{"id":2831,"date":"2012-04-11T23:30:11","date_gmt":"2012-04-11T21:30:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2831"},"modified":"2012-04-11T23:37:36","modified_gmt":"2012-04-11T21:37:36","slug":"odyseja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/11\/odyseja\/","title":{"rendered":"Odyseja"},"content":{"rendered":"

Rzadko si\u0119 tu afiszuj\u0119 z moim konsolowym hobby, ale je\u015bli kto\u015b jeszcze nie zauwa\u017cy\u0142 – od paru tygodni jest gra, z kt\u00f3r\u0105 nie trzeba i nie warto si\u0119 kry\u0107 po k\u0105tach, gettach i grupach wsparcia, bo stanowczo odstaje od \u015bwiata rozrywki wideo zdominowanego przez n-te wersje „Call of Duty”. To „Podr\u00f3\u017c”. Ju\u017c za samo spolszczenie tytu\u0142owego „Journey”, kt\u00f3re w \u015bwiecie angielskich tytu\u0142\u00f3w jest ewenementem, nale\u017c\u0105 si\u0119 brawa firmie ThatGameCompany, autorom niez\u0142ego „Flower” – innej zaskakuj\u0105cej i offowej gry. A to dopiero pocz\u0105tek innowacji, kt\u00f3re przychodz\u0105 tym razem.<\/p>\n

„Podr\u00f3\u017c” to w\u0119dr\u00f3wka przez \u017cycie sprowadzona do uniwersalnego symbolu, jak gdyby w ThatGameCompany postanowili zdefiniowa\u0107 archetyp z pomoc\u0105 nowoczesnych wizualnych \u015brodk\u00f3w kultury popularnej. Bohater odnajduje si\u0119 na pustyni, uczy porusza\u0107, przemierza dziwn\u0105, zniszczon\u0105 krain\u0119, czasem podfrunie w g\u00f3r\u0119, to zn\u00f3w spadnie do mrocznych podziemi \u015bwiata. Ca\u0142y czas prze do przodu – co\u015b go ci\u0105gnie, cho\u0107 to kompletnie absurdalne, na \u015bwiec\u0105cy szczyt w oddali. W\u0119dr\u00f3wka nie wiadomo kiedy staje si\u0119 ca\u0142ym \u017cyciem. Gra jest \u0142adnie zrobiona, ale wi\u0119cej jest w tym wszystkim czysto emocjonalnego prze\u017cycia ni\u017c gimnastyki czy strategii. Najwi\u0119cej, gdy spotykamy obcych w\u0119drowc\u00f3w – tak samo bezsensownie zmierzaj\u0105cych w to samo miejsce co my. To inni ludzie, kt\u00f3rzy graj\u0105 w „Podr\u00f3\u017c” w sieci. Nie pogadacie z nimi, nie wymienicie wskaz\u00f3wek, nie pobijecie si\u0119. Mo\u017cecie co najwy\u017cej wspiera\u0107 si\u0119 wzajemnie swoj\u0105 obecno\u015bci\u0105 (co daje – nie chc\u0119 spoilowa\u0107 – pewne bonusy) i wsp\u00f3\u0142prze\u017cywa\u0107 ci\u0119\u017ck\u0105 w\u0119dr\u00f3wk\u0119 na szczyt. <\/p>\n

Wczoraj w\u0142a\u015bnie „zaliczy\u0142em” fina\u0142 gry z jakim\u015b zupe\u0142nie obcym w\u0119drowcem obok i – musz\u0119 powiedzie\u0107 – ca\u0142e do\u015bwiadczenie robi wra\u017cenie. Trudno je te\u017c por\u00f3wnywa\u0107 z czymkolwiek innym ze \u015bwiata gier. Mo\u017ce „Ico”, ale to zupe\u0142nie lu\u017ane skojarzenie. <\/p>\n

Mam nadziej\u0119, \u017ce podr\u00f3\u017c cho\u0107 troch\u0119 mnie t\u0142umaczy z braku notki przez tyle godzin. Tym bardziej, \u017ce szuka\u0142em dla niej ekwiwalentu muzycznego. I doszed\u0142em do wniosku, \u017ce nie najgorszym by\u0142aby nowa p\u0142yta Lost In The Trees<\/strong>. Kolejna odpowied\u017a na m\u0142odzie\u0144cze do\u015bwiadczanie \u015bmierci bliskich, po „Hospice” The Antlers czy „Funeral” Arcade Fire – tego trudno nie zauwa\u017cy\u0107. Stylistycznie daleko, ale jak zbie\u017cne do\u015bwiadczenia. Dlatego na pocz\u0105tku j\u0105 odrzuci\u0142em jako dow\u00f3d egzaltacji i pod\u0105\u017cania przetart\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. Ale nastr\u00f3j po „Podr\u00f3\u017cy” sprawia, \u017ce na t\u0119 opowie\u015b\u0107, te\u017c – jak to w muzyce – do\u015b\u0107 uniwersaln\u0105, spojrza\u0142em du\u017co \u0142agodniej.<\/p>\n

Us\u0142ysza\u0142em, owszem, wp\u0142ywy His Name Is Alive w znakomitym „Red” i wspomniane Arcade Fire (w powi\u0105zaniu z jak\u0105\u015b operow\u0105 niemal konwencj\u0105) w utworze „Garden”. Sporo niez\u0142ych aran\u017cacji smyczkowych na wieloosobowy zesp\u00f3\u0142. A przede wszystkim elastycznego wokalist\u0119, kt\u00f3ry \u015bwietnie \u015bpiewa falsetem, ale potrafi te\u017c skutecznie t\u0119 technik\u0119 przeplata\u0107 ni\u017cszymi partiami. To w\u0142a\u015bnie historia lidera (nazywa si\u0119 Ari Peckar) o samob\u00f3jstwie jego pogr\u0105\u017conej w chorobie psychicznej matki, kt\u00f3ra w dodatku odebra\u0142a sobie \u017cycie tu\u017c po \u015blubie Ariego, nap\u0119dza ten album od strony emocji. A raz rozp\u0119dzony, trzyma i trzyma. I ka\u017ce zmierzy\u0107 si\u0119 ze sob\u0105 jeszcze raz, cho\u0107 – jak w podatnej na powt\u00f3rki „Podr\u00f3\u017cy” – wydaje si\u0119 to z pozoru czym\u015b zupe\u0142nie irracjonalnym.<\/p>\n

\"\"<\/a>LOST IN THE TREES „A Church That Fits Our Needs”<\/strong>
\nAnti- 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Garden”, „Red”, „Icy River”.<\/p>\n