{"id":277,"date":"2010-11-01T17:34:31","date_gmt":"2010-11-01T15:34:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=277"},"modified":"2010-11-01T20:18:40","modified_gmt":"2010-11-01T18:18:40","slug":"nie-prowdy-sukoj-eno-kolegow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/11\/01\/nie-prowdy-sukoj-eno-kolegow\/","title":{"rendered":"Nie prowdy sukoj, Eno koleg\u00f3w*"},"content":{"rendered":"

Nie dalej jak przedwczoraj s\u0142ysza\u0142em Briana Eno<\/strong> w pe\u0142nej, cho\u0107 widmowej krasie. Na seansie „Social Network” Davida Finchera, filmu, do kt\u00f3rego naprawd\u0119 dobry soundtrack napisa\u0142 Trent Reznor. Fortepianowy motyw „It Catches Up With You” wchodz\u0105cy na napisach pocz\u0105tkowych, tu\u017c po tej b\u0142yskotliwie rozegranej rozmowie otwieraj\u0105cej film, to jest jeden wielki ho\u0142d dla „Music For Airports” (reszta muzyki Reznora si\u0119ga do klimat\u00f3w Eno ju\u017c tylko momentami). <\/p>\n

Ka\u017cda p\u0142yta Eno to bardzo wa\u017cna premiera z co najmniej kilku powod\u00f3w. Jest to bowiem cz\u0142owiek, kt\u00f3ry:
\n– Nagra\u0142 idealn\u0105 p\u0142yt\u0119 rockow\u0105 – „Here Come the Warm Jets” – na samym pocz\u0105tku solowej kariery.
\n– Wymy\u015bli\u0142 od strony koncepcji i zrealizowa\u0142 na kilka r\u00f3\u017cnych sposob\u00f3w jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych dzi\u015b muzycznych estetyk – ambient.
\n– Jako producent pracowa\u0142 nad jednym z najambitniejszych cykli piosenek w muzyce pop – z Davidem Bowiem w latach 70.
\n– W duecie z Davidem Byrne’em zrealizowa\u0142 wizjonersk\u0105, samplow\u0105, kola\u017cow\u0105 i multikulturow\u0105 p\u0142yt\u0119 „My Life in the Bush of Ghosts”, kt\u00f3ra mimo 30 lat jest wci\u0105\u017c \u015bwie\u017ca i aktualna.
\n– By\u0142 wsp\u00f3\u0142autorem brzmienia jednego z najpopularniejszych zespo\u0142\u00f3w rockowych ostatnich 30 lat, grupy U2 (od „The Unforgettable Fire”, ich brzmieniowego punktu zwrotnego).
\nMa\u0142o?<\/p>\n

Nawet pora\u017cki Briana Eno – ma\u0142o przekonuj\u0105cy<\/a> powr\u00f3t do wsp\u00f3\u0142pracy z Byrne’em czy p\u0142yta „Another Day On Earth” z pr\u00f3b\u0105 po\u0142\u0105czenia estetyki jego p\u0142yt piosenkowych i instrumentalnych – by\u0142yby pewnie sukcesami dla innych artyst\u00f3w. Dlatego tak trudno ocenia\u0107 jego od dawna zapowiadan\u0105 p\u0142yt\u0119 dla wytw\u00f3rni Warp, kt\u00f3rej podopieczni powinni funta od ka\u017cdej sprzedanej p\u0142yty oddawa\u0107 Eno jako ich \u015bwi\u0119temu patronowi.<\/p>\n

