{"id":2859,"date":"2012-04-18T17:01:59","date_gmt":"2012-04-18T15:01:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2859"},"modified":"2012-04-18T17:39:55","modified_gmt":"2012-04-18T15:39:55","slug":"roman-zolanski-jest-pollockiem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/18\/roman-zolanski-jest-pollockiem\/","title":{"rendered":"Roman Zolanski jest Pollockiem"},"content":{"rendered":"

Pewnie ju\u017c s\u0142yszeli\u015bcie o Romanie. Wyst\u0119puje w tytule jako „Roman Reloaded”. Jest postaci\u0105, w kt\u00f3r\u0105 wciela si\u0119 znana raperka, \u017ceby pokaza\u0107 m\u0119skie rozbuchane ego, cz\u0142owieka z wy\u017cszych sfer, kt\u00f3ry mo\u017ce wszystko, ale te\u017c – co sugeruj\u0105 niekt\u00f3re fragmenty – homoseksualist\u0105. I kt\u00f3ry – jak twierdzi oficjalnie autorka – nie ma nic wsp\u00f3lnego z Romanem Pola\u0144skim. Tere fere. Je\u015bli si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 w te emocje, wykorzystanie postaci z tak obyczajowo przykr\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105 musia\u0142o by\u0107 czym\u015b zupe\u0142nie naturalnym. A opr\u00f3cz „Roman Reloaded” mamy jeszcze „Roman Holiday”. W dodatku ju\u017c wcze\u015bniej Roman go\u015bci\u0142 w jej utworach – najbardziej kolorowa (co stwierdzi\u0107 mo\u017cna nawet bez ogl\u0105dania przera\u017aliwej kolorostycznie ok\u0142adki – czy\u017cby skojarzenia z Pollockiem mia\u0142y nas naprowadza\u0107 na narodowo\u015b\u0107 Pola\u0144skiego?) raperka Ameryki najwyra\u017aniej ma co\u015b do zakomunikowania. Tyle \u017ce spos\u00f3b, w jaki to m\u00f3wi, do najmilszych nie nale\u017cy. W og\u00f3le s\u0142uchanie najnowszej p\u0142yty Nicki Minaj<\/strong>, o kt\u00f3rej pisz\u0105 wszyscy na ca\u0142ym \u015bwiecie, nie nale\u017cy do naj\u0142atwiejszych do\u015bwiadcze\u0144. <\/p>\n

Trudno\u015b\u0107 polega na tym, \u017ce wiele os\u00f3b z trudem w\u0142o\u017cy tak estetycznie przera\u017caj\u0105c\u0105 p\u0142yt\u0119 do odtwarzacza. Ja w ko\u0144cu odtworzy\u0142em, t\u0142umacz\u0105c sobie jak\u0105\u015b autoironi\u0119, gr\u0119 z konwencj\u0105. I w sumie to dosta\u0142em w tekstach – prze\u0142adowanych seksem, obrazami uprzedmiotowionych kobiet ogl\u0105danych jak gdyby z perspektywy m\u0119\u017cczyzny (raczej hetero, wi\u0119c tu ju\u017c si\u0119 gubi\u0119 – Roman mi nie pasuje), kina porno, tekstach podpi\u0119tych si\u0119 gdzie\u015b pod nurt filmu „Wstyd”, pod warunkiem, \u017ce powsta\u0142by w wersji blaxploitation. Problem oczywi\u015bcie w tym, na ile wiarygodna mo\u017ce by\u0107 w kre\u015bleniu takiego przera\u017caj\u0105co rozerotyzowanego obrazu \u015bwiata dziewczyna, kt\u00f3ra jest w tej chwili wa\u017cn\u0105 bohaterk\u0105 opieraj\u0105cego si\u0119 na handlu seksem show biznesu. No i czy mo\u017ce zachowa\u0107 wiarygodno\u015b\u0107 jakakolwiek lekko feminizuj\u0105ca postawa w tej bran\u017cy, je\u015bli bohaterka zaprasza do duetu Beenie Mana, reprezentuj\u0105cego do\u015b\u0107 patriarchalny – i ultrahomofobiczny – dancehall.<\/p>\n

Druga zasadnicza trudno\u015b\u0107 to obecne tu utwory popowe. Cho\u0107by w\u0142a\u015bnie „Gun Shot” ze wspomnianym Beenie Manem i tytu\u0142owymi wystrza\u0142ami – sieczka na poziomie najgorszego radia w Polsce. Albo singlowy „Starships” z narysowan\u0105 komputerowo parti\u0105 wokaln\u0105 i tyle\u017c mocnym, co prymitywnym riffem syntezatorowym (ten ostatni patent powtarza si\u0119 na p\u0142ycie wielokrotnie). „Whip It” wstydzi\u0142bym si\u0119 s\u0142ucha\u0107 nawet przy dzieciach. Takich moment\u00f3w nie obroni\u0142aby ju\u017c nawet autoironia, obroni\u0142yby je co najwy\u017cej kabaret, a na ten mi to wszystko jednak nie wygl\u0105da. Jest to wi\u0119c problem nie do przej\u015bcia, podejrzewam, dla wi\u0119kszo\u015bci s\u0142uchaczy tego bloga. Cho\u0107 psychotyczne podk\u0142ady „I Am Your Leader” czy niesamowita energia przewulgarnego „Come on a Cone” (\u015bpiewana fraza „Dick in Your Face” – w paskudny spos\u00f3b pi\u0119kna, tego trzeba pos\u0142ucha\u0107!), a wreszcie pojawiaj\u0105ce si\u0119 par\u0119 razy oldskulowe podk\u0142ady w stylu Missy Elliott brzmi\u0105 jakby\u015bmy mieli do czynienia z zupe\u0142nie inn\u0105 p\u0142yt\u0105, awangard\u0105 rapu.<\/p>\n

Wreszcie trzecia trudna bariera – j\u0119zyk. Ten jest pewnie i zalet\u0105, i wad\u0105 zarazem. W Polsce raczej tym drugim. Sk\u0142ada si\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci z r\u00f3\u017cnego typu wulgaryzm\u00f3w, ca\u0142a reszta to trudne do zrozumienia slangowe poj\u0119cia. Wydedukowanie, o co dok\u0142adnie chodzi, by\u0142oby niez\u0142ej miary wyzwaniem nawet dla t\u0142umacza „Finnegans Wake” – mimo \u017ce sens s\u0142\u00f3w jest pewnie koniec ko\u0144c\u00f3w jednak w miar\u0119 prostacki. Jak dojd\u0119, o co do ko\u0144ca chodzi z tym Romanem, to dam zna\u0107, bo my\u015bl\u0119, \u017ce po\u015bwi\u0119caj\u0105c a\u017c tyle miejsca Nicki Minaj i tak troch\u0119 j\u0105 przeceni\u0142em. Zrobi\u0142em to jednak z przeczuciem, \u017ce je\u015bli nawet mamy do czynienia z kitem, to kosmicznym. I je\u015bli nawet uznamy album za zupe\u0142ne, przepraszam, g\u00f3wno, to jego wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 (jak to czasami bywa, gdy id\u0105c nieoczyszczon\u0105 po zimie ulic\u0105 zbyt d\u0142ugo wgapiamy si\u0119 w chodnik) te\u017c mo\u017ce wywo\u0142a\u0107 pewien estetyczny wstrz\u0105s. <\/p>\n

\"\"<\/a>NICKI MINAJ „Pink Friday: Roman Reloaded”<\/strong>
\nCash Money 2012
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Come on a Cone”.<\/p>\n