
{"id":27461,"date":"2020-11-19T13:50:12","date_gmt":"2020-11-19T12:50:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=27461"},"modified":"2020-11-19T15:33:50","modified_gmt":"2020-11-19T14:33:50","slug":"tego-sie-nie-da-zagadac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/11\/19\/tego-sie-nie-da-zagadac\/","title":{"rendered":"Tego si\u0119 nie da zagada\u0107"},"content":{"rendered":"<p>Na pocz\u0105tek suchar.<\/p>\n<p>Co maj\u0105 wsp\u00f3lnego did\u017cej radiowy i strateg z biura informacyjnego rz\u0105du?<br \/>Obaj w pracy u\u017cywaj\u0105 cz\u0119sto zwrotu <em>trzeba wyciszy\u0107<\/em>.<\/p>\n<p>Wczoraj wieczorem wpisywa\u0142em to w\u015br\u00f3d uwag dla realizatora\/realizatorki d\u017awi\u0119ku do <a href=\"_wp_link_placeholder\" data-wplink-edit=\"true\">dzisiejszego wydania Nocnej strefy<\/a>. Tak naprawd\u0119 jest jeszcze druga podobna kategoria zdarze\u0144, kiedy trzeba co\u015b <em>zagada\u0107<\/em>, czyli wej\u015b\u0107 na ko\u0144c\u00f3wce puszczanego nagrania. S\u0105 oczywi\u015bcie kategorie muzyki nie do zagadania, albo przynajmniej trudnej do zrzucenia w t\u0142o. Tyle \u017ce w j\u0119zyku strategii rz\u0105dowych nazywa si\u0119 to chyba raczej zag\u0142uszaniem. Zag\u0142usza si\u0119 jedn\u0105 spraw\u0119 drug\u0105, potem trzeci\u0105, a\u017c z polityki robi si\u0119 chaotyczna kakofonia. Dzi\u015b kilkoro wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy na takiej kraw\u0119dzi chaosu pracuj\u0105, radz\u0105c sobie znakomicie. Ale do tego trzeba mie\u0107 s\u0142uch. I jeszcze luz. I feeling.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/hiaVJp1ZISs\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Nawet na tle szybkiej kariery wytw\u00f3rni International Anthem, kt\u00f3ra w sze\u015b\u0107 lat sta\u0142a si\u0119 centrum chicagowskiej sceny jazzowej i kluczow\u0105 wytw\u00f3rni\u0105 improwizuj\u0105cej Ameryki, solowa kariera klarnecistki i wokalistki <strong>Angel Bat Dawid<\/strong> to jaki\u015b b\u0142ysk flesza. <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/01\/04\/pierwsza-plyta-roku-juz-kupiona\/\">W ubieg\u0142ym roku pisa\u0142em<\/a> o jej materiale <em>The Oracle<\/em>, wydanym wtedy pospiesznie na kasecie (winyl i kompakt pojawi\u0142y si\u0119 wiele miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej). Materia\u0142 sprawia\u0142 wra\u017cenie sesji nagranej z pewn\u0105 \u015bwiadom\u0105 niedba\u0142o\u015bci\u0105, ale przez kapitalnych muzyk\u00f3w, no i ze znakomitymi pomys\u0142ami na formy gdzie\u015b pomi\u0119dzy spiritual jazzem, eksperymentami Sun Ra a muzyk\u0105 gospel i szorstkim bluesem. Na formy &#8211; dodajmy &#8211; tak\u017ce piosenkowe. Tegoroczne <em>LIVE<\/em> jest przed\u0142u\u017ceniem \u017cycia tamtego materia\u0142u &#8211; znajdziemy tu najwa\u017cniejsze piosenki z <em>The Oracle<\/em>, ale wyd\u0142u\u017cone, w koncertowych wersjach nierzadko dobite do emocjonalnej bandy. Bez strachu o przesad\u0119 &#8211; to fascynuj\u0105ce w dzia\u0142aniach Angel Bat Dawid i to \u015bci\u0105gn\u0119\u0142o na ni\u0105 uwag\u0119 nawet takich medi\u00f3w jak Pitchfork, kt\u00f3ry zachwyci\u0142 si\u0119 nowym wydawnictwem. Nagranie dokumentuje zesz\u0142oroczny wyst\u0119p w Berlinie, gdzie wszystkie nacechowane