{"id":27268,"date":"2020-10-26T14:02:57","date_gmt":"2020-10-26T13:02:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=27268"},"modified":"2020-10-26T14:11:11","modified_gmt":"2020-10-26T13:11:11","slug":"polifnia-neofici-neofolku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/10\/26\/polifnia-neofici-neofolku\/","title":{"rendered":"POLIF&#x2640;NIA: Neofici neofolku"},"content":{"rendered":"<p>Dzi\u015b tylko kobiety na Polifonii. I wy\u0142\u0105cznie p\u0142yty warte uwagi, cho\u0107by nie zawsze wybitne. A z t\u0105 kategori\u0105 nale\u017ca\u0142oby si\u0119 zmierzy\u0107 w trzecim wpisie, czyli w sytuacji <strong>Adrianne Lenker <\/strong>i jej dw\u00f3ch opublikowanych w pi\u0105tek nowych p\u0142yt, wydanych w jednym pakiecie: <em>Songs<\/em> i <em>Instrumentals<\/em>. To bezwzgl\u0119dnie pozytywny efekt uboczny pandemii &#8211; zdolna wokalistka i gitarzystka ameryka\u0144skiej grupy Big Thief nagra\u0142a sympatyczn\u0105 seri\u0119 delikatnych, do\u015b\u0107 kr\u00f3tkich i ulotnych kompozycji pozostaj\u0105cych bli\u017cej korzeni folkowych ni\u017c utwory z p\u0142yt jej formacji. Ale czy tak wielki jak pisz\u0105?<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Bs4MffKz9rk\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Widz\u0105c <a href=\"https:\/\/pitchfork.com\/reviews\/albums\/adrianne-lenker-songs-and-instrumenta\">8.8 na Pitchforku<\/a>, pomy\u015bla\u0142em najpierw: oho, kolejne pokolenie odkrywa neofolk! Neoficki zapa\u0142, sam to znam. Zna to te\u017c moja p\u0142ytoteka wype\u0142niona wydawnictwami z pierwszej dekady XXI w., nie zawsze dobrze si\u0119 starzej\u0105cymi. Bo w ka\u017cdej z tych fal popularno\u015bci by\u0142a szczypta przesady, co wydaje mi si\u0119 adekwatne p\u0142yta \u0142adna, poprawna, przyjemna, ale \u017ceby wielka? Po czym spogl\u0105dam na nazwisko recenzenta: Philip Sherburne. Naprawd\u0119?? Sytuacja zmieszania, w jakie wprowadzi\u0142o mnie nazwisko jednego z bardziej do\u015bwiadczonych krytyk\u00f3w Pitchforka, wymaga emoji: &#x1f633;\u00a0<\/p>\n<p><em>Songs<\/em> to zgrabny, lekki i bezpretensjonalny, cho\u0107 zarazem mocno wt\u00f3rny zestaw piosenek o bardzo prostej strukturze i nieco bardziej skomplikowanej harmonii &#8211; przynosz\u0105 ciekawe uk\u0142ady akord\u00f3w, przy czym styl \u015bpiewania Lenker nie nale\u017cy zwyczajnie do moich ulubionych. Najbardziej udana z tych miniatur to moim zdaniem <em>Half Return<\/em>. Cho\u0107 doceniam i inne, w tym bardzo poruszaj\u0105c\u0105 i do\u015b\u0107 ju\u017c popularn\u0105 <em>Anything<\/em> (idealna alternatywa tekstu na \u015bwi\u0119ta Bo\u017cego Narodzenia). Ciekawy jest album <em>Instrumentals<\/em> &#8211; spo\u015br\u00f3d dw\u00f3ch d\u0142ugich form szczeg\u00f3lnie b\u0142yskotliwe <em>Music for Indigo<\/em> potwierdza olbrzymi potencja\u0142 grania w stylu fingerpicking i \u015bwietn\u0105 technik\u0119 oraz imponuj\u0105c\u0105 wyobra\u017ani\u0119 autorki jako gitarzystki.<\/p>\n<p><strong>ADRIANNE LENKER <em>Songs and Instrumentals<\/em><\/strong>, 4AD 2020, <strong>6-7\/10<\/strong> i <strong>7-8\/10 (\u015brednia: 7\/10)<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3910567051\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/adriannelenker.bandcamp.com\/album\/songs\">songs by Adrianne Lenker<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Dzi\u015b tylko kobiety na Polifonii. I wy\u0142\u0105cznie p\u0142yty warte uwagi, cho\u0107by nie zawsze wybitne. A z t\u0105 kategori\u0105 nale\u017ca\u0142oby si\u0119 zmierzy\u0107 w trzecim wpisie, czyli w sytuacji Adrianne Lenker i jej dw\u00f3ch opublikowanych w pi\u0105tek nowych p\u0142yt, wydanych w jednym pakiecie: Songs i Instrumentals. To bezwzgl\u0119dnie pozytywny efekt uboczny pandemii &#8211; zdolna wokalistka i gitarzystka [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27255,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,3,172,312,120,3309,4197],"tags":[4452],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27268"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27268"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27268\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27274,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27268\/revisions\/27274"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27255"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27268"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27268"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27268"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}