{"id":2885,"date":"2012-04-23T17:46:53","date_gmt":"2012-04-23T15:46:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2885"},"modified":"2012-04-23T17:59:00","modified_gmt":"2012-04-23T15:59:00","slug":"nostalgia-za-rokiem-2009-i-inne-wtorne-historie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/04\/23\/nostalgia-za-rokiem-2009-i-inne-wtorne-historie\/","title":{"rendered":"Nostalgia za rokiem 2009 i inne historie"},"content":{"rendered":"

Jest ta strona muzyki, kt\u00f3r\u0105 widz\u0119 non-stop w „X Factorze” i „Must Be the Music”. Czyli beznadziejni, nikomu do niczego niepotrzebni profesjonali\u015bci, kt\u00f3rzy tyle cennego czasu sp\u0119dzili na \u0107wiczeniu piosenek Sinatry, wokali Adele, sol\u00f3wek Satrianiego czy podrabianiu Rage Against The Machine, \u017ce a\u017c sam zaczynam \u017ca\u0142owa\u0107 za nich tych setek tysi\u0119cy godzin sp\u0119dzonych na bezmy\u015blnym powtarzaniu (polski wyraz „pr\u00f3ba” nie niesie odpowiedniego drugiego dna). I wstydz\u0119 si\u0119 za jury, kt\u00f3re nie potrafi krytycznie zareagowa\u0107 na tego rodzaju pr\u00f3by (tutaj to s\u0142owo pasuje jak ula\u0142). I ta druga strona, gdy s\u0142ysz\u0119 jakiego\u015b cz\u0142owieka, kt\u00f3ry stylistycznie ma co\u015b w\u0142asnego do powiedzenia, tylko za ka\u017cdym razem kiedy, przychodzi\u0142 czas na pr\u00f3by, wola\u0142 i\u015b\u0107 za r\u00f3g pali\u0107 blunty. Koniec ko\u0144c\u00f3w nie potrafi gra\u0107 i \u015bpiewa\u0107, chocia\u017c ma \u015bwietn\u0105 og\u00f3ln\u0105 wizj\u0119 tego, co by chcia\u0142 robi\u0107. <\/p>\n

Z t\u0105 drug\u0105 postaw\u0105 – jako pasjonack\u0105 – sympatyzuj\u0119 zdecydowanie bardziej, ale wszystko ma swoje granice. Szkice utwor\u00f3w Toro y Moi<\/strong> i pierwsze kompozycje Chaza Bundicka zawarte na p\u0142ycie „June 2009” to w sumie nie najgorszy przyk\u0142ad. Nostalgia za pocz\u0105tkami projektu, o kt\u00f3rym g\u0142o\u015bno od dw\u00f3ch lat i kt\u00f3ry sw\u00f3j styl opiera na nostalgii za ameryka\u0144skimi przebojami z lat 70.\/80.? Wow, to si\u0119 nazywa szczyt nostalgii. Albo inaczej – szczyt brawury w prezentowaniu ledwie zarysowanych pomys\u0142\u00f3w artysty, kt\u00f3ry i teraz ma warsztatowe problemy z za\u015bpiewaniem czystej partii wokalnej, a wreszcie z zagraniem w\u0142asnych utwor\u00f3w w koncertowej wersji (co w Polsce widzieli\u015bmy). Brzmienie te\u017c jeszcze nie to – jest bardziej zamulone ni\u017c chillwave’owe. Nie broni si\u0119 nawet znany z „Causers of This” utw\u00f3r „Talamak” w pierwotnej wersji. Jedna rzecz, kt\u00f3ra jest w wypadku tej p\u0142yty naprawd\u0119 zabawna, to fakt, \u017ce na tego typu obna\u017canie w\u0142asnych problem\u00f3w z dzieci\u0144stwa pozwalaj\u0105 sobie zwykle zespo\u0142y ze sta\u017cem ponad 30-letnim, wi\u0119c Bundick zd\u0105\u017cy si\u0119 za\u0142apa\u0107 z fal\u0105 wznowie\u0144 staroci z szafy wykonawc\u00f3w, na kt\u00f3rych opar\u0142 swoje brzmienie. <\/p>\n

Kto\u015b pisa\u0142 o powinowactwie tych szkic\u00f3w z Arielem Pinkiem. Owszem, mo\u017ce i jest, ale nie zmniejsza w niczym mojego zawstydzenia z obcowania z „June 2009”.<\/p>\n

\"\"<\/a>TORO Y MOI „June 2009”<\/strong>
\nCarpark 2012
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Best Around”, „Drive South” – je\u015bli kto\u015b chce naprawd\u0119 \u017ale.<\/p>\n

U Django Django<\/strong> – przeciwnie, wszystko jest dopi\u0119te na ostatni guzik. Mo\u017ce nawet zbyt mocno dopi\u0119te, szczeg\u00f3lnie gonitwa za The Beta Band (czyli nostalgia – nazwijmy to – za pocz\u0105tkiem poprzedniej dekady) staje si\u0119 momentami zbyt natarczywa. Ten zesp\u00f3\u0142 jest klonem TBB do tego stopnia, \u017ce zacz\u0105\u0142em nerwowo przegl\u0105da\u0107 sk\u0142ad w poszukiwaniu by\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w tamtej formacji. Zgadza si\u0119 spos\u00f3b \u015bpiewania, wykorzystywania ch\u00f3rk\u00f3w (styl z epoki przed Animal Collective), operowania samplami, rytmika, riffy akustycznej gitary po\u0142\u0105czone z syntezatorem… Szuka\u0142em i znalaz\u0142em: Dave Maclean to m\u0142odszy brat Johna Macleana z siostrzanej szkockiej formacji. To sk\u0105din\u0105d straszne epitafium dla Beta Bandu – nie do\u015b\u0107, \u017ce rozwi\u0105zali si\u0119 po ma\u0142ym odzewie ze strony s\u0142uchaczy (u krytyk\u00f3w notowania mieli zawsze \u015bwietne), to jeszcze po dziesi\u0119ciu latach ich styl pr\u00f3buje kopiowa\u0107… m\u0142odszy brat ich klawiszowca. Kult nie zdo\u0142a\u0142 si\u0119 rozprzestrzeni\u0107 poza rodzin\u0119 – przynajmniej nie na tyle, by kto\u015b inny tak dobrze odtworzy\u0142 ten styl. <\/p>\n

Zach\u0119cam do tego, \u017ceby do tej rodziny wej\u015b\u0107, bo je\u015bli kto\u015b pozna Django Django i doceni ich przebojow\u0105 wizj\u0119, a nie zna dot\u0105d The Beta Band, b\u0119dzie mia\u0142 mi\u0142\u0105 niespodziank\u0119, s\u0142uchaj\u0105c ich kolejnych p\u0142yt. A s\u0142uchaj\u0105c samego debiutu Django Django te\u017c b\u0119dzie mia\u0142 ca\u0142kiem sporo przyjemno\u015bci – tyle \u017ce pewnie ju\u017c ich zna. Bo p\u0142yta, kt\u00f3ra dopiero w tym tygodniu wychodzi w Polsce, w Wielkiej Brytanii dost\u0119pna jest od ko\u0144ca stycznia.<\/p>\n

\"\"<\/a>DJANGO DJANGO „Django Django”<\/strong>
\nBecause\/Warner 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Zumm Zumm”, „Default”, „Waveforms”, „Firewater”.<\/p>\n