afroameryka\u0144sk\u0105 dum\u0105 frazy poezji liderki wybrzmiewaj\u0105 pot\u0119\u017cniej ni\u017c w orygina\u0142ach. <em>Czarna rodzina to najsilniejsza instytucja na \u015bwiecie<\/em> &#8211; s\u0142yszymy. G\u0142os Dawid bywa tu przetwarzany, ale te\u017c pe\u0142en jest brudu i spontanicznej energii wyzwalanej na \u017cywo, wchodzi w krzyk,\u00a0 wychodzi poza tonacj\u0119, wzrusza i uwodzi w przebojowym <em>We Are Starzz<\/em>. Zamienia koncert w jaki\u015b spektakl, rytua\u0142 pojednania. Mo\u017cna tego nie kupi\u0107, ale oboj\u0119tnie nikt nie przejdzie. I trudno zagada\u0107.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>ANGEL BAT DAWID &amp; THA BROTHAHOOD <em>LIVE<\/em><\/strong>, International Anthem 2020, <strong>7-8\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4255861154\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/live\">LIVE by Angel Bat Dawid &amp; Tha Brothahood<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Firma International Anthem &#8211; je\u015bli na ni\u0105 bli\u017cej spojrze\u0107 &#8211; zrobi\u0142a w ostatnich latach znacznie wi\u0119cej ni\u017c wynika\u0142oby z samej lektury katalogu. Konsekwentnie pokazuje \u015brodowisko barwnych postaci, z cechami zdecydowanie je wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cymi &#8211; tu prawie nie ma sideman\u00f3w, s\u0105 bohaterowie, kt\u00f3rzy w r\u00f3\u017cnych zestawieniach, niczym w filmach Marvela, tworz\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 o nieco innym charakterze. I chc\u0105 nagrywa\u0107 pod jednym szyldem. Kontrabasista Junius Paul przed chwil\u0105 wyda\u0142 autorski album, teraz s\u0142yszymy go na kolejnym albumie <strong>Makayi McCravena<\/strong>, spotykamy tu te\u017c harfistk\u0119 Brandee Younger i basist\u0119 Dezrona Douglasa, kt\u00f3rzy sw\u00f3j wsp\u00f3lny album zapowiedzieli na grudzie\u0144. Bo akurat McCraven ze swoim zestawem sesji koncertowych granych w r\u00f3\u017cnych miejscach z r\u00f3\u017cnymi muzykami (na nowym albumie jest te\u017c scena kalifornijska &#8211; z Jeffem Parkerem, jednym z najstarszych bohater\u00f3w w stajni International Anthem) stoi ze swoim zestawem perkusyjnym i szkicowymi, opartymi na zap\u0119tlanych groove&#8217;ach utworami, w samym sercu tego katalogu i w \u015brodku estetyki. Z najwi\u0119kszymi pewnie szansami na zainteresowanie jazzowego mainstreamu. A zarazem sceny hiphopowej, bo perkusista chwilami pracuje troch\u0119 jak gdyby produkowa\u0142 beaty na \u017cywo. Kolejny odcinek jego nagraniowych archiw\u00f3w z rejestracjami z roku 2017 i 2018 (Nowy Jork, Londyn, Chicago, Altadena w Kalifornii), <em>Universal Beings E&amp;F Sides<\/em>, to co\u015b jak kolejny odcinek \u015bwietnego serialu &#8211; kupujecie w ciemno.\u00a0<\/p>\n<p><strong>MAKAYA McCRAVEN <em>Universal Beings E&amp;F Sides<\/em><\/strong>, International Anthem 2020, <strong>7-8\/10<\/strong>\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2857185688\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/universal-beings-e-f-sides\">Universal Beings E&amp;F Sides by Makaya McCraven<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Nerw &#8211; to jest z kolei to, na czym buduj\u0105 ca\u0142\u0105 narracj\u0119 swojego albumu perkusista <strong>Tcheser