W dodatku „Small Craft on a Milk Sea” to nie p\u0142yta solowa Eno, tylko w\u0142a\u015bciwie dzie\u0142o wsp\u00f3lne tria muzyk\u00f3w. Trudno mi wprawdzie okre\u015bli\u0107, ile wni\u00f3s\u0142 tu Leo Abrahams, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 ju\u017c na p\u0142ycie „Everything That Happens Will Happen Today” Eno i Byrne’a i na ostatniej sol\u00f3wce autora „Apollo”, ale m\u0142ody zdolny Jon Hopkins, te\u017c \u015bci\u0105gni\u0119ty przez Eno do wsp\u00f3\u0142pracy ju\u017c jaki\u015b czas temu<\/a>, wni\u00f3s\u0142 tu sporo. To jemu zawdzi\u0119czamy z pewno\u015bci\u0105 to, \u017ce po trzech klimatycznych, ale wycofanych nagraniach, w czw\u00f3rce i pi\u0105tce pojawia si\u0119 znana z Warpa po\u0142amana rytmika, a w utworze numer siedem (w mi\u0119dzyczasie jest sz\u00f3stka, chyba najlepszy moment p\u0142yty – z rockowym wej\u015bciem w finale) zbli\u017ca si\u0119 nawet do harmonii Aphex Twina albo duetu Autechre z jego delikatniejszych moment\u00f3w. <\/p>\n

Je\u015bli Abrahams (kt\u00f3rego Eno odkry\u0142 w sklepie na Notting Hill – tu szczeg\u00f3\u0142y<\/a>) odpowiedzialny jest za gitary – co wydaje mi si\u0119 najbardziej prawdopodobne, bo na poprzednich p\u0142ytach grywa\u0142 u Eno na tym instrumencie – to pewnie jest wsp\u00f3\u0142autorem najbardziej banalnego i cienkiego momentu tej p\u0142yty, czyli numeru dziewi\u0105tego, opartego w\u0142a\u015bnie na partiach gitar, kt\u00f3re ewidentnie powinien zagra\u0107 jaki\u015b mniej szablonowy improwizator. Na szcz\u0119\u015bcie z\u0142e wra\u017cenie zacieraj\u0105 do\u015b\u0107 szybko powracaj\u0105ce pod koniec albumu klimaty ambientowe. Kosmiczny utw\u00f3r numer 12 oraz przywodz\u0105ca na my\u015bl „Music For Films” trzynastka. W czternastce robi si\u0119 Pink Floyd, zn\u00f3w za spraw\u0105 Abrahamsa. Pi\u0119tnastka zamyka album w miar\u0119 zgrabnie. Jest w niej nastr\u00f3j tajemnicy, kt\u00f3rego momentami brakowa\u0142o mi wcze\u015bniej. W nowej muzyce Eno nie ma ju\u017c tej klarowno\u015bci i elegancji, nie ma tej si\u0142y odkrycia, co kiedy\u015b, ale s\u0105 koledzy i mimo wszystko to w\u0142a\u015bnie duch wsp\u00f3\u0142pracy przyjemnie j\u0105 tu kilkakrotnie od\u015bwie\u017ca.<\/p>\n

\"\"<\/a>BRIAN ENO with JON HOPKINS & LEO ABRAHAMS „Small Craft on a Milk Sea”<\/strong>
\nWarp 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Horse”, „2 Forms of Anger”, „Complex Heaven”, „Calcium Needles”, „Emerald and Stone”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

Wi\u0119cej fragment\u00f3w p\u0142yty tutaj<\/a>.
\nP\u0142yta wychodzi jutro.<\/p>\n

* Cytat z Tischnera.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie dalej jak przedwczoraj s\u0142ysza\u0142em Briana Eno w pe\u0142nej, cho\u0107 widmowej krasie. Na seansie „Social Network” Davida Finchera, filmu, do kt\u00f3rego naprawd\u0119 dobry soundtrack napisa\u0142 Trent Reznor. Fortepianowy motyw „It Catches Up With You” wchodz\u0105cy na napisach pocz\u0105tkowych, tu\u017c po tej b\u0142yskotliwie rozegranej rozmowie otwieraj\u0105cej film, to jest jeden wielki ho\u0142d dla „Music For Airports” […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9],"tags":[303,304,305],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=277"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/277\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}