{"id":28562,"date":"2021-03-17T16:25:54","date_gmt":"2021-03-17T15:25:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=28562"},"modified":"2021-03-17T16:28:08","modified_gmt":"2021-03-17T15:28:08","slug":"za-kim-tesknia-w-japonii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2021\/03\/17\/za-kim-tesknia-w-japonii\/","title":{"rendered":"Za kim t\u0119skni\u0105 w Japonii?"},"content":{"rendered":"<p>Odpowiem na tytu\u0142owe pytanie od razu, bo dzi\u015b tylko popo\u0142udniowa, ekspresowa powt\u00f3rka z tego, co si\u0119 wydaje, a wydaje si\u0119 du\u017co. Ot\u00f3\u017c z tego, co mi wiadomo, t\u0119skni si\u0119 w Japonii za Jackiem McCoyem. Czyli bohaterem granym przez Sama Waterstona w serialu <em>Prawo i porz\u0105dek<\/em>. Par\u0119 razy ju\u017c mi gdzie\u015b mign\u0119\u0142o, \u017ce ostatnio ludzie ogl\u0105daj\u0105 t\u0119 seri\u0119 w k\u00f3\u0142ko i na okr\u0105g\u0142o. By\u0107 mo\u017ce ma w obecnych okoliczno\u015bciach dzia\u0142anie koj\u0105ce? Wa\u017cniejsze jest jednak, kto t\u0119skni: <strong>Eiko Ishibashi<\/strong>, czyli jedna z muzycznych bohaterek ubieg\u0142ego roku i zarazem jedna z najpracowitszych os\u00f3b na scenie, kt\u00f3rej nie ma, czyli w domu. Jej nowy album nosi tytu\u0142 <em>For McCoy<\/em>. I promuj\u0105cy go utw\u00f3r <em>Ask Me How I Sleep at Night<\/em> odnosi\u0142 si\u0119 do jazzowych peregrynacji zar\u00f3wno samej Ishibashi, jak i jej \u017cyciowego partnera Jima O&#8217;Rourke&#8217;a. Nie znam listy uczestnik\u00f3w sesji, materia\u0142 zosta\u0142 wrzucony ad hoc na Bandcamp. Nie znajdziecie tego nawet na Spotify. Kupi\u0142em troch\u0119 w ciemno i jestem pozytywnie zaskoczony tym, co &#8222;towarzyszy&#8221; <em>Ask Me How&#8230;<\/em>, czyli 35-minutowego utworu <em>I Can Feel Gulity About Anything<\/em>. Co tu si\u0119 odrourke&#8217;owi\u0142o!\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=269148111\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/eikoishibashi.bandcamp.com\/album\/for-mccoy\">For McCoy by Eiko Ishibashi<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Nie spieszy mi si\u0119 oczywi\u015bcie, \u017ceby zaraz ca\u0142\u0105 zas\u0142ug\u0119 przypisywa\u0107 O&#8217;Rourke&#8217;owi. Ishibashi wsp\u00f3\u0142pracuje z nim od lat, przep\u0142yw inspiracji idzie z pewno\u015bci\u0105 w obie strony. A eleganck\u0105 formu\u0142\u0119 kr\u00f3tkiej, zamkni\u0119tej kompozycji Japonka konfrontuje tu z prawdziwym monstrum &#8211; rozpoczynaj\u0105cym si\u0119 od podobnego fletowego motywu, cudownym utworem, kt\u00f3ry trudno zamkn\u0105\u0107 jakim\u015b terminem. Je\u015bli ju\u017c, to musia\u0142by to by\u0107 chyba impro-smooth jazz, albo avant-easy listening. Do\u015b\u0107 \u015bmia\u0142ej formie, snuj\u0105cej muzyczn\u0105 narracj\u0119 bez powt\u00f3rek albo piosenkowych schemat\u00f3w, towarzyszy tu bowiem aksamitne, przyjemne, niezwykle wdzi\u0119czne brzmienie. Impresyjny, wokalny fina\u0142 nale\u017cy do najlepszych rzeczy, jakie w tym roku s\u0142ysza\u0142em.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p>A wys\u0142ucha\u0142em te\u017c, dodam od razu, tegorocznej p\u0142yty <strong>Jima O&#8217;Rourke&#8217;a<\/strong>, a w zasadzie wykonania jego utworu <em>Best That You Do This For Me<\/em>, rozpisanego na trzech muzyk\u00f3w grupy Apartment House: Mir\u0119 Benjamin (skrzypce),<br \/>Bridget Carey (alt\u00f3wka) i Antona Lukoszevieze (wiolonczela). Rzecz, jak to si\u0119 zgrabnie m\u00f3wi, wykracza nieco poza moje recenzenckie kompetencje, bo pochodzi z rejon\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnej muzyki kameralnej, ra\u017ano wkracza w sfer\u0119 technik rozszerzonych i mikrotonowo\u015bci. Mog\u0119 wi\u0119c tylko napisa\u0107, \u017ce doceniam, ale wol\u0119 O&#8217;Rourke&#8217;a w starym sosie. Tamten i tak ma co najmniej pi\u0119\u0107 smak\u00f3w. Ale uciekinier z Chicago najwyra\u017aniej t\u0119skni za Warszawsk\u0105 Jesieni\u0105. Mam nadziej\u0119, \u017ce si\u0119 tam kiedy\u015b spotkamy.