersena, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 za konsolet\u0105), cho\u0107 zarazem bardziej rozgadany, mniej zdyscyplinowany. Jak zawsze z \u0142atwo\u015bci\u0105 wychodzi poza ramy czterominutowych ballad, ch\u0119tnie przekraczaj\u0105c granic\u0119 10 minut i nabudowuj\u0105c piosenki na d\u0142ugich intrach. Elliott robi tu na mnie wra\u017cenie nie tyle swoim g\u0142\u0119bokim g\u0142osem, naznaczonym kolejnymi do\u015bwiadczeniami, co gr\u0105 na fortepianie i gitarze &#8211; jak tak dalej p\u00f3jdzie, nast\u0119pn\u0105 p\u0142yt\u0105 firmowana jego nazwiskiem mo\u017ce by\u0107 zestaw instrumentalnych utwor\u00f3w o klasycznym charakterze. &#8222;Je\u015bli ten album zasta\u0142 ci\u0119 w trudnych czasach, niech twoje k\u0142opoty szybko min\u0105&#8221; &#8211; ko\u0144czy niemo\u017cliwe do rozszyfrowania teksty we wk\u0142adce. Ha. I kto to m\u00f3wi.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/matt_elliott_broken_man.png\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/matt_elliott_broken_man-150x150.png\" alt=\"\" title=\"matt_elliott_broken_man\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-2654\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/matt_elliott_broken_man-150x150.png 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/matt_elliott_broken_man-300x300.png 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/matt_elliott_broken_man.png 350w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>MATT ELLIOTT &#8222;The Broken Man&#8221;<\/strong><br \/>\nIci d&#8217;ailleurs 2012<br \/>\n<strong>7\/10<br \/>\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Dust Flesh and Bones&#8221;. Ca\u0142o\u015b\u0107 w mp3 za <a href=\"http:\/\/www.icidailleurs.com\/index.php?route=product\/product&#038;keyword=matt%20elliott&#038;category_id=0&#038;description=1&#038;model=1&#038;product_id=313\">2 euro<\/a> &#8211; godna promocji inicjatywa. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"166\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"http:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F29348078&#038;show_artwork=true\"><\/iframe><\/p>\n<p>3. <strong>Mark Lanegan<\/strong> na nowej p\u0142ycie te\u017c pr\u00f3buje bardziej po francusku &#8211; przynajmniej we fragmencie tekstu do znakomitego &#8222;The Gravedigger&#8217;s Song&#8221; (&#8222;Kocham ci\u0119 tak jak kocham noc&#8221; i podobne oczywisto\u015bci). Ale w ca\u0142o\u015bci jego p\u0142yta &#8222;Blues Funeral&#8221; pozostawi\u0142a mnie w stanie indyferencji. W\u0142a\u015bciwie wszystko jest tu podane w proporcjach zupe\u0142nie w\u0142a\u015bciwych, tytu\u0142owego bluesa &#8211; i to w bardzo archaicznej formule &#8211; mamy na p\u0119czki, a atmosfera stosownie grobowa. Najbardziej zdarty z baryton\u00f3w wpada jednak chwilami w koleiny ci\u0119\u017ckiego grania z lat 90. zwolnionego tylko odpowiednio do poziomu mrocznej ballady. A mam wra\u017cenie, \u017ce przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 z tych utwor\u00f3w lepiej by by\u0142o zagra\u0107 na rockowo, tak po prostu. Mog\u0142oby wtedy wyj\u015b\u0107 podejrzanie blisko grupy The Cult &#8211; zespo\u0142u, kt\u00f3ry grunge&#8217;owcy wysadzili kiedy\u015b z siod\u0142a, a teraz sami zaczynaj\u0105 momentami przypomina\u0107. No ale taka jest cena s\u0142awy. <\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/mark_lanegan_blues_funeral.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/mark_lanegan_blues_funeral-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"mark_lanegan_blues_funeral\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-2653\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/mark_lanegan_blues_funeral-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/mark_lanegan_blues_funeral-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/mark_lanegan_blues_funeral.jpg 410w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>MARK LANEGAN BAND &#8222;Blues Funeral&#8221;<\/strong><br \/>\n4AD 2012<br \/>\n<strong>6\/10<br \/>\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;The Gravedigger&#8217;s Song&#8221;.