{"id":2739,"date":"2012-03-21T16:06:42","date_gmt":"2012-03-21T14:06:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2739"},"modified":"2012-03-21T21:25:08","modified_gmt":"2012-03-21T19:25:08","slug":"2739","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/03\/21\/2739\/","title":{"rendered":"Concerning Jarmusch"},"content":{"rendered":"

I will be playing solo, but rocking Poland very hard<\/em> – napisa\u0142 mi w odpowiedzi artysta, kt\u00f3ry niebawem odwiedzi Polsk\u0119. Nie, nie, nikt z Judas Priest ani Metalliki. Lutnista. W\u0142a\u015bciciel 24-strunowego barokowego instrumentu, kt\u00f3ry od lat pr\u00f3buje „uwolni\u0107”, czyli przybli\u017cy\u0107 zwyk\u0142ej publiczno\u015bci ma\u0142ych sal koncertowych, klub\u00f3w i sklep\u00f3w muzycznych – ale raczej tych z szeroko rozumian\u0105 muzyk\u0105 rozrywkow\u0105. Wyst\u0105pi 3 kwietnia w galerii Si\u0142ownia w Poznaniu, a dwa tygodnie temu wyda\u0142 album w duecie z Jimem Jarmuschem. Kto to taki?<\/p>\n

Jozef van Wissem<\/strong> oczywi\u015bcie. A wsp\u00f3\u0142prac\u0119 – o kt\u00f3rej pisz\u0119 nieco szerzej w dzisiejszej papierowej „Polityce” – zwiastowa\u0142 ju\u017c album „Joy That Never Ends” z Jarmuschem w roli go\u015bcia. Na nowej p\u0142ycie „Concerning the Entrance Into Eternity” JJ czyta kilka wers\u00f3w z pism mistyka Emanuela Swedenborga, a wcze\u015bniej „uczy si\u0119 gra\u0107 na gitarze w czasie rzeczywistym”, jak to uj\u0119\u0142a moja kole\u017canka z dzia\u0142u. Rzeczywi\u015bcie – mi\u0119dzy estetyk\u0105 d\u0142ugich gitarowych d\u017awi\u0119k\u00f3w i dron\u00f3w w tle a nawet tymi prostymi, ale technicznie nieskazitelnymi partiami lutni jest r\u00f3\u017cnica. A nawet mo\u017ce pewien kontrast, kt\u00f3ry zreszt\u0105 dzia\u0142a bardziej na korzy\u015b\u0107 ni\u017c na niekorzy\u015b\u0107 tej p\u0142yty. Tu bym m\u00f3g\u0142 pojecha\u0107 w jaki\u015b esej na temat sacrum i profanum, ale mam za du\u017cy szacunek dla Czytelnik\u00f3w niniejszego bloga, \u017ceby brn\u0105\u0107 w banalne interpretacje. <\/p>\n

Z punktu widzenia Jarmuscha jest to r\u00f3wnie prosta formu\u0142a: zafascynowa\u0142 si\u0119 nagraniami z okolic Boris i Sunn O))) i ci\u0105gnie go w tym kierunku. Przy okazji filmu „The Limits of Control” ch\u0142on\u0105\u0142 dronow\u0105 muzyk\u0119 gitarow\u0105 do tego stopnia, \u017ce sam wr\u00f3ci\u0142 do grania. I oto pierwszy wi\u0119kszy efekt. Nagrywany korespondencyjnie, mimo \u017ce panowie poznali si\u0119 na nowojorskiej ulicy i stale spotykaj\u0105 w tym mie\u015bcie – no ale ani jeden, ani drugi nie wygl\u0105da mi na szczeg\u00f3lnego ekstrawertyka. Niezbyt d\u0142ugi, bardzo dobrze skomponowany jako ca\u0142o\u015b\u0107. Na tym etapie – nie mam w\u0105tpliwo\u015bci – Jarmusch m\u00f3g\u0142by spr\u00f3bowa\u0107 tak wa\u017cn\u0105 dla siebie \u015bcie\u017ck\u0119 do „Truposza” nagrywa\u0107 sam.<\/p>\n

Zamys\u0142u komercyjnego w tym nie ma – co potwierdza wyb\u00f3r Important Records, firmy publikuj\u0105cej solowe nagrania JvW. Ca\u0142o\u015b\u0107 ukaza\u0142a si\u0119 na kompakcie i – co pisz\u0119 z kronikarskiego obowi\u0105zku oraz w nawi\u0105zaniu do bloga nr 2, czyli Wy\u017cu Nisz<\/a> – jest tak\u017ce wersja analogowa. 500 sztuk, z czego dwie\u015bcie pierwszych na \u015blicznym bia\u0142ym winylu.<\/p>\n

\"\"<\/a>JOZEF VAN WISSEM & JIM JARMUSCH „Concerning the Entrance Into Eternity”<\/strong>
\nImportant Records 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> utw\u00f3r tytu\u0142owy i koda w postaci „He Is Hanging By His Shiny Arms…”. <\/p>\n