{"id":2854,"date":"2012-04-16T16:00:57","date_gmt":"2012-04-16T14:00:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2854"},"modified":"2012-04-16T16:01:18","modified_gmt":"2012-04-16T14:01:18","slug":"spiritualized","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/16\/spiritualized\/","title":{"rendered":"Antymelancholia"},"content":{"rendered":"

Je\u015bli jaki\u015b wiersz wydaje si\u0119 prostacki, zr\u00f3bcie z niego piosenk\u0119. Je\u015bli co\u015b brzmi zbyt banalnie, zagrajcie i za\u015bpiewajcie to jeszcze g\u0142o\u015bniej. A je\u015bli jaka\u015b piosenka zbudowana na dw\u00f3ch akordach mo\u017ce si\u0119 komu\u015b wyda\u0107 zbyt surowa, obudujcie te dwa akordy w orkiestry i ch\u00f3ry, a nagle wszystko si\u0119 u\u0142o\u017cy. No, przynajmniej Jasonowi Pierce’owi. „Sweet Heart Sweet Light” to rock and roll w czystej formie – p\u0142yta nagrana przez cz\u0142owieka, kt\u00f3ry przeszed\u0142 przez wszystkie postulaty z pocz\u0105tku akapitu, prawie umar\u0142, ale wr\u00f3ci\u0142 do \u015bwiata \u017cywych, jeszcze bardziej uduchowiony ni\u017c zwykle. Czyli Spiritualized<\/strong>. <\/p>\n

Dok\u0142adniej rzecz bior\u0105c, jest to yin rock and rolla. Yang zostaje przy osobie Pete’a Kembera, wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rcy Spacemen 3, urodzonego dok\u0142adnie tego samego dnia co Pierce (i w tym samym mie\u015bcie – angielskim Rugby). Kember – jako Spectrum, Sonic Boom czy Experimental Audio Research – zabra\u0142 ze sob\u0105 radykalizm, eksperymenty d\u017awi\u0119kowe, pozbawion\u0105 tekst\u00f3w muzyk\u0119 graj\u0105c\u0105 ogo\u0142oconymi do ko\u015bci patentami starego rockandrolla. Pierce – g\u0142\u00f3wnie jako Spiritualized – wyprowadzi\u0142 z muzyki Spacemen 3 aspekt uduchowienia, bluesa, fascynacji gospel, tradycyjnymi aran\u017cami i stawianie na proste, kliszowe wr\u0119cz rockowe teksty – cho\u0107by takie jak My mama said when got so concerned \/ Don’t play with fire and you’ll never get burned \/ Don’t touch the flame and you’ll never find out \/ My mother said that’s what love’s all about<\/em> („Too Late”). <\/p>\n

Podzia\u0142 staje si\u0119 wiarygodny, gdy sobie przypomnimy, kto w Spacemen 3 odpowiedzialny by\u0142 za poszczeg\u00f3lne w\u0105tki (psychodeli\u0119 w stylu gospel\/blues i t\u0119 agresywn\u0105, kosmiczn\u0105, gara\u017cow\u0105). I \u017ce Pete rozsta\u0142 si\u0119 z Jasonem po k\u0142\u00f3tni o autorstwo nagra\u0144. Lecz jak to z yin i yang bywa, ka\u017cdy z nich zachowa\u0142 cz\u0105stk\u0119 drugiego – i tak o\u015bmioip\u00f3\u0142minutowy „Heading for the Top” na nowej p\u0142ycie Pierce’a dobrze przypomina, \u017ce The Velvet Underground byli dla Spacemen 3 od pocz\u0105tku najwa\u017cniejszym punktem wyj\u015bcia. I \u017ce duch Spacemen 3 drzemie gdzie\u015b za rozbudowanymi aran\u017cacjami Spiritualized. Zreszt\u0105 i eksperymenty w dzia\u0142aniach J Spacemana si\u0119 pojawia\u0142y (przypomnijmy cho\u0107by jego freejazzowe nagrania ze Spring Heel Jack), ale nigdy nie stanowi\u0142y meritum dzia\u0142alno\u015bci. <\/p>\n

