{"id":287,"date":"2010-11-05T14:58:18","date_gmt":"2010-11-05T12:58:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=287"},"modified":"2010-11-05T17:25:42","modified_gmt":"2010-11-05T15:25:42","slug":"jak-zostalem-zatrzymany-przez-ss","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/11\/05\/jak-zostalem-zatrzymany-przez-ss\/","title":{"rendered":"Jak zosta\u0142em zatrzymany przez SS"},"content":{"rendered":"

„Ty to masz najlepiej – wystarczy, \u017ce pos\u0142uchasz p\u0142yty, 45 minut i ju\u017c mo\u017cesz co\u015b o niej napisa\u0107”. Nie reaguj\u0119 ju\u017c na takie zaczepki, od kiedy zada\u0142em sobie troch\u0119 trudu, \u017ceby zestawi\u0107 ze sob\u0105 prac\u0119, jak\u0105 nad recenzj\u0105 musz\u0105 wykona\u0107 recenzenci poszczeg\u00f3lnych dziedzin kultury. Owszem, teatralni maj\u0105 przer\u0105bane – dwie noce w poci\u0105gu, \u017ceby zobaczy\u0107 przedstawienie na drugim ko\u0144cu Polski. Ale za to ile czasu na pisanie w czasie podr\u00f3\u017cy… Ksi\u0105\u017ckowi maj\u0105 niewiele lepiej. Co prawda dzia\u0142aj\u0105 w cieple w\u0142asnego salonu lub sypialni, z herbatk\u0105, termoforem i wszystkimi innymi wygodami, ale na porz\u0105dn\u0105 powie\u015b\u0107 musz\u0105 przeznaczy\u0107 jak nic trzy wieczory. Nawet recenzent gry – mimo sporej przyjemno\u015bci – musi po\u015bwi\u0119ci\u0107 minimum z 10 godzin. Kto ma w takim razie najlepiej?<\/p>\n

And the winner is… recenzent filmowy. Dwie godziny w kinie i \u017cadnych powt\u00f3rek, ca\u0142a akcja (na ekranie czasem nieczytelna) streszczona w pressbuku, do tego przesuni\u0119cie w premierach (zazwyczaj) mi\u0119dzy zagranic\u0105 i Polsk\u0105, ale r\u00f3wnie\u017c mi\u0119dzy Polsk\u0105 a Polsk\u0105 (mi\u0119dzy premier\u0105 festiwalow\u0105 a kinow\u0105), kt\u00f3re sprawia, \u017ce mamy pe\u0142n\u0105 palet\u0119 opinii ludzi dooko\u0142a, z kt\u00f3rym mo\u017cna podyskutowa\u0107, albo palet\u0119 odg\u0142os\u00f3w prasowych. A przede wszystkim – nie pi\u0119\u0107dziesi\u0105t (jak w muzyce czy ksi\u0105\u017ckach), tylko pi\u0119\u0107 premier tygodniowo. <\/p>\n

Nie u\u017calam si\u0119, bro\u0144 Bo\u017ce, tylko pr\u00f3buj\u0119 racjonalnie spojrze\u0107 na zjawisko. Recenzent muzyczny mia\u0142 si\u0119 zreszt\u0105 ca\u0142kiem dobrze – dop\u00f3ki nie pojawi\u0142 si\u0119 Sufjan Stevens<\/strong>. Czyli m\u0142ody kompozytor, kt\u00f3ry od pocz\u0105tku chcia\u0142 zrobi\u0107 wszystko naraz, czyli napisa\u0107 piosenki na orkiestr\u0119, ch\u00f3r, komputer, auto-tune’y, dudy, fujarki i pilarki. I wymiesza\u0107 w nich do\u015bwiadczenia ameryka\u0144skich klasyk\u00f3w i minimalist\u00f3w, Indian i kowboj\u00f3w, did\u017cej\u00f3w i folkowc\u00f3w. Efekt tego jest taki, \u017ce nie starcz\u0105 i trzy wieczory, a nawet – jak w tym wypadku – po dw\u00f3ch tygodniach mo\u017cna mie\u0107 z tym albumem powa\u017cne problemy. I wpadamy w pu\u0142apk\u0119 p\u0142yty, kt\u00f3ra na pocz\u0105tku troch\u0119 odstrasza dziwacznymi aran\u017cacjami, po kolejnych ods\u0142uchach wci\u0105ga, a na ko\u0144cu i tak zostawia cz\u0142owieka z milionem w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\n

