{"id":27226,"date":"2020-10-28T10:27:01","date_gmt":"2020-10-28T09:27:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=27226"},"modified":"2020-10-28T10:32:02","modified_gmt":"2020-10-28T09:32:02","slug":"gore-gore-gore","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/10\/28\/gore-gore-gore\/","title":{"rendered":"Gore! Gore! Gore!"},"content":{"rendered":"<p>Lepszej p\u0142yty na Halloween nie b\u0119dzie. A wybuch popularno\u015bci afro-horror\u00f3w w r\u00f3\u017cnych postaciach &#8211; ksi\u0105\u017ckowych, serialowych (<em>Kraina Lovecrafta<\/em>) czy filmowych (<em>Uciekaj!<\/em>) &#8211; doczeka\u0142 si\u0119 porz\u0105dnego p\u0142ytowego towarzystwa w postaci dyptyku grupy <strong>clipping<\/strong>. Wcze\u015bniej interesowa\u0142a ich g\u0142\u00f3wnie science fiction, wi\u0119c nagrywaj\u0105c dwie ostatnie p\u0142yty &#8211; t\u0119 z gwo\u017adziami (<em>There Existed and Addiction to Blood<\/em>), a teraz t\u0119 z z\u0119bami (<em>Visions of Bodies Being Burned<\/em>) na ok\u0142adce &#8211; przesuwaj\u0105 si\u0119 tylko w stron\u0119 niedalekiej fascynacji gatunkowej. W stosunku do cz\u0119\u015bci pierwszej, <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/11\/12\/klinicznie-brudni\/\">do\u015b\u0107 obszernie opisywanej przeze mnie prawie rok temu<\/a>, ta druga wydaje si\u0119 prost\u0105 kontynuacj\u0105, tyle tylko, \u017ce grupa jeszcze mocniej dokr\u0119ca &#8211; zardzewia\u0142\u0105 i pokrwawion\u0105 &#8211; \u015brub\u0119.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Whsfo9cYD-g\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>\u017beby opisa\u0107 \u015bwiat brzmieniowy <em>Visions&#8230;<\/em>, musia\u0142bym si\u0119 pewnie troch\u0119 powtarza\u0107. Odnosi\u0142em si\u0119 ju\u017c do <em>Yeezus<\/em>, pisz\u0105c, \u017ce u clipping. mamy podobne erupcje noise&#8217;u, ale bardziej konsekwentnie wykorzystane. Cz\u0119\u015b\u0107 druga zn\u00f3w przynosi sporo ha\u0142asu, ju\u017c od kr\u00f3tkiego intra. S\u0105 te\u017c go\u015bcie ze \u015bwiata harsh noise&#8217;u, nagra\u0144 terenowych i muzyki konkretnej. Ale przede wszystkim Daveed Diggs jest raperem z lepszym flow ni\u017c Kanye. Pozwala sobie zreszt\u0105 tutaj na kilka b\u0142yskotliwych popis\u00f3w &#8211; cho\u0107by w <em>Something Underneath<\/em>. Diggs ci\u0105gle chyba bardziej popularny jest jako aktor &#8211; jedyn\u0105 Grammy dosta\u0142 za wyst\u0119p w p\u0142ytowej wersji musicalu <em>Hamilton<\/em>, kt\u00f3ry zreszt\u0105 przyni\u00f3s\u0142 mu presti\u017cow\u0105 Tony Award. A zanim jeszcze formacj\u0119 clipping. zauwa\u017cy\u0142a kapitu\u0142a Grammy (bo nie zauwa\u017cy\u0142a), mog\u0105 sobie wpisa\u0107 do CV nominacj\u0119 do fantastyczno-naukowej Hugo Award za album <em>Splendor &amp; Misery<\/em>. \u0141atwiej w tej sytuacji uzna\u0107, \u017ce to, co robi\u0105 muzycznie, jest naprawd\u0119 wynikiem pasji &#8211; przy czym nie jest to zdecydowanie przypadek Sebastiana Fabija\u0144skiego.