Nie potrzeba tytu\u0142u „Mary” (cho\u0107 taki si\u0119 tu pojawia), \u017ceby zdarty po chorobach (prawie przyp\u0142acone \u017cyciem zapalenie p\u0142uc) i przez narkotyki g\u0142os Pierce’a coraz mocniej przypomina\u0142 barw\u0105 Malcolma Mooneya z Can. Nie potrzeba te\u017c wszystkich skojarze\u0144 z niedawn\u0105 szpitaln\u0105 histori\u0105 (p\u0142yta „Songs From A&E”), \u017ceby przyj\u0105\u0107 dzisiejszego Pierce’a jak idola z rozdmuchanych piosenek Davida Bowiego czy Pink Floyd – dawnego bohatera wracaj\u0105cego z dalekiej wyprawy w za\u015bwiaty do swojej publiczno\u015bci. Nie po to jednak, by znowu rz\u0105dzi\u0107 wyobra\u017ani\u0105 mas, tylko \u017ceby stwierdzi\u0107, \u017ce jego piosenek nie graj\u0105 w radio. Fina\u0142 „Sweet Heart Sweet Light” nie jest wi\u0119c ani banalny, ani idylliczny. Jest taki, na jaki zas\u0142uguje \u015bwietny, prawie godzinny zestaw piosenek. <\/p>\n

15 lat czeka\u0142em na tak\u0105 p\u0142yt\u0119 Pierce’a. Albo raczej 14, bo przecie\u017c koncertowa p\u0142yta „Royal Albert Hall…” wydana po rewelacyjnym „Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space” by\u0142a ol\u015bnieniem r\u00f3wnie wielkim. Ostatnio dyskutowa\u0142em z redakcyjn\u0105 kole\u017cank\u0105 na temat sensowno\u015bci dobijania do absurdu patosu i wyestetyzowanej pompy w „Melancholii” Von Triera po to, by pokaza\u0107, jak wygl\u0105da \u015bwiat cz\u0142owieka pogr\u0105\u017conego w depresji. W pewnym sensie „Sweet Heart Sweet Light” jest przeciwie\u0144stwem „Melancholii” – niby te\u017c zestaw piosenek, kt\u00f3re nie stroni\u0105 od patosu, wyd\u0142u\u017conych w niesko\u0144czono\u015b\u0107 i te\u017c wyd\u0142ubuj\u0105cych na \u015bwiat\u0142o dzienne ego autora, ale jednak nie robi wra\u017cenie (jak kino von Triera) mechanicznego realizowania zimnej koncepcji. Cho\u0107 mo\u017ce to kwestia tego, \u017ce Spiritualized robi\u0105 w o wiele bardziej umownej dziedzinie. Poza tym ca\u0142y ten album jest wr\u0119cz zaskakuj\u0105co pe\u0142en nadziei. <\/p>\n

Niezale\u017cnie od wszystkiego, najlepsza jak dot\u0105d p\u0142yta w tym roku. A bior\u0105c pod uwag\u0119 fakt, \u017ce rok temu o tej porze mieli\u015bmy ju\u017c PJ Harvey, r\u00f3\u017cnie mo\u017ce by\u0107 z konkurencj\u0105 do ko\u0144ca grudnia. Ja jestem fanem, wi\u0119c prosz\u0119 nie oczekiwa\u0107, \u017ce b\u0119d\u0119 wybrzydza\u0142.<\/p>\n

\"\"<\/a>SPIRITUALIZED „Sweet Heart Sweet Light”<\/strong>
\nDouble Six 2012
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Hey Jane”, „Too Late”, „So Long You Prett Things”. S\u0142ucha\u0142em wersji pre-release, a z tego, co wiem, Pierce do ostatniej chwili pracowa\u0142 nad ostateczn\u0105, wi\u0119c nie odpowiadam za r\u00f3\u017cnice. Ale je\u015bli b\u0119d\u0105, to obiecuj\u0119 je opisa\u0107.<\/p>\n

Stream (and scream):