{"id":2901,"date":"2012-05-07T18:21:13","date_gmt":"2012-05-07T16:21:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2901"},"modified":"2012-05-07T18:21:13","modified_gmt":"2012-05-07T16:21:13","slug":"bestie-a-sprawa-polska","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/07\/bestie-a-sprawa-polska\/","title":{"rendered":"Bestie a sprawa polska"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Prosz\u0119 mi wybaczy\u0107 zesz\u0142otygodniowe milczenie, w du\u017cej mierze wype\u0142nione odpoczynkiem. Ale nie ca\u0142kiem. Ostatnie trzy miesi\u0105ce sp\u0119dzi\u0142em przy pracy nad seri\u0105 wywiad\u00f3w z pionierami polskiego hip-hopu – tymi, kt\u00f3rzy 20 lat temu wprowadzali do nas gatunek. I dzi\u015b w wi\u0119kszo\u015bci prze\u017cywaj\u0105 kolejn\u0105 fal\u0119 zainteresowania gatunkiem. <\/p>\n

Na jedno pytanie odpowiadali podobnie: o to, jaki by\u0142 ich pierwszy kontakt z hip-hopem. Dla wi\u0119kszo\u015bci to by\u0142a pierwsza p\u0142yta Beastie Boys<\/strong>. To nas \u0142\u0105czy – o ile mia\u0142em wiele prze\u017cy\u0107 pokoleniowych mocno odbiegaj\u0105cych od tego, co w tym czasie robili Peja, Sok\u00f3\u0142 czy cz\u0142onkowie Kalibra 44, o tyle pod koniec lat 80. \u015bwietnie dogadaliby\u015bmy si\u0119 w temacie Beastie Boys. To r\u00f3wnie\u017c \u0142\u0105cznik hip-hopu z punkiem, metalem – innymi gatunkami, kt\u00f3re w tym czasie tak\u017ce w Polsce budowa\u0142y lu\u017an\u0105 federacj\u0119 subkultur. To wok\u00f3\u0142 niej kie\u0142kowa\u0142y w Polsce imprezy, na kt\u00f3rych grano hip-hop. Wiele z pierwszych sk\u0142ad\u00f3w mia\u0142o do\u015bwiadczenia grania koncert\u00f3w z kapelami metalowymi lub punkowymi – bo nie by\u0142o innej drogi, by pojawi\u0107 si\u0119 przed szerok\u0105 publiczno\u015bci\u0105 w tym kraju. Dlatego w\u0142a\u015bnie \u015bmier\u0107 Adama Yaucha nie jest dla nas czym\u015b tak odleg\u0142ym, jak by si\u0119 wydawa\u0142o. By\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 polskiej drogi do hip-hopu – o czym mo\u017cna si\u0119 by\u0142o przekona\u0107 w czasie koncert\u00f3w BB w Polsce.<\/p>\n

Punkowcem by\u0142 te\u017c Rick Rubin, kt\u00f3ry \u015bci\u0105gn\u0105\u0142 do Def Jam Beastie Boys jako swoich przyjaci\u00f3\u0142 i protegowanych. I pierwsze pole testowe dla swojej producenckiej pasji – „Licensed to Ill” to w swojej oszcz\u0119dnej, bezczelnej formie jedna z najlepszych p\u0142yt, nad kt\u00f3rymi pracowa\u0142. \u201eDla mnie hip-hop by\u0142 zawsze czarnym punkiem, a bia\u0142ego i czarnego punka ceni\u0142em tak samo\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0142. Pozwol\u0119 sobie na kr\u00f3ciutki autocytat z tekstu o Def Jam, kt\u00f3ry mo\u017cna sobie znale\u017a\u0107 na stronie Polityka.pl<\/a>:<\/p>\n

