{"id":2825,"date":"2012-04-10T18:32:39","date_gmt":"2012-04-10T16:32:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2825"},"modified":"2012-04-10T18:32:39","modified_gmt":"2012-04-10T16:32:39","slug":"oto-wielka-tajemnica","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/10\/oto-wielka-tajemnica\/","title":{"rendered":"Oto wielka tajemnica…"},"content":{"rendered":"

Wykorzystam podnios\u0142y po\u015bwi\u0105teczny nastr\u00f3j i uderz\u0119 w powa\u017cn\u0105 nut\u0119. Jaka jest wielka tajemnica ca\u0142ej tej postpunkowej, zimnofalowej, noworomantycznej, syntezatorowej i industrialnej muzyki lat 80., kt\u00f3ra do nas trafia w przer\u00f3\u017cnych formach, reedycjach, kompilacjach itp.? Na podstawie wieloletnich do\u015bwiadcze\u0144 zaryzykuj\u0119: najwi\u0119kszym sekretem \u015bwie\u017co\u015bci tych nurt\u00f3w jest to, \u017ce nie musimy tej muzyki s\u0142ucha\u0107 non-stop. \u017be nie mamy przed sob\u0105 ca\u0142ych dyskografii, album\u00f3w ods\u0142uchiwanych rok po roku. Dostajemy tylko ciekawostki, kamienie milowe, klasyki, ewentualnie kr\u00f3tkie obrazki z przesz\u0142o\u015bci. <\/p>\n

Dwie p\u0142yty – druga cz\u0119\u015b\u0107 kompilacji „The Minimal Wave Tapes” i zbi\u00f3r „Metal Dance” skompilowany przez Trevora Jacksona – utwierdzaj\u0105 mnie w przekonaniu, \u017ce najlepsz\u0105 ilustracj\u0105 ca\u0142ego problemu by\u0142by \u015bredniej klasy zesp\u00f3\u0142 z epoki, dajmy na to Psyche. Popularny w Polsce lat 80., grany w radiu i rzeczywi\u015bcie robi\u0105cy wra\u017cenie swoimi autorskimi proporcjami mroku, syntezatorowego ch\u0142odu, industrialnych, ci\u0119\u017ckich rytm\u00f3w. W ka\u017cdym elemencie stylu muzycznego i image’u \u0142atwy do sklasyfikowania: lata 80. <\/p>\n

Dla mnie ju\u017c w latach 80. ten zesp\u00f3\u0142 by\u0142 rodzajem odkrycia z przesz\u0142o\u015bci. S\u0142ucha\u0142o si\u0119 go jako kwintesencji muzyki tamtej epoki, jakby si\u0119 prze\u017cywa\u0142o powr\u00f3t lat 80. ju\u017c pod koniec tej samej dekady. Problem w tym, \u017ce jeden utw\u00f3r brzmia\u0142 kapitalnie, ca\u0142a p\u0142yta ju\u017c tylko nie\u017ale, a \u015bledzona z p\u0142yty na p\u0142yt\u0119 dyskografia ewidentnie zmierza\u0142a donik\u0105d i wywo\u0142ywa\u0142a znu\u017cenie. I cho\u0107 Psyche nie ma na \u017cadnej z tych dw\u00f3ch kompilacji, to idea jest ta sama – fakt, \u017ce mamy tu kalejdoskop co ciekawszych nagra\u0144 ma\u0142o znanych („Minimal Wave”) lub kluczowych niegdy\u015b, a dzi\u015b troch\u0119 zapomnianych („Metal Dance”) wykonawc\u00f3w epoki, powoduje, \u017ce s\u0142ucha si\u0119 tego z zapartym tchem. Niemal w \u017cadnym wypadku nie zaryzykowa\u0142bym jednak kupna pe\u0142nej autorskiej p\u0142yty kt\u00f3rego\u015b z przedstawionych tu artyst\u00f3w.<\/p>\n

