{"id":27391,"date":"2020-11-11T15:23:44","date_gmt":"2020-11-11T14:23:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=27391"},"modified":"2020-11-11T17:43:26","modified_gmt":"2020-11-11T16:43:26","slug":"dzem-wielokulturowy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/11\/11\/dzem-wielokulturowy\/","title":{"rendered":"D\u017cem wielokulturowy"},"content":{"rendered":"<p>\u015awi\u0105teczny wpis &#8211; bo ten dzie\u0144 daje par\u0119 dodatkowych godzin na s\u0142uchanie i pisanie &#8211; zaczn\u0119 od tego, o czym rozmawia\u0142em kiedy\u015b z Konstantym Gebertem dla potrzeb ksi\u0105\u017cki <em>Warszawa &#8211; w poszukiwaniu centrum<\/em>. Czyli b\u00f3lu fantomowego, kt\u00f3ry &#8211; jak gdy po odci\u0119ciu ko\u0144czyny dalej nas ta ko\u0144czyna boli &#8211; odczuwaj\u0105 Polacy po utracie \u017byd\u00f3w. I kt\u00f3ry chyba si\u0119 nawet nasila z czasem, zamiast s\u0142abn\u0105\u0107, zwa\u017cywszy na to, co wida\u0107 w kulturze, jak du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 z tego, co mamy najlepszego do powiedzenia w tej dziedzinie &#8211; od odkrywanej na nowo muzyki klezmerskiej i przedwojennego jazzu, przez nagradzan\u0105 <em>Id\u0119, <\/em>po <em>Ksi\u0119gi Jakubowe<\/em> nagradzanej Tokarczuk i barwnego <em>Kr\u00f3la<\/em> pokazywanego w\u0142a\u015bnie w kolejnej, tym razem telewizyjnej adaptacji &#8211; odnosi si\u0119 na r\u00f3\u017cne sposoby do tego b\u00f3lu. Albo jeszcze, szerzej rzecz ujmuj\u0105c, do utraconej wielokulturowo\u015bci. Jak nudni bywamy jako proste przed\u0142u\u017cenie genealogiczne plemienia Polan, na kt\u00f3rych istnienie nie ma zreszt\u0105 nawet porz\u0105dnych dowod\u00f3w, a jak fascynuj\u0105cy jeste\u015bmy, maj\u0105c r\u00f3\u017cnorodny kontekst. Pisz\u0119 to do was jako typowy &#8222;ziemniak&#8221;, jak m\u00f3wi moja siostra, z korzeniami na wsi mazowieckiej &#8211; kt\u00f3ra to wie\u015b mia\u0142a kiedy\u015b swoich \u017byd\u00f3w, Niemc\u00f3w, Holendr\u00f3w, a nawet jakich\u015b Francuz\u00f3w &#8211; zas\u0142uchany aktualnie g\u0142\u00f3wnie w p\u0142yt\u0119 <em>Earth<\/em>.&nbsp; &nbsp;&nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/muURoyF7Wmw\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Przedsi\u0119wzi\u0119cie nazywa si\u0119 <strong>Minim feat. Sainkho<\/strong>. Jak si\u0119 \u0142atwo zorientowa\u0107 centralnymi postaciami s\u0105 tu gitarzysta Kuba W\u00f3jcik &#8211; znany jako lider formacji Minim Experiment (obiecuj\u0105cy debiut Dark Matter sprzed czterech lat), kolejny polski ucze\u0144 kopenhaskiego konserwatorium &#8211; i dobrze w Polsce znana, mieszkaj\u0105ca na sta\u0142e w Wiedniu wokalistka Sainkho Namtchylak z Tuwy. Ale na tym mi\u0119dzykulturowym spotkaniu sk\u0142ad si\u0119 nie zamyka. Mamy tu Kamila Piotrowicza (fortepian) i Alberta Karcha (perkusja), czyli koleg\u00f3w z uczelni RMC i cz\u0142onk\u00f3w Minim Experiment, a do tego Andrzeja \u015awi\u0119sa, czo\u0142owego polskiego kontrabasist\u0119. Mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107, jak ten kwintet mo\u017ce brzmie\u0107: z pe\u0142n\u0105 wyobra\u017ani, swobodn\u0105 i sonorystyczn\u0105 gr\u0105 Karcha, dobrze osadzaj\u0105cymi ca\u0142o\u015b\u0107 brzmieniowo i zbudowanymi na solidnych, klasycznych technikach partiami kontrabasu \u015awi\u0119sa, no i b\u0142yskotliwymi, dynamicznymi, pe\u0142nymi swoistego romantyzmu pasa\u017cami Piotrowicza. A wreszcie &#8211; z gard\u0142owym \u015bpiewem Namtchylak i pow\u015bci\u0105gliw\u0105 gr\u0105 W\u00f3jcika, gdzie\u015b na pograniczu atonalno\u015bci, efektownej, ale nie efekciarskiej. Tylko \u017ce &#8211; i to jest tu najpi\u0119kniejsze &#8211; trudno do ko\u0144ca przewidzie\u0107 interakcj\u0119.