{"id":27512,"date":"2020-11-24T12:28:37","date_gmt":"2020-11-24T11:28:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=27512"},"modified":"2020-11-24T15:34:21","modified_gmt":"2020-11-24T14:34:21","slug":"gdyby-piekno-uskrzydlalo-doslownie-ta-plyta-bylaby-dwuplatowcem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2020\/11\/24\/gdyby-piekno-uskrzydlalo-doslownie-ta-plyta-bylaby-dwuplatowcem\/","title":{"rendered":"Gdyby pi\u0119kno uskrzydla\u0142o dos\u0142ownie, ta p\u0142yta by\u0142aby dwup\u0142atowcem"},"content":{"rendered":"<p>Kanadyjka<strong> Sarah Davachi<\/strong>, poza tym \u017ce potrafi muzyk\u0105 uspokaja\u0107 emocje&nbsp; (by\u0107 mo\u017ce nawet tych o\u015blepionych wczoraj i skopanych policjant\u00f3w &#8211; radzi\u0142bym spr\u00f3bowa\u0107), a mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego, wygrywa artystycznie ten rok. Zamiast recenzji p\u0142yty powinienem pewnie opublikowa\u0107 tu plan jej zaj\u0119\u0107, w kt\u00f3rym przesiadanie si\u0119 mi\u0119dzy klawiaturami to jak przenoszenie si\u0119 mi\u0119dzy \u015bwiatami &#8211; cho\u0107 cz\u0119sto odbywa si\u0119 bez ruszania si\u0119 z domu. Dla Davachi klawiatura to tylko uniwersalny interfejs wykorzystywany przy pos\u0142ugiwaniu si\u0119 instrumentem: od organ\u00f3w po syntezatory. Chocia\u017c w praktyce jedne i drugie traktuje tak samo, uznaj\u0105c, \u017ce organy by\u0142y te\u017c syntezatorami, tylko du\u017co wcze\u015bniej. W takim podej\u015bciu do starego instrumentu Davachi nie jest ostatnio odosobniona (sam pisa\u0142em tu ostatnio o wspania\u0142ych albumach Kali Malone czy Clarice Jensen), ale wydaje si\u0119, \u017ce w tej specjalizacji osi\u0105gn\u0119\u0142a efekty wyj\u0105tkowe.&nbsp; &nbsp; &nbsp;<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/eX5_ET1IcAQ\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n<p>Davachi ma za sob\u0105 na pewno pracowity rok. Opublikowa\u0142a podw\u00f3jny album <em>Cantus, Descant<\/em>, a teraz p\u0142yt\u0119 <em>Figures in Open Air<\/em> z nagraniami live i innymi wersjami utwor\u00f3w z poprzedniczki. Obie w za\u0142o\u017conym przez siebie wydawnictwie Late Music. Do tego kaset\u0119 <em>Gathers<\/em> w serii Documenting Sound z utworami, w kt\u00f3rych zmienia organy na klawesyn, a klawesyn na fortepian. A to wszystko, co robi\u0142a, naj\u0142atwiej by by\u0142o opisa\u0107 jako warsztat z ery Bacha przeniesiony w czasy muzyki ambient.\u00a0W stosunku do wydanego we wrze\u015bniu <em>Cantus, Descant<\/em> odniesienia do muzyki dawnej mamy ju\u017c w tytule. S\u0105 one bardzo dos\u0142owne. Davachi wykorzystuje na p\u0142ycie brzmienia r\u00f3\u017cnych organ\u00f3w &#8211; od XV-wiecznych po ca\u0142kiem wsp\u00f3\u0142czesne. Dorzuca syntezator, melotron, fortepian, smyczki i g\u0142os. Po raz pierwszy wykorzystuje ten ostatni i je\u015bli rozbudowane organowe pejza\u017ce w rodzaju <em>Gold Upon White<\/em> s\u0105 czym\u015b, czego mo\u017cna si\u0119 by\u0142o po niej spodziewa\u0107, to zachwycaj\u0105cych piosenek w rodzaju <em>Play the Ghost<\/em> czy <em>Canyon Walls<\/em> ju\u017c nie bardzo.