{"id":268,"date":"2010-10-26T23:05:06","date_gmt":"2010-10-26T21:05:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=268"},"modified":"2010-10-26T23:06:11","modified_gmt":"2010-10-26T21:06:11","slug":"skontaktuj-sie-ze-swoim-psychiatra","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/10\/26\/skontaktuj-sie-ze-swoim-psychiatra\/","title":{"rendered":"Skontaktuj si\u0119 ze swoim psychiatr\u0105"},"content":{"rendered":"

Dzie\u0144 warsztat\u00f3w i dyskusji pozaredakcyjnych kompletnie wybi\u0142 mnie z rytmu s\u0142uchania bie\u017c\u0105cych wydawnictw, wi\u0119c wykorzystam moment na szybkie odrabianie zaleg\u0142o\u015bci. Dzi\u015b przypadek niewdzi\u0119czny, bo cho\u0107 Swans<\/strong> by\u0142 – a po reaktywacji 13 lat p\u00f3\u017aniej wci\u0105\u017c jest – kapitalnym zespo\u0142em, to nie stanowi \u0142atwego tematu. To w\u0142a\u015bciwie kilka r\u00f3\u017cnych zespo\u0142\u00f3w. Od zimnego, ascetycznego, brudnego i brzydkiego na pocz\u0105tku („Filth”), przez emocjonalnie rozdzieraj\u0105cy, niemal gotycki, industrialny, repetytywny, ale te\u017c bardziej rozbudowany aran\u017cacyjnie \u015brodek, okres „Children of God”, a\u017c po neofolkowy (wtedy tego poj\u0119cia nikt nie zna\u0142), bardziej melodyjny moment w okolicach „White Light…” i „Love of Life”. Ka\u017cdy czas przynosi\u0142 \u015bwietne p\u0142yty, a i p\u00f3\u017aniej konsekwencji ani talentu nie brakowa\u0142o. Po zamkni\u0119ciu Swans lider grupy, Michael Gira, ci\u0105gle nagrywa\u0142 znakomit\u0105 muzyk\u0119 z okolic folku pod szyldem Angels of Light i wynajdywa\u0142 talenty (Devendra Banhart, Akron\/Family). I to ten ostatni okres przyni\u00f3s\u0142 mu popularno\u015b\u0107 w serwisach internetowych. Dyskografia Swans – w por\u00f3wnaniu z dokonaniami ich nowojorskich ziomk\u00f3w z Sonic Youth na przyk\u0142ad – jest stosunkowo niedoceniona. Szczeg\u00f3lnie w nowej niezal-rockowej krytyce. Wystarczy rzut oka na Pitchfork, \u017ceby si\u0119 dowiedzie\u0107, \u017ce wy\u017cej ni\u017c „Children of God” (co prawda w wersji sparowanej z „World of Skin”, ale to by\u0142a te\u017c \u015bwietna p\u0142yta) oceniaj\u0105 nowy album „My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky”. Bez sensu, ale chyba wiem dlaczego.<\/p>\n

Wraz z odej\u015bciem z grupy Jarboe ulotni\u0142a si\u0119 gdzie\u015b ta lekko przerysowana gotycka nuta. Po obejrzanym niedawno do\u015b\u0107 kiczowatym koncercie eks-wokalistki Swans utwierdzi\u0142em si\u0119 w przekonaniu, \u017ce to ona musia\u0142a wnosi\u0107 ten klimat z pogranicza kiczu. A zesp\u00f3\u0142 zarazem co\u015b zyska\u0142 i straci\u0142. Na „Children of God” przerysowanie da\u0142o efekt osza\u0142amiaj\u0105cy, tutaj Gira kalkuluje do\u015b\u0107 ch\u0142odno, pr\u00f3buj\u0105c nawi\u0105za\u0107 do ci\u0119\u017ckiego brzmienia z tamtego okresu – i zyskuje efekt ju\u017c „tylko” bardzo dobry. P\u0142yta „My Father…” s\u0142uchana bez kontekstu wydaje si\u0119 albumem wybitnym. Momenty zap\u0119tlania si\u0119 grupy w „My Birth” czy „Inside Madeline” budz\u0105 podziw, mn\u00f3stwo klimatu wnosz\u0105 cymba\u0142y (gra na nich Thor Harris z Shearwater), daj\u0105ce kopa wtedy, gdy ju\u017c ca\u0142e spektrum d\u017awi\u0119kowe wydaje si\u0119 wype\u0142nione ha\u0142asem i z pozoru nic ju\u017c nie mo\u017ce wygenerowa\u0107 wi\u0119cej energii. Nie\u017ale wpisuje si\u0119 ta p\u0142yta w do\u015b\u0107 do\u0142erskie dwa dni, jakie mia\u0142em. Ale gdzie tam do wywo\u0142ywania tak ekstremalnych uczu\u0107 jak Swans w latach 80.! Przed wys\u0142uchaniem \u00f3wczesnych album\u00f3w warto na wszelki wypadek skonsultowa\u0107 si\u0119 z psychiatr\u0105. <\/p>\n

\"\"<\/a>SWANS „My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky”<\/strong>
\nYoung God 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „No Words\/No Thoughts”, „Jim”, „Eden Prison”.<\/p>\n

W grudniu Swans dwukrotnie zagraj\u0105 w Polsce<\/a>. Poni\u017csza wersja piosenki „Jim” niech s\u0142u\u017cy jako zapowied\u017a. Thor Harris to ten z warkoczykami \ud83d\ude09<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzie\u0144 warsztat\u00f3w i dyskusji pozaredakcyjnych kompletnie wybi\u0142 mnie z rytmu s\u0142uchania bie\u017c\u0105cych wydawnictw, wi\u0119c wykorzystam moment na szybkie odrabianie zaleg\u0142o\u015bci. Dzi\u015b przypadek niewdzi\u0119czny, bo cho\u0107 Swans by\u0142 – a po reaktywacji 13 lat p\u00f3\u017aniej wci\u0105\u017c jest – kapitalnym zespo\u0142em, to nie stanowi \u0142atwego tematu. To w\u0142a\u015bciwie kilka r\u00f3\u017cnych zespo\u0142\u00f3w. Od zimnego, ascetycznego, brudnego i brzydkiego […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9],"tags":[297],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/268"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=268"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/268\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}