{"id":2675,"date":"2012-03-12T17:36:31","date_gmt":"2012-03-12T15:36:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2675"},"modified":"2012-03-13T23:41:26","modified_gmt":"2012-03-13T21:41:26","slug":"simon-cowell-ty-draniu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/03\/12\/simon-cowell-ty-draniu\/","title":{"rendered":"Simon Cowell, ty draniu!"},"content":{"rendered":"

Kt\u00f3ry to ju\u017c sezon mam zepsuty przez twoje pomys\u0142y jako wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy schematu talent show. Ledwie uda\u0142o mi si\u0119 po\u017cegna\u0107 z „Idolem”, zerwa\u0107 ze zgubnym na\u0142ogiem \u015bledzenia „X Factora”, a wpad\u0142em w ci\u0105g przygl\u0105dania si\u0119 polsatowskiemu „Must Be The Music”, kt\u00f3ry przy s\u0142abuj\u0105cej konkurencji coraz mocniej si\u0119 przebija. Chocia\u017c w ostatnich dw\u00f3ch latach TVN ma najwi\u0119ksze osi\u0105gni\u0119cia w liczbach bezwzgl\u0119dnych (z\u0142ote p\u0142yty Loski, Lisieckiego, Wyrostka), to ci go\u015bcie Polsatu jacy\u015b tacy kolorowi i wi\u0119cej w\u0142asnego repertuaru proponuj\u0105, dzi\u0119ki czemu mam przynajmniej wra\u017cenie, \u017ce czego\u015b si\u0119 dowiaduj\u0119 o ludzkich zdolno\u015bciach i aspiracjach. Chocia\u017c – uprzedzam pytania – wiem, \u017ce lepiej bym sp\u0119dzi\u0142 ten czas w niemal dowolny inny spos\u00f3b.<\/p>\n

Simon Cowell by\u0142 te\u017c jednym z wi\u0119kszych entuzjast\u00f3w Emeli Sand\u00e9<\/strong>, nieszcz\u0119snej wokalistki, kt\u00f3ra przez p\u00f3\u0142 \u017cycia b\u0119dzie si\u0119 pewnie \u015bciga\u0142a z Adele. Na wy\u015bcig skaza\u0142a j\u0105 ju\u017c metryka – s\u0105 niemal dok\u0142adnymi r\u00f3wie\u015bniczkami, a Sand\u00e9ma na pierwsze… tak, zgadli\u015bcie – Adele. I musia\u0142a, biedaczka, zrezygnowa\u0107 z pierwszego imienia przez aktualny numer jeden na \u015bwiatowych listach przeboj\u00f3w. Stan\u0119\u0142o na drugim – Emeli.<\/p>\n

Wokalnie i stylistycznie Sand\u00e9\u00a0jest jednak znacznie bli\u017cej Ameryki, a nawet zupe\u0142nie konkretnej Amerykanki, kt\u00f3r\u0105 z kolei przypomina akcentem nad ko\u0144cowym „\u00e9”. Czyli Beyonc\u00e9. P\u0142yta „Our Version of Events” przebija jednak poziomem kompozycji to, co ostatnio s\u0142ycha\u0107 od Beyonce. Gdyby\u017c jeszcze stylistycznie by\u0142o to co\u015b ponadprzeci\u0119tnego, co nie kojarzy si\u0119 ze wszechobecn\u0105 sztamp\u0105 i przekompresowan\u0105 radiow\u0105 konfekcj\u0105, to mo\u017ce! To p\u0142yta z jednej strony wype\u0142niona hitami (pierwszy singiel „Heaven” ukaza\u0142 si\u0119 jeszcze w sierpniu ub. roku), z drugiej jednak – przyda\u0142oby si\u0119 troch\u0119 wi\u0119cej odwagi, \u017ce co\u015b z tak dobrymi utworami zrobi\u0107. Bo – tego zapomnia\u0142em powiedzie\u0107- Cowell doceni\u0142 Sand\u00e9\u00a0jako jego ulubion\u0105 (w tym momencie) AUTORK\u0118 PIOSENEK, a nie wokalistk\u0119. A\u017c tak. Zreszt\u0105 Emeli ma do\u015bwiadczenia pracy z r\u00f3\u017cnymi innymi wokalistkami i by\u0107 mo\u017ce p\u00f3jdzie w tym kierunku, gdy w karierze solowej nie b\u0119dzie si\u0119 wiod\u0142o.<\/p>\n

„Our Version of Events” to naprawd\u0119 zestaw niez\u0142ych piosenek, a mimo tego pozostaje zawodem, jest zbyt monotonny – ca\u0142o\u015bci brak pomys\u0142\u00f3w cho\u0107by na tw\u00f3rcze wykorzystanie pomys\u0142\u00f3w sceny tanecznej (na czym jedzie singlowy „Heaven”). Mo\u017ce jest to po prostu kolejny sygna\u0142, \u017ce by\u0107 mo\u017ce w tej bran\u017cy, czyli w dziedzinie najczystszego popu, nie ma sensu wydawanie album\u00f3w? Potwierdza\u0142by to w ka\u017cdym razie przypadek Michaela Kiwanuki<\/strong>, zwyci\u0119zcy niedawnego plebiscytu na brzmienie roku 2012 (BBC Sound of 2012<\/a>). Niez\u0142a EP-ka, troch\u0119 bardziej w stylu Nory Jones ni\u017c Otisa Reddinga, ale strawna. Wszystko w modnej otoczce retro od ok\u0142adki po najdrobniejszy detal brzmieniowy – i wsparcie Adele (od kt\u00f3rej chwilowo uwolni\u0107 si\u0119 nie spos\u00f3b), kt\u00f3ra Kiwanuk\u0119 zaprasza\u0142a na koncerty w roli supportu. Natomiast ca\u0142y album – nuda potworna. Poza singlowym (zn\u00f3w) „Home Again” nadziej\u0119 przynosi „Always Waiting”, ale w stanach niskiego ci\u015bnienia – jak dzi\u015b – s\u0142ucha\u0107 tego po prostu nie wolno. Chyba \u017ce w roli ko\u0142ysanki.<\/p>\n

Niby niewielka r\u00f3\u017cnica, ale Simon Cowell, dra\u0144 jeden, mia\u0142 racj\u0119, przynajmniej w tym momencie. No i Zambia-Uganda 1:0, bior\u0105c pod uwag\u0119 pochodzenie rodzic\u00f3w obojga brytyjskich artyst\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>EMELI SAND\u00c9\u00a0„Our Version of Events”<\/strong>
\nVirgin 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Heaven”, „Clown”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Heaven -Emeli Sande<\/a> by chenchopic<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

MICHAEL KIWANUKA „Home Again”<\/strong>
\nPolydor 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Home Again”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Home Again<\/a> by MichaelKiwanuka<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kt\u00f3ry to ju\u017c sezon mam zepsuty przez twoje pomys\u0142y jako wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy schematu talent show. Ledwie uda\u0142o mi si\u0119 po\u017cegna\u0107 z „Idolem”, zerwa\u0107 ze zgubnym na\u0142ogiem \u015bledzenia „X Factora”, a wpad\u0142em w ci\u0105g przygl\u0105dania si\u0119 polsatowskiemu „Must Be The Music”, kt\u00f3ry przy s\u0142abuj\u0105cej konkurencji coraz mocniej si\u0119 przebija. Chocia\u017c w ostatnich dw\u00f3ch latach TVN ma najwi\u0119ksze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2678,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,48,120,7,910,106],"tags":[946,947],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2675"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2675"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2675\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2686,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2675\/revisions\/2686"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2678"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2675"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2675"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2675"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}