Kolejne warstwy lukru, pod kt\u00f3rymi SS poukrywa\u0142 fajne pomys\u0142y piosenkowe i melodie sprawiaj\u0105, \u017ce \u0142atwo sobie wyobrazi\u0107 geniusza, kt\u00f3ry miesi\u0105cami poprawia w studiu gotowe ju\u017c utwory, co rusz dok\u0142adaj\u0105c co\u015b nowego – a to sol\u00f3wk\u0119 gitarow\u0105, a to poci\u0119ty na laptopie rytm. Cho\u0107 przecie\u017c s\u0142ycha\u0107, \u017ce punkt wyj\u015bcia by\u0142 prosty. Na przyk\u0142ad w „I Walked”, kt\u00f3re w por\u00f3wnaniu z reszt\u0105 jest tak surowe, \u017ce a\u017c zapragn\u0105\u0142em us\u0142ysze\u0107 wszystkie utwory z „The Age of Adz” w takich wersjach. Utw\u00f3r tytu\u0142owy pod p\u0142aszczykiem j\u0119k\u00f3w i trzypi\u0119trowych ch\u00f3rk\u00f3w te\u017c kryje \u0142adn\u0105 melodi\u0119. W „Too Much” Stevens ukrywa hitowy motyw za minut\u0105 wst\u0119p\u00f3w i topi go po kolejnych dw\u00f3ch minutach w zgrzytach i smyczkach. „Now That I’m Older” pokazuje, \u017ce czego jak czego, ale oszcz\u0119dno\u015bci w operowaniu ch\u00f3ralnymi stylizacjami wiek go nie nauczy\u0142. „I Want To Be Well” przek\u0142ada na d\u017awi\u0119ki osobiste do\u015bwiadczenia Stevensa z chorob\u0105, kt\u00f3ra utrudnia\u0142a mu karier\u0119 i sprawi\u0142a, \u017ce tak d\u0142ugo trzeba by\u0142o czeka\u0107 na nast\u0119pc\u0119 „Illinoise”. „Impossible Soul” to kompozycja 25-minutowa, co w kontek\u015bcie barokowo\u015bci SS ju\u017c samo w sobie jest najlepszym komentarzem. „Vesuvius” ma do\u015b\u0107 podle new-age’owe elementy, ale przy okazji – chwytliwy, hipisowski refren. Tytu\u0142 utworu „Bad Communication” mo\u017ce si\u0119 odnosi\u0107 do relacji autor-odbiorca. Tym bardziej, \u017ce ca\u0142a p\u0142yta Sufjana Stevensa po\u015bwi\u0119cona jest Royalowi Robertsonowi, nie\u017cyj\u0105cemu ju\u017c arty\u015bcie-schizofrenikowi i jego mistyczno-kosmologicznym pracom (ca\u0142a wk\u0142adka jest nimi wype\u0142niona). Muzyka oddaje klimat \u017cycia na progu niebywa\u0142ego odkrycia teorii wszystkiego – bo wci\u0105\u017c balansuje na kraw\u0119dzi kompletnej pompy. Igra z ca\u0142kowitym niezrozumieniem. Bo przecie\u017c jest tu temat\u00f3w na dziesi\u0119\u0107 p\u0142yt, ka\u017cde kolejne przes\u0142uchanie przynosi nowe pozytywne wra\u017cenia, ale te\u017c mno\u017cy w\u0105tpliwo\u015bci. <\/p>\n

Kiedy wi\u0119c przychodzi ten moment, \u017ce ju\u017c wszystko wiemy? Kiedy mo\u017cemy stwierdzi\u0107, \u017ce mamy ju\u017c swoj\u0105 map\u0119 p\u0142yty, \u017ce trzymamy w r\u0119kach pressbuk? Kiedy jest ten moment, \u017ceby zabra\u0107 g\u0142os? I jak udowodni\u0107 ludziom, kt\u00f3rzy p\u0142yty nie znaj\u0105, \u017ce warto si\u0119 nad ni\u0105 zatrzyma\u0107 na d\u0142u\u017cej, je\u015bli sam nie wiem, czy s\u0142ucha\u0142em wystarczaj\u0105co d\u0142ugo? Nie wiem nawet, czy ta „d\u0142ugo\u015b\u0107” w tym wypadku ma znaczenie. W ka\u017cdym razie Sufjan Stevens co\u015b tu sobie zrekompensowa\u0142 – pewnie d\u0142ugie milczenie. <\/p>\n

A na ko\u0144cu, ju\u017c napisaniu tego, co powy\u017cej, u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce nuc\u0119 co? Motyw „Chicago” z „Illinoise”…<\/p>\n

\"\"<\/a>SUFJAN STEVENS „The Age of Adz”<\/strong>
\nAsthmatic Kitty 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107<\/strong>: Jeszcze raz.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> „I Walked” | Sufjan Stevens | The Age of Adz<\/a> by thatdamndeer<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Ty to masz najlepiej – wystarczy, \u017ce pos\u0142uchasz p\u0142yty, 45 minut i ju\u017c mo\u017cesz co\u015b o niej napisa\u0107”. Nie reaguj\u0119 ju\u017c na takie zaczepki, od kiedy zada\u0142em sobie troch\u0119 trudu, \u017ceby zestawi\u0107 ze sob\u0105 prac\u0119, jak\u0105 nad recenzj\u0105 musz\u0105 wykona\u0107 recenzenci poszczeg\u00f3lnych dziedzin kultury. Owszem, teatralni maj\u0105 przer\u0105bane – dwie noce w poci\u0105gu, \u017ceby zobaczy\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9],"tags":[320],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/287"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=287"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/287\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=287"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=287"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=287"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}