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"166\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"http:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F35467262&#038;show_artwork=true\"><\/iframe><\/p>\n<p>4. Kompletnym zaskoczeniem jest za to forma Stuarta A. Staplesa i jego kompanii, kt\u00f3ra ostatnio kameralnie przynudza\u0142a, z przerwami na zupe\u0142ny zanik sygna\u0142u. Z panta\u0142yku zbije Was ju\u017c d\u0142ugie intro, kt\u00f3re ma form\u0119 opowie\u015bci s\u0142owno-d\u017awi\u0119kowej o bliskim spotkaniu z dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra (uwaga! b\u0119dzie SPOILER!) okazuje si\u0119 transwestyt\u0105. Na p\u0142ytach wielu zespo\u0142\u00f3w zabrzmia\u0142oby to banalnie, ale nie u <strong>Tindersticks<\/strong>, jak zwykle wyestetyzowanych, eleganckich i kameralnych a\u017c do przesady. Podobnie jak w wypadku Lambchop smaku i wyrafinowania dodaje p\u0142ycie &#8222;The Something Rain&#8221; ta dyskretnie dodawana co rusz szczypta soulu i jazzowe wej\u015bcia instrument\u00f3w d\u0119tych. Wiem, brzmi to wszystko jak apoteoza idiotyzmu, drobnomieszcza\u0144stwa i mi\u0119czactwa. Staples punktuje w\u015br\u00f3d baryton\u00f3w w kategorii Najlepsze wibrato. I Najlepszy zesp\u00f3\u0142 towarzysz\u0105cy. Wysmakowana propozycja muzyczna nie tylko dla tych, kt\u00f3rzy pami\u0119taj\u0105 lata \u015bwietno\u015bci Tindersticks. A mo\u017ce tak bardzo mi ich brakowa\u0142o, tylko nie zdawa\u0142em sobie z tego sprawy?<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/tindersticks_somethin_rain.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/tindersticks_somethin_rain-150x150.jpg\" alt=\"\" title=\"tindersticks_somethin_rain\" width=\"150\" height=\"150\" class=\"alignleft size-thumbnail wp-image-2652\" srcset=\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/tindersticks_somethin_rain-150x150.jpg 150w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/tindersticks_somethin_rain-300x300.jpg 300w, \/polifonia\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/tindersticks_somethin_rain.jpg 410w\" sizes=\"(max-width: 150px) 100vw, 150px\" \/><\/a><strong>TINDERSTICKS &#8222;The Something Rain&#8221; <\/strong><br \/>\nLucky Dog\/Constellation 2012<br \/>\n<strong>8\/10<br \/>\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> &#8222;Show Me Everything&#8221;, &#8222;Frozen&#8221;. Poni\u017cej gorzej, cho\u0107 te\u017c na poziomie.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/5v1eFVOj4is\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>By\u0142o trzech tenor\u00f3w, pora na czterech baryton\u00f3w, kt\u00f3rzy prawie w tym samym czasie wydali nowe albumy. Dzi\u015b kr\u00f3tka improwizowana bitwa na punkty pomi\u0119dzy wokalistami pracuj\u0105cymi w niskich rejestrach. W kolejno\u015bci (na razie) alfabetycznej: Matt Elliott, Mark Lanegan, Stuart A. Staples i Kurt Wagner.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2655,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,120,7,910,106],"tags":[940,943,941,942],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2646"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2646"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2646\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2657,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2646\/revisions\/2657"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2655"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2646"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2646"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2646"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}