<\/p>\n<p>Te wokalno-instrumentalne utwory kojarzy\u0107 si\u0119 mog\u0105 z nagraniami Grouper (<em>Play&#8230;<\/em> tak\u017ce z wczesnym King Crimson), cho\u0107 Davachi w to samo miejsce przyprowadzi\u0142y d\u0142ugie studia nad muzyk\u0105 dawn\u0105. Zainteresowanie porzuconymi instrumentami sprzed wiek\u00f3w, jakimi by\u0142y cho\u0107by sackbut czy serpent. I organami, kt\u00f3re ich losu nie podzieli\u0142y zdaniem Kanadyjki m.in. dlatego, \u017ce wbudowano je we wn\u0119trza ko\u015bcio\u0142\u00f3w, sta\u0142y si\u0119 integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 przestrzeni. Trudniej si\u0119 ich by\u0142o pozby\u0107, dzi\u0119ki czemu teraz ca\u0142e pokolenie kompozytorek mo\u017ce t\u0119 tradycj\u0119 przej\u0105\u0107 i wykorzystywa\u0107 organy jako pe\u0142ne niedoskona\u0142o\u015bci, zawsze jedyne w swoim rodzaju (ze wzgl\u0119du na to graj\u0105ce wn\u0119trze budowli) \u017ar\u00f3d\u0142o brzmienia. Bo Davachi bardziej ni\u017c melodie i kontrapunkty interesuje harmonia, barwa, wsp\u00f3\u0142brzmienia. Pi\u0119kna muzyka na archaicznych podzespo\u0142ach, dostrojona do czas\u00f3w, w przewrotny spos\u00f3b nowoczesna, ale te\u017c pozbawiona efekciarstwa i dora\u017ano\u015bci. To wszystko dotyczy tak\u017ce &#8211; w du\u017cej mierze &#8211; wydanego dwa tygodnie temu albumu <em>Figures in Open Air<\/em>. Tyle \u017ce tu mamy d\u0142u\u017csze, improwizowane formy, mo\u017ce nie tak skoncentrowane i harmonijne, ale moj\u0105 definicj\u0119 pi\u0119kna cz\u0119sto, cho\u0107by w wypadku <span style=\"font-weight: 400;\"><em>Live in San Francisco<\/em>, spe\u0142niaj\u0105ce jeszcze lepiej.\u00a0<\/span><\/p>\n<p>W tych czasach to si\u0119 nie tylko sprawdza na p\u0142ycie. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, jest to r\u00f3wnie\u017c jeden z rzadkich przyk\u0142ad\u00f3w muzyki, kt\u00f3r\u0105 nawet przy dzisiejszym re\u017cimie da\u0142oby si\u0119 na upartego wykona\u0107 na \u017cywo.\u00a0<\/p>\n<p><strong>SARAH DAVACHI <em>Cantus, Descant<\/em><\/strong>, Late Music 2020, <strong>9\/10<\/strong><\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3966457757\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless=\"\"><a href=\"https:\/\/sarahdavachi.bandcamp.com\/album\/cantus-descant\">Cantus, Descant by Sarah Davachi<\/a><\/iframe>\n\n\n<p><em>Tytu\u0142 niniejszej notki jest lu\u017an\u0105 trawestacj\u0105 tytu\u0142u p\u0142yty projektu Manitoba (te\u017c z Kanady).&nbsp;<\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kanadyjka Sarah Davachi, poza tym \u017ce potrafi muzyk\u0105 uspokaja\u0107 emocje&nbsp; (by\u0107 mo\u017ce nawet tych o\u015blepionych wczoraj i skopanych policjant\u00f3w &#8211; radzi\u0142bym spr\u00f3bowa\u0107), a mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego, wygrywa artystycznie ten rok. Zamiast recenzji p\u0142yty powinienem pewnie opublikowa\u0107 tu plan jej zaj\u0119\u0107, w kt\u00f3rym przesiadanie si\u0119 mi\u0119dzy klawiaturami to jak przenoszenie si\u0119 mi\u0119dzy \u015bwiatami &#8211; cho\u0107 cz\u0119sto [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27516,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,22,3,312,120,4197],"tags":[4475],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27512"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27512"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27512\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":27521,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27512\/revisions\/27521"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27516"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27512"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27512"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27512"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}