\u0141atwiej oczywi\u015bcie udowodni\u0107 wa\u017cno\u015b\u0107 sk\u0142adanki „Metal Dance. Industrial, Post Punk, EBM – Classics & Rarities 80-88”<\/strong> \u015bwietnej wytw\u00f3rni Strut. Trevor Jackson co prawda eksponuje tu inne ni\u017c zwykle elementy muzyki wykonawc\u00f3w pokroju Cabaret Voltaire, Nitzer Ebb , DAF czy Alien Sex Fiend – fascynacje afryka\u0144skie, inklinacje dubowe – ale i tak koniec ko\u0144c\u00f3w chodzi o jedno: wy\u0142uskanie z dwup\u0142ytowego wydawnictwa rzeczy fascynuj\u0105cych, z kt\u00f3rymi czas obszed\u0142 si\u0119 \u0142agodnie. Odkry\u0107. Tutaj takim pozytywnym zaskoczeniem jest na przyk\u0142ad utw\u00f3r brytyjskiego duetu Analysis (z Martinem Lloydem, znanym p\u00f3\u017aniej z przedstawionego na pierwszej cz\u0119\u015bci „Minimal Wave Tapes” Oppenheimer Analysis), albo solowy Pete Shelley, kt\u00f3rego eksperymentalne p\u0142yty syntezatorowe doczeka\u0142y si\u0119 niedawno wznowie\u0144 w Drag City. Portion Control kojarzy si\u0119 z Cassandr\u0105 Complex, ale – tu drobna subtelno\u015b\u0107 – jest osadzony w afryka\u0144skiej rytmice. Hard Corps przeci\u0105gn\u0105\u0142 stylistyk\u0119 dw\u00f3ch pierwszych album\u00f3w Depeche Mode i og\u00f3lnie wczesnych lat stajni Mute Records do pocz\u0105tku lat 90. Alien Sex Fiend zawsze by\u0142o marnym zespo\u0142em (wierzcie mi, zbiera\u0142em ich dyskografi\u0119 na pewnym etapie swojej muzycznej fascynacji), ale wyrwane z nudnego kontekstu d\u0142uga\u015bnych p\u0142yt zawsze brzmia\u0142o intryguj\u0105co. Na tym polega w\u0142a\u015bnie urok takich zestaw\u00f3w. Pozwalaj\u0105 nam zapami\u0119ta\u0107 epok\u0119 inn\u0105 ni\u017c naprawd\u0119 by\u0142a – przeskipowan\u0105 przez dobrego did\u017ceja-kuratora, pozbawion\u0105 d\u0142u\u017cyzn.<\/p>\n

Tak\u017ce „The Minimal Wave Tapes, Volume Two” to kawa\u0142 dobrej roboty porz\u0105dkuj\u0105cej bardzo grz\u0105ski teren nierzadko p\u00f3\u0142amatorskiej tw\u00f3rczo\u015bci syntezatorowej z lat 80. – drugo-, a mo\u017ce i trzecioligowej. O cz\u0119\u015bci pierwszej pisa\u0142em na Wy\u017cu Nisz<\/a>. Tym razem najmilszym zaskoczeniem okaza\u0142y si\u0119 holenderski Das Ding oraz Ohama (sam wst\u0119p: „Hello, my name is Ohama and I live on a potato farm in western Canada” zas\u0142uguje na nagrode z kartofla). A najcenniejszym z poznawczego punktu widzenia pozostaje z pewno\u015bci\u0105 „Japan Japan” – utw\u00f3r kilkunastoletniego Felixa Kubina z roku 1985. Jest jedna zbie\u017cno\u015b\u0107 z tracklist\u0105 „Metal Dance” – londy\u0144ski Hard Corps. Og\u00f3lnie poni\u017cej poziomu cz\u0119\u015bci pierwszej, ale tu dochodzimy do nieuchronnego pytania, ile jeszcze mo\u017cna wykopa\u0107 spod ziemi ma\u0142o znanych nagra\u0144 z lat 80. W ko\u0144cu, do jasnej cholery, trwa\u0142y tylko dziesi\u0119\u0107 lat…<\/p>\n

I to ostatnie pytanie pozostanie prawdziw\u0105 wielk\u0105 tajemnic\u0105 epoki. Nawet nie podejmuje si\u0119 proponowa\u0107 odpowiedzi. Podobnie jak nie podj\u0105\u0142bym si\u0119 s\u0142uchania autorskich p\u0142yt wi\u0119kszo\u015bci przedstawionych na obu sk\u0142adankach wykonawc\u00f3w.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Trevor Jackson Presents Metal Dance. Industrial, Post Punk, EBM – Classics & Rarities 80-88”<\/strong> 2CD
\nStrut 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>o tym jest w tek\u015bcie powy\u017cej.<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „The Minimal Wave Tapes, Volume Two”<\/strong>
\nMinimal Wave\/Strones Throw 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> jak wy\u017cej…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wykorzystam podnios\u0142y po\u015bwi\u0105teczny nastr\u00f3j i uderz\u0119 w powa\u017cn\u0105 nut\u0119. Jaka jest wielka tajemnica ca\u0142ej tej postpunkowej, zimnofalowej, noworomantycznej, syntezatorowej i industrialnej muzyki lat 80., kt\u00f3ra do nas trafia w przer\u00f3\u017cnych formach, reedycjach, kompilacjach itp.? Na podstawie wieloletnich do\u015bwiadcze\u0144 zaryzykuj\u0119: najwi\u0119kszym sekretem \u015bwie\u017co\u015bci tych nurt\u00f3w jest to, \u017ce nie musimy tej muzyki s\u0142ucha\u0107 non-stop. \u017be nie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2826,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,633,910,634],"tags":[975,392,976],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2825"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2825"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2825\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2828,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2825\/revisions\/2828"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2826"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2825"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2825"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2825"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}