{"id":26725,"date":"2020-09-08T12:36:43","date_gmt":"2020-09-08T10:36:43","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=26725"},"modified":"2020-09-10T11:04:10","modified_gmt":"2020-09-10T09:04:10","slug":"gra-z-komentarzem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/09\/08\/gra-z-komentarzem\/","title":{"rendered":"Muzyka na 99 muzyk\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Par\u0119 razy wspomina\u0142em tu o mojej id\u00e9e fixe<\/em>, czyli komentowaniu muzyki na bie\u017c\u0105co zamiast pisania recenzji. Ostatnio w tym nakr\u0119conym w wakacje wideos\u0142owniku Innych Brzmie\u0144<\/a>. Prosz\u0119 sobie to tylko wyobrazi\u0107: Zimpel podaje do Trzaski, ten zakr\u0119ci\u0142, przerzuca na wolne pole do Rogi\u0144skiego, ten troch\u0119 uspokaja gr\u0119. Wycofanie do Szpury, chwila \u0142adnej pracy zespo\u0142owej, a teraz d\u0142ugi, dynamiczny poch\u00f3d Majkowskiego i na koniec szybka akcja z gwa\u0142townym przebiegiem zako\u0144czona mocnym crescendo, a przerwana dopiero interwencj\u0105 perkusisty, idealnie w tempo. Oczywi\u015bcie dalej nie wiem, czy to w jakimkolwiek stopniu przydatne do opisania czego\u015b tak ulotnego jak improwizacja, ale forma recenzji post factum relacjonuj\u0105cej to, co si\u0119 dzia\u0142o, jest pewnie jeszcze mniej po\u017cyteczna. Poza oczywi\u015bcie paroma informacjami, kilkoma epitetami i jakim\u015b por\u00f3wnaniem czy przeno\u015bni\u0105. Najlepiej sobie po porostu pos\u0142ucha\u0107. Ale nowy album Matmos<\/strong> przypomnia\u0142 mi o ca\u0142ej sprawie – wygl\u0105da na to, \u017ce pomys\u0142 jednak m\u00f3g\u0142by si\u0119 przyda\u0107.         <\/p>\n\n\n\n\n\n

\"\"<\/p>\n

Nowa p\u0142yta Matmos (pracowity duet swoj\u0105 drog\u0105) trwa trzy godziny, wype\u0142nia trzy p\u0142yty CD i sk\u0142ada si\u0119 z trzech d\u0142ugich blok\u00f3w po\u0142\u0105czonych ze sob\u0105 miniatur, trzech du\u017cych form, w kt\u00f3rych nagraniu brali udzia\u0142 najr\u00f3\u017cniejsi zaproszeni go\u015bcie. Cho\u0107 to za s\u0142abo powiedziane: na albumie wyst\u0119puje a\u017c 99 r\u00f3\u017cnych muzyk\u00f3w – nawet bardzo r\u00f3\u017cnych, od producent\u00f3w elektroniki po cz\u0142onk\u00f3w sk\u0142ad\u00f3w kameralnych graj\u0105cych muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. Cz\u0119\u015bciowo dobrzy znajomi, sporego formatu gwiazdy (Matthew Herbert, Oneohtrix Point Never, cz\u0142onkowie Mouse On Mars czy Yo La Tengo), cz\u0119\u015bciowo arty\u015bci mniej znani, a chwilami – prawie anonimowi, nieznani wcze\u015bniej cz\u0142onkom Matmos. Dostali jedno og\u00f3lne zadanie. Brzmia\u0142o ono: nagra\u0107 co\u015b w tempie 99 bpm i dostarczy\u0107 autorom p\u0142yty. M.C. Schmidt i Drew Daniel zbudowali z tego owe trzy kola\u017cowe bloki utwor\u00f3w o bardzo zmiennej stylistyce – od eksperymentalnej muzyki elektronicznej po psychodeliczny rock. Z elementami kreatywnego samplingu, nagraniami terenowymi i partiami przer\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w. No i oczywi\u015bcie wokalami. <\/p>\n

To pierwsze odkrycie tej p\u0142yty: s\u0142ycha\u0107 od razu, jak bardzo reagujemy na wokale, jak bardzo szukamy g\u0142osu jako swoistego punktu orientacyjnego w takich du\u017cych formach, jak usilnie wypatrujemy strz\u0119pk\u00f3w takiej bardziej tradycyjnej narracji. Drugie to reakcje na zmiany dynamiki – trudno ten album wys\u0142ucha\u0107 ciurkiem, trudno nawet utrzyma\u0107 uwag\u0119 podczas s\u0142uchania jednej godzinnej kompozycji. Ale \u0142atwo wychwyci\u0107 moment wyciszenia z 33. minuty pierwszego utworu (A Doughnut in the Sky<\/em>), a tym bardziej chwile, gdy faktura si\u0119 zag\u0119szcza i wirtualny zesp\u00f3\u0142 brzmi g\u0142o\u015bniej. Swoj\u0105 drog\u0105 – arty\u015bci z Matmos nigdy przesadnie nie epatuj\u0105 tu du\u017cym d\u017awi\u0119kiem. A formacja sk\u0142adaj\u0105ca si\u0119 nominalnie z setki cz\u0142onk\u00f3w brzmi przejrzy\u015bcie, bo ka\u017cdorazowo mamy do czynienia z partiami od 1 do 9 muzyk\u00f3w. Nie wi\u0119cej naraz. Przy czym niekt\u00f3rzy (np. na drugim CD w On The Team<\/em> tajemniczy JH – chyba nie Jacek Hawryluk, cho\u0107 musz\u0119 si\u0119 jeszcze upewni\u0107) pojawiaj\u0105 si\u0119 ledwie na kilka sekund.   <\/p>\n\n\n