<\/p>\n<p>Tym, co jest dla mnie na nowym albumie odkryciem wi\u0119kszym ni\u017c na poprzednim, a co r\u00f3wnie\u017c stanowi najciekawsz\u0105 w og\u00f3le cech\u0119 tej nowej inkarnacji tria z Los Angeles, jest jednak dalsze poszerzenie pola dla rapowej konwencji. W stron\u0119 awangardy czy muzyki improwizowanej. Fantastyczna w tak widzianym hip-hopie jest jego przyst\u0119pno\u015b\u0107 &#8211; otwarto\u015b\u0107 formu\u0142y, a zarazem to, \u017ce w jej ramach mo\u017cna sobie pozwoli\u0107 na fragment twardego i ca\u0142kiem bezkompromisowego impro &#8211; w nawi\u0105zuj\u0105cym do filmu <em>Zjedzeni \u017cywcem<\/em> Tobe Hoopera utworze <em>Eaten Alive<\/em> pojawiaj\u0105 si\u0119 gitarzysta Jeff Parker i perkusista Ted Byrnes z ognist\u0105 improwizacj\u0105, kt\u00f3ra ani nie rozsadza stylistycznie tej p\u0142yty, ani te\u017c nie wydaje si\u0119 barier\u0105 nie do przeskoczenia dla dotychczasowych odbiorc\u00f3w tria (tym bardziej \u017ce za chwil\u0119 mamy przebojowe i do\u015b\u0107 konwencjonalne <em>Enlacing<\/em>). Ca\u0142a ta akademicko\u015b\u0107 czy laboratoryjna kalkulacja, kt\u00f3r\u0105 zarzucaj\u0105 grupie krytycy (cho\u0107by Pitchfork), wydaje si\u0119 raczej dowodem osobistych uprzedze\u0144. Clipping. zamazuj\u0105 granic\u0119 mi\u0119dzy tym, co popowe, a tym, co niszowe. Sprytnie wykorzystuj\u0105 to, na co dawno ju\u017c zostali\u015bmy estetycznie przygotowani. Robi\u0105 to metodycznie, nie spiesz\u0105c si\u0119, bawi\u0105c si\u0119 jak niesforne dzieci t\u0105 krwaw\u0105 konwencj\u0105 mieszaj\u0105c\u0105 motywy z horror\u00f3w i wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 polityk\u0119, stare hiphopowe rzemios\u0142o i noise&#8217;owy warsztat. I nie chodzi wcale o to, \u017ceby s\u0142uchacza wystraszy\u0107, tylko \u017ceby (o czym ju\u017c pisa\u0142em poprzednio) zobaczy\u0107 na jego twarzy wyraz kompletnego zaskoczenia.\u00a0<\/p>\n\n<p><strong>CLIPPING. <em>Visions of Bodies Being Burned<\/em><\/strong>, Sub Pop 2020, <strong>8-9\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1181101529\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/clppng.bandcamp.com\/album\/visions-of-bodies-being-burned\">Visions of Bodies Being Burned by clipping.<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Lepszej p\u0142yty na Halloween nie b\u0119dzie. A wybuch popularno\u015bci afro-horror\u00f3w w r\u00f3\u017cnych postaciach &#8211; ksi\u0105\u017ckowych, serialowych (Kraina Lovecrafta) czy filmowych (Uciekaj!) &#8211; doczeka\u0142 si\u0119 porz\u0105dnego p\u0142ytowego towarzystwa w postaci dyptyku grupy clipping. Wcze\u015bniej interesowa\u0142a ich g\u0142\u00f3wnie science fiction, wi\u0119c nagrywaj\u0105c dwie ostatnie p\u0142yty &#8211; t\u0119 z gwo\u017adziami (There Existed and Addiction to Blood), a teraz [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27291,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,312,120,3666,4197],"tags":[1788],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27226"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27226"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27226\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27294,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27226\/revisions\/27294"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27291"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27226"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27226"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27226"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}