{"id":2838,"date":"2012-04-13T11:37:53","date_gmt":"2012-04-13T09:37:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2838"},"modified":"2012-04-13T11:42:28","modified_gmt":"2012-04-13T09:42:28","slug":"rozbieg-byka-strzal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/13\/rozbieg-byka-strzal\/","title":{"rendered":"Rozbieg byka, strza\u0142…"},"content":{"rendered":"

Kul\u0105 w p\u0142ot, co najwy\u017cej. Bo skoro m\u00f3wimy o latach 80., to wypada wspomnie\u0107 o albumie, kt\u00f3ry – teoretycznie przynajmniej – powinien ducha tamtej epoki oddawa\u0107 jak nic innego. Czyli o p\u0142ycie Martina Gore’a i Vince’a Clarke’a, dw\u00f3ch g\u0142\u00f3wnodowodz\u0105cych w Depeche Mode, tak\u017ce w tym okresie, kiedy zesp\u00f3\u0142 co\u015b wnosi\u0142 do muzyki syntezatorowej (za Clarke’a) czy samplerowej (to ju\u017c bardziej za Gore’a). Teraz, co do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105ce, nagrali i wydali p\u0142yt\u0119 w duecie jako VCMG<\/strong>. Album najlepiej podsumowuje zdj\u0119cie w \u015brodku:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\u015awie\u017co po dw\u00f3jkowym Nokturnie, w kt\u00f3rym tej nocy grali\u015bmy Suzanne Ciani, F.C. Judda czy Dona Prestona – pionier\u00f3w muzyki syntezatorowej, w wi\u0119kszo\u015bci konstruuj\u0105cych sobie instrumenty lub przynajmniej wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z konstruktorami – ta fotografia (a w\u0142a\u015bciwie: fotografie) wydaje mi si\u0119 jeszcze bardziej absurdalna. W por\u00f3wnaniu z tym, czym dysponowa\u0142a Ciani czy Judd wyposa\u017cenie studia Clarke’a (bo, o ile dobrze pami\u0119tam z fotografii w jakim\u015b starym „Future Music”, to on jest kolekcjonerem syntezator\u00f3w) to raj elektronika. A zarazem cmentarz kreatywno\u015bci, bior\u0105c pod uwag\u0119 efekty pracy Clarke’a i Gore’a na „Ssss”. <\/p>\n

Przez kilka pierwszych sekund zapowiada si\u0119 to nie\u017ale, ale gdy wchodzi beat techno, w ci\u0105gu dw\u00f3ch minut mo\u017cna si\u0119 zorientowa\u0107, \u017ce zmierza donik\u0105d. Tak si\u0119 ju\u017c nie robi muzyki techno – bez wyrazistego pomys\u0142u brzmieniowego albo zaskakuj\u0105cego rozwi\u0105zania rytmicznego nie ma sensu rywalizowa\u0107 z m\u0142odszymi artystami. VCMG b\u0119dzie te\u017c zawodem dla tych, kt\u00f3rzy spodziewali si\u0119 nostalgicznej podr\u00f3\u017cy w stron\u0119 lat 80., bo ich propozycja nie ma sp\u00f3jno\u015bci w dziedzinie poszukiwa\u0144 retro, a syntetyczne basy, obfite pady i troch\u0119 przewalone aran\u017cacje pochodz\u0105 jak gdyby z innych epok. Najbardziej z ca\u0142ego zestawu podoba mi si\u0119 ju\u017c minimalistyczny (z grubsza) „Single Blip”, ale do stworzenia czego\u015b takiego VC i MG nie potrzebowali nawet jednej setnej zabawek stoj\u0105cych w tym imponuj\u0105cym studiu. Wystarczy\u0142aby ta, kt\u00f3ra zapewne nie zmie\u015bci\u0142a si\u0119 w kadrze, czyli laptop. \u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce pracuj\u0105cy nad masteringiem albumu Stefan Betke nie wytar\u0142 przy ko\u0144cowej obr\u00f3bce wi\u0119kszo\u015bci instrument\u00f3w. <\/p>\n

To ja ju\u017c wol\u0119 „Speak and Spell”, panowie.<\/p>\n

\"\"<\/a>VCMG „Ssss”<\/strong>
\nMute 2012
\n4\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Single Blip”. <\/p>\n