{"id":272,"date":"2010-10-28T11:54:22","date_gmt":"2010-10-28T09:54:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=272"},"modified":"2010-11-04T11:43:32","modified_gmt":"2010-11-04T09:43:32","slug":"co-ma-doda-do-wyatta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/10\/28\/co-ma-doda-do-wyatta\/","title":{"rendered":"Co ma Doda do Wyatta?"},"content":{"rendered":"

W\u0142a\u015bciwie trudno znale\u017a\u0107 dwie r\u00f3wnie odleg\u0142e postacie. Odr\u00f3\u017cnia ich p\u0142e\u0107, wiek, wygl\u0105d zewn\u0119trzny (Dod\u0119 w tej chwili ka\u017cdy sobie mo\u017ce zwizualizowa\u0107, ale je\u015bli kto\u015b ma problem z Wyattem – prosz\u0119 zajrze\u0107 na przyk\u0142ad na t\u0119 ok\u0142adk\u0119<\/a>), maj\u0105tek, cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 pojawiania si\u0119 w telewizji, rodzaj prezentowanej muzyki, postawa \u017cyciowa i idea\u0142y. Ale gdy moja \u017cona skomentowa\u0142a pierwsze d\u017awi\u0119ki p\u0142yty „…For the Ghosts Within”, nie mog\u0142em si\u0119 powstrzyma\u0107 – skojarzy\u0142em jedn\u0105 ich wsp\u00f3ln\u0105 cech\u0119. Oboje strasznie sepleni\u0105. Przy czym – to pewnie jaki\u015b rodzaj segregacji, ale si\u0119 do tego przyznam – u Dody odrzuca mnie to okropnie, a u Roberta Wyatta<\/strong> nie przeszkadza wcale. Przyzwyczai\u0142em si\u0119 wybacza\u0107 mu tyle wad, ws\u0142uchiwa\u0107 si\u0119 we wszystkie te niedoskona\u0142o\u015bci w\u0142asnego g\u0142osu, kt\u00f3re eksponuje a\u017c do przesady, \u017ce pokocha\u0142em przy okazji i t\u0119 do\u015b\u0107 powszechn\u0105 wad\u0119 wymowy, du\u017co lepiej zreszt\u0105 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 si\u0119 z sepleniastym z natury angielskim ni\u017c z polszczyzn\u0105. M\u00f3j kontakt z jego now\u0105 p\u0142yt\u0105 nagran\u0105 dla Domino by\u0142 wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c seri\u0105 akt\u00f3w wybaczania.<\/p>\n

Najpierw musia\u0142em Wyattowi wybaczy\u0107 to, \u017ce zn\u00f3w grzebie w standardach, g\u0142\u0119biej nawet ni\u017c dot\u0105d – od filmowej „Laury”, piosenki tak starej jak sam Wyatt (65 lat), poprzez klasyczne „Round Midnight” Monka, po kanoniczne „In a Sentimental Mood” Ellingtona, a wreszcie na ko\u0144cu wr\u0119cz wy\u015bwiechtany „What a Wonderful World” z repertuaru Louisa Armstronga. Potem programow\u0105 wsteczno\u015b\u0107 – bo now\u0105 p\u0142yt\u0119 stylizuje na lata 40. i 50. – z wyj\u0105tkiem zgrzytaj\u0105cego troch\u0119 w tym zestawie rapowanego „Where Are They Now?”. Wreszcie wybaczy\u0142em mu brak na albumie w\u0105tk\u00f3w osobistych, cho\u0107 jest przecie\u017c jeden utw\u00f3r – „Lullaby for Irena”, ewidentnie po\u015bwi\u0119cony przez Alfred\u0119 Benge (\u017con\u0119 Wyatta) jej polskiej matce (wreszcie ja mam co\u015b wsp\u00f3lnego z Wyattem – te\u015bciow\u0105 Iren\u0119!). <\/p>\n

