{"id":2769,"date":"2012-03-28T18:40:46","date_gmt":"2012-03-28T16:40:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2769"},"modified":"2012-03-28T22:11:47","modified_gmt":"2012-03-28T20:11:47","slug":"alan-lomax-zablokowal-internet","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/03\/28\/alan-lomax-zablokowal-internet\/","title":{"rendered":"Alan Lomax zablokowa\u0142 Internet"},"content":{"rendered":"

Ta wiadomo\u015b\u0107<\/a> zelektryzowa\u0142a mnie kilka godzin temu: archiwum nagra\u0144 Lomaxa syna, s\u0142ynnego etnomuzykologa, cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nagra\u0142 \u015bwiat (odsy\u0142am do \u015bwietnej biografii pod takim w\u0142a\u015bnie tytu\u0142em<\/a>), zosta\u0142o udost\u0119pnione w Internecie. Bezpo\u015bredni link tutaj<\/a>. Efekt? The server is temporarily unable to service your request due to maintenance downtime or capacity problems. Please try again later<\/em>. Zbiory Lomaxa w\u0142a\u015bnie zablokowa\u0142y stron\u0119 internetow\u0105 culturalequity.org. Poczu\u0142em si\u0119 zawiedziony i podbudowany jednocze\u015bnie – z takiego powodu to si\u0119 nawet ca\u0142y Internet mo\u017ce wiesza\u0107, ja poczekam.<\/p>\n

Alan, kt\u00f3ry po raz pierwszy jako osiemnastolatek wyruszy\u0142 razem z ojcem w latach 30. w podr\u00f3\u017c po Stanach Zjednoczonych ze 150-kilogramowym sprz\u0119tem do nagrywania napotkanych artyst\u00f3w na p\u0142yty, zgromadzi\u0142 gigantyczne archiwum ludowych ballad, blues\u00f3w i pie\u015bni gospel. To na jego zbiorach bazuje tradycja wsp\u00f3\u0142czesnego folku \u2013 rozumianego jako dost\u0119pna dla ka\u017cdego muzyka wykonywana zazwyczaj na akustycznych instrumentach, w przyst\u0119pnej, piosenkowej formie i \u015bpiewana w prosty spos\u00f3b, cz\u0119sto odnosz\u0105ca si\u0119 do wa\u017cnych aktualnych temat\u00f3w. No i ten sam Lomax podr\u00f3\u017cowa\u0142 poza USA, zbieraj\u0105c dla Biblioteki Kongresu tak\u017ce folk z bardzo daleka. W tym na przyk\u0142ad olbrzymie zbiory muzyki haita\u0144skiej – co mi przypomina, \u017ce niebawem na Planete Doc Review film „When the Drum Is Beating” na temat tej ostatniej – zagl\u0105dajcie tu niebawem po wi\u0119cej informacji. <\/p>\n

Ale wszystko to przypomina mi r\u00f3wnie\u017c o p\u0142ytach takich jak „Break It Yourself” Andrew Birda<\/strong>, czyli dziesi\u0105tkach, a mo\u017ce nawet setkach album\u00f3w powstaj\u0105cych z my\u015bl\u0105 poszerzania formu\u0142y folku b\u0105d\u017a \u0142\u0105czenia r\u00f3\u017cnych jego nurt\u00f3w krajowych w jednym zestawie utwor\u00f3w. Konkretnie trzeci utw\u00f3r na p\u0142ycie „Danse Caribe” – zaczyna si\u0119 od cz\u0119stego u Birda spojrzenia na folklor brytyjski, chocia\u017c z elementami zapatrzenia w Ba\u0142kany i Gheorghe Zamfira, potem jest Dylan i jego poprzednicy, ko\u0142o trzeciej minuty wchodzi Afryka – najbli\u017cej Kongo – wreszcie wszystko przechodzi w amalgamat i wygasa w okolicach Irlandii (cho\u0107 momentami skrzypce \u0142kaj\u0105 jak na Podhalu). Mo\u017ce kto\u015b tu us\u0142yszy co\u015b wi\u0119cej, a mo\u017ce przeholowa\u0142em – ale trzeba przyzna\u0107, \u017ce to jest marmolada wieloowocowy.<\/p>\n

Wieloowocowa – o ile \u015bwietna do piernika – nie za bardzo jednak s\u0142u\u017cy muzyce. Przynajmniej dla mnie Bird, kt\u00f3ry ucieka coraz dalej od inteligentnego i kameralnego pop-rockowego grania w stron\u0119 folku, troch\u0119 si\u0119 gubi.
\nNa tej do\u015b\u0107 d\u0142ugiej (60 minut) p\u0142ycie broni\u0105 si\u0119 single, w kt\u00f3rych Bird jest bli\u017cej Morrisseya ni\u017c folkowc\u00f3w, ale s\u0105 i d\u0142u\u017cyzny, mo\u017ce i jest genialne granie na skrzypcach, o czym m\u00f3wi\u0105 niekt\u00f3rzy, ale co z tego, je\u015bli nie ma kierunku, precyzji, wizji. A ja ju\u017c wol\u0119 wodzi\u0107 palcem po mapie – lub zestawie utwor\u00f3w z r\u00f3\u017cnych stron \u015bwiata nagranych przez Lomaxa – nic dosta\u0107 wszystko na jednej p\u0142ycie. Te podobno nagrywa\u0142 bez nak\u0142adek we w\u0142asnym studio za miastem. Nie s\u0142ycha\u0107 tu jednak ani tej pewno\u015bci opowiadania minimalnymi \u015brodkami, kt\u00f3r\u0105 ma Bonnie „Prince” Billy, ani tych pomys\u0142\u00f3w, kt\u00f3rymi naje\u017cone s\u0105 utwory Sufjana Stevensa. A poniewa\u017c nie ma r\u00f3wnie\u017c klimatu Bon Iver, to zostaje ledwie sympatyczny songwriter z ka\u017cd\u0105 z podstawowych umiej\u0119tno\u015bci rozwini\u0119t\u0105 na poziomie wystarczaj\u0105cym, by zaspokaja\u0107 potrzeby, ale zbyt niskim by zachwyca\u0107. <\/p>\n

\"\"<\/a>ANDREW BIRD „Break It Yourself”<\/strong>
\nMom+Pop\/Bella Union 2012
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Give It Away”, „Near Death Experience Experience”, „Lusitania” (z udzia\u0142em St. Vincent). Poni\u017cej „The Crown Salesman”, dodatek spoza albumu.<\/p>\n