Holmes<\/strong> i tr\u0119bacz <strong>Aquiles Navarro<\/strong>, cz\u0142onkowie Irreversible Entanglements, kt\u00f3rzy wydali duetow\u0105 p\u0142yt\u0119. I ta sprawia wra\u017cenie sklejki z wyst\u0119p\u00f3w, ale jest materia\u0142em z dw\u00f3ch sesji w studiu na Brooklynie. Owszem, z gronem przyjaci\u00f3\u0142 u boku (m.in. Nick Sander, a tak\u017ce Brigitte Zozula, kt\u00f3ra wspar\u0142a duet wokalnie), ale jednak g\u0142\u00f3wnie we w\u0142asnym towarzystwie. Z muzyk\u0105, dla kt\u00f3rej wzorcem mo\u017ce by\u0107 inny duet tr\u0119bacza i perkusisty, Chcicago Underground Duo, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c przestrze\u0144 pomi\u0119dzy tak r\u00f3\u017cnymi w brzmieniu i roli instrumentami wype\u0142nia\u0142 elektronik\u0105. W tym wypadku za klawiaturami i pokr\u0119t\u0142ami siada Navarro, a brzmienia syntezator\u00f3w nie tyle uzupe\u0142niaj\u0105 palet\u0119, co czyni\u0105 z tej muzyki co\u015b bardzo nieprzewidywalnego, zaskakuj\u0105cego w ka\u017cdym fragmencie, jeszcze bardziej niespokojnego stylistycznie, kola\u017cowego, pe\u0142nego niby przypadkowych urywk\u00f3w z tw\u00f3rczej pracy, relacji z kreatywnej codzienno\u015bci. A b\u0119bny zn\u00f3w przyci\u0105gn\u0105 zupe\u0142nie now\u0105, zebran\u0105 wok\u00f3\u0142 jazzu hiphopow\u0105 publik\u0119. Je\u015bli rzeczywisto\u015b\u0107 jest p\u0142ynna jak w wizji Zygmunta Baumana, to w katalogu International Anthem wida\u0107 t\u0119 p\u0142ynno\u015b\u0107 jeszcze wyra\u017aniej. A w\u0142a\u015bciwie nawet s\u0142ycha\u0107.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>AQUILES NAVARRO &amp; TCHESER HOLMES <em>Heritage of the Invisible II<\/em><\/strong>, International Anthem 2020, <strong>7\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3362165413\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/heritage-of-the-invisible-ii\">Heritage of the Invisible II by Aquiles Navarro &amp; Tcheser Holmes<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Na pocz\u0105tek suchar. Co maj\u0105 wsp\u00f3lnego did\u017cej radiowy i strateg z biura informacyjnego rz\u0105du?Obaj w pracy u\u017cywaj\u0105 cz\u0119sto zwrotu trzeba wyciszy\u0107. Wczoraj wieczorem wpisywa\u0142em to w\u015br\u00f3d uwag dla realizatora\/realizatorki d\u017awi\u0119ku do dzisiejszego wydania Nocnej strefy. Tak naprawd\u0119 jest jeszcze druga podobna kategoria zdarze\u0144, kiedy trzeba co\u015b zagada\u0107, czyli wej\u015b\u0107 na ko\u0144c\u00f3wce puszczanego nagrania. S\u0105 oczywi\u015bcie [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27466,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12],"tags":[3830,4472,3149,4470],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27461"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27461"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27461\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27472,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27461\/revisions\/27472"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27466"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27461"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27461"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27461"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}