I teraz pytanie: czy powinienem wybacza\u0107 Wyattowi jego kolejny mocny akcent polityczny na tym albumie? W ko\u0144cu za to konsekwencj\u0119, szczero\u015b\u0107 i radykalizm jego pogl\u0105d\u00f3w porz\u0105dnego marksisty te\u017c zawsze go lubi\u0142em. Niekt\u00f3rzy pewnie uznaj\u0105, \u017ce przegi\u0105\u0142. Obok skrzypaczki Ros Stephen zaprosi\u0142 bowiem do swojego nowego trio znakomitego saksofonist\u0119 i klarnecist\u0119 Gilada Atzmona. Zaprosi\u0142, bo – jak powiedzia\u0142 – jest on jego ulubionym jazzmanem na \u015bwiecie. Urodzonym – jak podkre\u015bli\u0142 Wyatt – w Izraelu, czyli tak naprawd\u0119 „okupowanej Palestynie”. Atzmon ma bowiem – jak na obywatela Izraela – skrajne pogl\u0105dy polityczne. Krytykuje ruch syjonistyczny, podstawy pa\u0144stwa izraelskiego, wspiera d\u0105\u017cenia Palesty\u0144czyk\u00f3w do stworzenia suwerennego pa\u0144stwa – jedynego, jak podkre\u015bla, kt\u00f3re powinno si\u0119 znajdowa\u0107 na terenie dzisiejszego Izraela. Uznawany bywa przez rodak\u00f3w za antysemit\u0119, z rado\u015bci\u0105 walczy (i wygrywa) z tymi, kt\u00f3rzy krzycz\u0105, \u017ce jego pogl\u0105dy to faszyzm. „Dla mnie jazz to walka z BBS – Bushem, Blaire’em i Sharonem” – pisze Atzmon. Aha, bo ten strasznie ciekawy (dla niekt\u00f3rych tylko „straszny”) muzyk pisze sporo – eseje, felietony, komentarze i powie\u015bci. W Polsce ukaza\u0142a si\u0119 jego ksi\u0105\u017cka „Moja jedna jedyna mi\u0142o\u015b\u0107” opublikowana przez wydawnictwo Czarne. <\/p>\n

W ka\u017cdym razie krytyka polityki Izraela wyziera tu z wielu linijek tekstu. S\u0142ycha\u0107 j\u0105 w pe\u0142nym emocji, \u015bwietnym g\u0142osie Tali Atzmon – jak podejrzewam, \u017cony Gilada – w przepi\u0119knym utworze tytu\u0142owym. Muzyka broni ten album przed wszystkimi rodzajami oskar\u017ce\u0144. Partie klarnetu Atzmona si\u0142\u0105 wyj\u0105tkowo silnych skojarze\u0144 przywodz\u0105 na my\u015bl ca\u0142y nurt klezmerski, ale w spos\u00f3b daleki od oczywisto\u015bci (cho\u0107 ju\u017c partie saksofonu sopranowego tradycyjnie mnie lekko odrzucaj\u0105 przez nieuchronne skojarzenia z uduchowionym Garbarkiem). No i spr\u00f3bujcie powstrzyma\u0107 estetyczny dreszcz przy gwizdanym – jak niegdy\u015b fragmenty „Moon in June” Soft Machine – motywem z „Round Midnight”, do kt\u00f3rego to utworu autor „Rock Bottom” podchodzi po raz kolejny (poprzednio w latach 80.). Tu popisuj\u0105 si\u0119 zreszt\u0105 wszyscy, demokratycznie – Wyatt, Stephen i Atzmon maj\u0105 kolejno swoje momenty. I o to chodzi.<\/p>\n

\"\"<\/a>WYATT\/ATZMON\/STEPHEN „…For the Ghosts Within”<\/strong>
\nDomino 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Laura”, „The Ghosts Within” (z zastrze\u017ceniami co do saksofonowego intra), „Round Midnight”.<\/p>\n

Troch\u0119 muzyki:<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> The Ghosts within<\/a> by Gilad Atzmon<\/a><\/span> <\/p>\n

I troch\u0119 polityki w Polifonii:<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142a\u015bciwie trudno znale\u017a\u0107 dwie r\u00f3wnie odleg\u0142e postacie. Odr\u00f3\u017cnia ich p\u0142e\u0107, wiek, wygl\u0105d zewn\u0119trzny (Dod\u0119 w tej chwili ka\u017cdy sobie mo\u017ce zwizualizowa\u0107, ale je\u015bli kto\u015b ma problem z Wyattem – prosz\u0119 zajrze\u0107 na przyk\u0142ad na t\u0119 ok\u0142adk\u0119), maj\u0105tek, cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 pojawiania si\u0119 w telewizji, rodzaj prezentowanej muzyki, postawa \u017cyciowa i idea\u0142y. Ale gdy moja \u017cona skomentowa\u0142a pierwsze […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9,4,106],"tags":[301,300,302],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/272"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=272"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/272\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=272"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=272"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=272"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}