<\/p>\n<p><em>Earth<\/em> to album p\u0142yn\u0105cy swobodnie i naturalnie, a zarazem gatunkowy rollercoaster. Wszystko jest zgrabnie zduszone jest pokrywk\u0105 eleganckiego minimalizmu &#8211; ca\u0142ymi partiami m\u00f3g\u0142by to na pniu kupowa\u0107 do swojego ECM-u Eicher &#8211; i domkni\u0119te szerok\u0105 klamr\u0105 wielokulturowego rytua\u0142u (przy czym dwucz\u0119\u015bciowy <em>Ritual<\/em> &#8211; kapitalna cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza ustawia odbi\u00f3r p\u0142yty, a druga przynosi spektakularny dialog W\u00f3jcika z Sainkho &#8211; wydaje si\u0119 tu przyk\u0142adem najbardziej spontanicznego jamowania). Ciekawe, \u017ce Namtchylak doskonale si\u0119 w t\u0119 konwencj\u0119 grania wpisuje, jej partie, do\u015b\u0107 oszcz\u0119dne, odbiera si\u0119 jako cz\u0119\u015b\u0107 pracy kolektywu. Zero kulturowego przeszczepu, nie ma mowy o cepelii, ani zdominowaniu tej formacji efektownymi technikami wokalnymi. Jest muzyka nastawiona na przysz\u0142o\u015b\u0107 i odniesienia do tera\u017aniejszo\u015bci. Namtchylak poza szalon\u0105 ekspresj\u0105 ma te\u017c dla nas i par\u0119 prostych komunikat\u00f3w:\u00a0 <em>information is not knowledge, knowledge is not wisdom&#8230;<\/em> A ca\u0142o\u015b\u0107 prowadzi w rejony tyle\u017c zaskakuj\u0105ce, co uwodz\u0105ce bardzo prostym wdzi\u0119kiem, jak cho\u0107by <em>Song of Elements<\/em>. Du\u017co swojsko\u015bci w tej obco\u015bci. Czuj\u0119 te\u017c, \u017ce ca\u0142o\u015b\u0107 stanowi niez\u0142e panaceum na te b\u00f3le fantomowe.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Niczego innego nie zamierzam dzi\u015b s\u0142ucha\u0107 do ko\u0144ca dnia &#8211; z ma\u0142ymi przerwami na narodowc\u00f3w <a href=\"https:\/\/twitter.com\/notesfrompoland\/status\/1326522255736705028?s=20\">wy\u015bpiewuj\u0105cych swoj\u0105 wersj\u0119 gejowskiego szlagieru Village People<\/a>. Doceniam potrzeb\u0119 budowania mi\u0119dzykulturowych pomost\u00f3w, cho\u0107by pod\u015bwiadomego, przez rodak\u00f3w manifestuj\u0105cych na angielskim pi\u0119trusie i w niemieckim dieslu pod ukradzionym od tamtejszej skrajnej prawicy has\u0142em <em>Nasza cywilizacja, nasze zasady<\/em>. U nas si\u0119 to kojarzy co najwy\u017cej z komedi\u0105 i has\u0142em z <em>Seksmisji<\/em>: <em>Na Wsch\u00f3d, tam musi by\u0107 jaka\u015b cywilizacja!<\/em> \u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>MINIM feat. SAINKHO <em>Earth<\/em><\/strong>, Kold 2020, <strong>8\/10<\/strong>\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3909426723\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/minimfeatsainkho.bandcamp.com\/album\/earth\">Earth by Minim feat. Sainkho<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u015awi\u0105teczny wpis &#8211; bo ten dzie\u0144 daje par\u0119 dodatkowych godzin na s\u0142uchanie i pisanie &#8211; zaczn\u0119 od tego, o czym rozmawia\u0142em kiedy\u015b z Konstantym Gebertem dla potrzeb ksi\u0105\u017cki Warszawa &#8211; w poszukiwaniu centrum. Czyli b\u00f3lu fantomowego, kt\u00f3ry &#8211; jak gdy po odci\u0119ciu ko\u0144czyny dalej nas ta ko\u0144czyna boli &#8211; odczuwaj\u0105 Polacy po utracie \u017byd\u00f3w. I [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27393,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,289,3,312,120,3319,107,4156,3309,583,4197,1139],"tags":[2641,4461,3752,4460,4458,4459],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27391"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27391"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27391\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27397,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27391\/revisions\/27397"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27393"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27391"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27391"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27391"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}