The Beasties pojawili si\u0119 w ka\u017cdym razie na d\u0142ugo przed Eminemem i w \u015bci\u0105ganiu do gatunku bia\u0142ej publiczno\u015bci okazali si\u0119 du\u017co wa\u017cniejsi. Mieli przy tym sporo szcz\u0119\u015bcia. Pewnego dnia do Russella Simmonsa zadzwoni\u0142 bowiem mened\u017cer Madonny, w\u00f3wczas ju\u017c b\u0119d\u0105cej sensacj\u0105 \u015bwiatowego popu i okupuj\u0105cej pierwsze miejsce listy bestseller\u00f3w \u201eBillboardu\u201d. Zaczyna\u0142a w\u0142a\u015bnie tras\u0119 koncertow\u0105 i chcia\u0142a zaprosi\u0107 Run-D.M.C., by otwierali jej wyst\u0119py. \u201e\u015awietnie \u2013 odpar\u0142 Simmons. \u2013 To b\u0119dzie kosztowa\u0142o 50 tys. dol. za wiecz\u00f3r\u201d. \u201eNa tyle nas nie sta\u0107 \u2013 odpowiedzia\u0142 mened\u017cer. \u2013 To mo\u017ce chocia\u017c The Fat Boys?\u201d. Simmons nie zajmowa\u0142 si\u0119 t\u0105 grup\u0105, ale bez zaj\u0105kni\u0119cia oznajmi\u0142, \u017ce ci z kolei nie maj\u0105 czasu. \u201eW takim razie mo\u017ce Beastie Boys? \u2013 zaproponowa\u0142. \u2013 Zagraj\u0105 za 500 dol.\u201d. Madonna by\u0142a za \u2013 pono\u0107 widzia\u0142a ich w kt\u00f3rym\u015b z nowojorskich klub\u00f3w \u2013 i tak zesp\u00f3\u0142 trzech m\u0142odych \u017cartownisi\u00f3w bez p\u0142yty na koncie trafi\u0142 od razu na sportowe areny.
\nProblem w tym, \u017ce na koncerty Madonny przychodzi\u0142y w\u00f3wczas t\u0142umnie nastoletnie dziewcz\u0119ta, czasem jeszcze w towarzystwie matek lub obojga rodzic\u00f3w. To socjologiczne zjawisko niepoprawni i bezczelni Beastie Boys witali co wiecz\u00f3r z otwartymi puszkami piwa w r\u0119kach, z potokiem wulgaryzm\u00f3w, koszarowych dowcip\u00f3w i seksualnych skojarze\u0144. Regularnie co wiecz\u00f3r publiczno\u015b\u0107 pr\u00f3bowa\u0142a ich wygwizda\u0107 albo wybucze\u0107. A Madonnie doradzano, by pozby\u0142a si\u0119 ich jak najszybciej.
\nBezskutecznie. Autorka \u201eLike a Virgin\u201d wykaza\u0142a si\u0119 dystansem i broni\u0142a Beastie Boys, gdy mened\u017cer chcia\u0142 ich zwolni\u0107. Obje\u017cd\u017cali wsp\u00f3lnie Ameryk\u0119, a prasa odnotowywa\u0142a zar\u00f3wno jej wyst\u0119py, jak sceniczne ekscesy jej towarzyszy. \u201eTo by\u0142 \u015bwietny pomys\u0142, bo ilekro\u0107 wychodzi\u0142a na scen\u0119, publiczno\u015b\u0107 wita\u0142a to z ulg\u0105, entuzjazm by\u0142 jeszcze wi\u0119kszy\u201d \u2013 wspomina po latach Adam Horovitz z Beastie Boys.
\nRok p\u00f3\u017aniej Def Jam wyda\u0142a zespo\u0142owi pierwszy album. \u201eByli\u015bmy przekonani, \u017ce si\u0119 nie sprzeda \u2013 wspomina\u0142 Russell Simmons. \u2013 Ale wydali\u015bmy go jako \u017cart, z my\u015bl\u0105 o ich kumplach, \u015brodowisku\u201d. Tymczasem \u201eLicensed to Ill\u201d okaza\u0142a si\u0119 pierwszym hiphopowym albumem, kt\u00f3ry zaw\u0119drowa\u0142 tam gdzie Madonna \u2013 na pierwsze miejsce listy \u201eBillboardu\u201d. \u201eTrzech idiot\u00f3w nagra\u0142o wielki album\u201d \u2013 chwali\u0142 ich \u201eRolling Stone\u201d.<\/p><\/blockquote>\n

Dzi\u015b bez p\u0142yty dnia, ale od jutra wracam do regularnego nadawania, bo p\u0142yt zebra\u0142o si\u0119 naprawd\u0119 du\u017co. B\u0119dzie o jedn\u0105 wi\u0119cej, je\u015bli zdecydujecie si\u0119 na wsparcie dla Pustek w odpowiedzi na ich apel og\u0142oszony na stronie Pustki.pl i skorzystacie z tego formularza<\/a>. <\/p>\n

Przy okazji – skoro ju\u017c zebra\u0142o si\u0119 na og\u0142oszenia – polecam najnowszym numer „Sztuki \u017bycia” – specjalnego magazynu „Polityki”, w kt\u00f3rym znalaz\u0142o si\u0119 miejsce na m\u00f3j tekst o field recordingu, w kt\u00f3rego napisaniu pomagali mi swoimi komentarzami polscy arty\u015bci paraj\u0105cy si\u0119 tym\u017ce, m.in. Marcin Dymiter, Rafa\u0142 Iwa\u0144ski i Tomek Mirt. Spory kawa\u0142ek do przeczytania tutaj<\/a>. Ca\u0142o\u015b\u0107 dla abonent\u00f3w Polityki Cyfrowej<\/a> – wartej zainteresowania us\u0142ugi. Nie chwali\u0142bym, gdybym nie uwa\u017ca\u0142, \u017ce na polskim rynku jest pionierska. \ud83d\ude42 Albo w papierowej „Sztuce \u017bycia”, oczywi\u015bcie. Wr\u00f3c\u0119 jeszcze do tematu na blogu – podobnie jak do tej retrospektywy polskiego hh po latach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Prosz\u0119 mi wybaczy\u0107 zesz\u0142otygodniowe milczenie, w du\u017cej mierze wype\u0142nione odpoczynkiem. Ale nie ca\u0142kiem. Ostatnie trzy miesi\u0105ce sp\u0119dzi\u0142em przy pracy nad seri\u0105 wywiad\u00f3w z pionierami polskiego hip-hopu – tymi, kt\u00f3rzy 20 lat temu wprowadzali do nas gatunek. I dzi\u015b w wi\u0119kszo\u015bci prze\u017cywaj\u0105 kolejn\u0105 fal\u0119 zainteresowania gatunkiem.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2903,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[574,986,987],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2901"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2901"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2901\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2904,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2901\/revisions\/2904"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2903"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2901"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2901"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2901"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}