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 100%; height: 120px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3516130159\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/artwork=small\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/anothertimbre.bandcamp.com\/album\/best-that-you-do-this-for-me\">Best that you do this for me by Jim O&#39;Rourke<\/a><\/iframe>\n\n\n<p>Dorzuci\u0107 do tej pary trzeba <strong>Miho Hatori<\/strong> &#8211; weterank\u0119 japo\u0144skiego popu, wokalistk\u0119 znan\u0105 z grupy Cibo Matto, przynajmniej tym wszystkim, kt\u00f3rzy pami\u0119taj\u0105 lata 90. (p\u00f3\u017aniej ukaza\u0142a si\u0119 jeszcze p\u0142yta <em>Hotel Valentine<\/em>, ale tyle szumu nie narobi\u0142a), kt\u00f3ra w styczniu opublikowa\u0142a bardzo zgrabn\u0105 popow\u0105 p\u0142yt\u0119 <em>Between Isekai and Slice of Life<\/em>, cz\u0119\u015bciowo inspirowan\u0105 z kolei, co ju\u017c bardziej przewidywalne, japo\u0144skimi anime. Z przyjemno\u015bci\u0105 nadrabia\u0142em to w ostatni weekend.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Oczywi\u015bcie tak naprawd\u0119 nie mam poj\u0119cia, za kim masowo t\u0119skni\u0105 Japo\u0144czycy. Za to wiem, za czym masowo t\u0119sknimy w Polsce &#8211; za japo\u0144sk\u0105 popkultur\u0105. Jest ju\u017c polski przek\u0142ad ksi\u0105\u017cki Matta Alta<em> Czysty wymys\u0142. Jak japo\u0144ska popkultura podbi\u0142a \u015bwiat<\/em>. A niecierpliwych <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/2073217,1,wszyscy-jestesmy-japonczykami.read\">odsy\u0142am do wywiadu<\/a>, kt\u00f3ry ju\u017c na pocz\u0105tku tego roku przeprowadzi\u0142 z Altem m\u00f3j redakcyjny kolega Mariusz Herma. Tez\u0119 ksi\u0105\u017cki i rozmowy mog\u0119 potwierdzi\u0107 na przyk\u0142adach z najbli\u017cszego otoczenia. Mo\u017ce i ja g\u0142\u0119biej jeszcze wsi\u0105kn\u0119 w to, co si\u0119 tam dzieje, Ishibashi i Hatori brzmi\u0105 przekonuj\u0105co.\u00a0<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1354031367\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/mihohatori.bandcamp.com\/album\/between-isekai-and-slice-of-life\">Between Isekai and Slice of Life by Miho Hatori<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Odpowiem na tytu\u0142owe pytanie od razu, bo dzi\u015b tylko popo\u0142udniowa, ekspresowa powt\u00f3rka z tego, co si\u0119 wydaje, a wydaje si\u0119 du\u017co. Ot\u00f3\u017c z tego, co mi wiadomo, t\u0119skni si\u0119 w Japonii za Jackiem McCoyem. Czyli bohaterem granym przez Sama Waterstona w serialu Prawo i porz\u0105dek. Par\u0119 razy ju\u017c mi gdzie\u015b mign\u0119\u0142o, \u017ce ostatnio ludzie ogl\u0105daj\u0105 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":28564,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,1,4543,4],"tags":[3764,671,4577],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28562"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=28562"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28562\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":28567,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/28562\/revisions\/28567"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/28564"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=28562"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=28562"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=28562"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}