{"id":2935,"date":"2012-05-16T13:04:00","date_gmt":"2012-05-16T11:04:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2935"},"modified":"2012-05-16T13:04:00","modified_gmt":"2012-05-16T11:04:00","slug":"najglosniejszy-wpis-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/16\/najglosniejszy-wpis-roku\/","title":{"rendered":"Najg\u0142o\u015bniejszy wpis roku"},"content":{"rendered":"

Gdyby nat\u0119\u017cenie ha\u0142asu w tym wpisie mierzy\u0107 w decybelach, by\u0142oby tego w okolicach 130 dB. Kevin Shields jest jednym z najbardziej ha\u0142a\u015bliwych muzyk\u00f3w pod s\u0142o\u0144cem i najbardziej bezczelnych osobnik\u00f3w jakich znam, ale bardzo go lubi\u0119. Ceni\u0119 nawet t\u0119 jego bezczelno\u015b\u0107. Wyobra\u017acie sobie: w okolicach roku 2001 facet bierze si\u0119 za robot\u0119 przy od\u015bwie\u017caniu brzmienia klasycznych p\u0142yt swojego My Bloody Valentine<\/strong>, „Isn’t Anything” i „Loveless”. Zremasterowane wersje oddaje w roku 2012 i udziela wywiadu serwisowi Pitchfork<\/a>, w kt\u00f3rym oznajmia, \u017ce lubi pracowa\u0107 szybko. P\u00f3\u017aniej d\u0142ugo i do\u015b\u0107 otwarcie, a na pewno ciekawie rozmawia z „The Quietus”<\/a>, kt\u00f3remu zwierza si\u0119, \u017ce ma ju\u017c nagranych osiem nowych piosenek. A i tak najwa\u017cniejsze jest to, co w\u0142a\u015bnie wyda\u0142.<\/p>\n

Na przed\u0142u\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 prac\u0119 nad „Loveless” sam narzeka\u0142em<\/a> wkr\u00f3tce po powstaniu tego bloga. O powrocie koncertowym MBV te\u017c ju\u017c wspomina\u0142em – jeszcze na drugim blogu<\/a>. Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119c wchodzi\u0142 zbyt g\u0142\u0119boko w obie te sfery. Wa\u017cne jest to, \u017ce w dzia\u0142aniach studyjnych Shields zn\u00f3w nie poszed\u0142 na \u017caden kompromis. Opar\u0142 si\u0119 pokusie w\u0142\u0105czenia limitera przy ko\u0144cowym miksie „Loveless” i zrobienia z tej p\u0142yty czego\u015b podobnego do tysi\u0119cy innych przekompresowanych album\u00f3w rockowych – cho\u0107 nie ustrzeg\u0142 si\u0119 jednego cyfrowego zniekszta\u0142cenia w „What You Want” (CD1, 2:46). Dalej jest to p\u0142yta stosunkowo cicha – w obu wersjach, bo KS przygotowa\u0142 z rozp\u0119du a\u017c dwie. Poprawi\u0142 (zremasterowa\u0142) wersj\u0119 cyfrow\u0105 z ta\u015bmy DAT po zako\u0144czonej obr\u00f3bce w studiu i zmasterowa\u0142 materia\u0142 z oryginalnych ta\u015bm analogowych. W opisie wyst\u0119puj\u0105 one kolejno jako CD1 i CD2, ale w sieci pojawi\u0142o si\u0119 wiele g\u0142os\u00f3w, \u017ce ostatecznie spakowane zosta\u0142y dok\u0142adnie odwrotnie. I po przes\u0142uchaniu obu odpowiednio g\u0142o\u015bno (czytaj: bardzo g\u0142o\u015bno) dochodz\u0119 do wniosku, \u017ce „g\u0142osy” maj\u0105 racj\u0119. Pierwsza p\u0142yta ma bardziej aksamitny charakter, poszczeg\u00f3lne partie (cho\u0107by wokale) nie s\u0105 poddane takiej efektowej obr\u00f3bce jak materia\u0142 z DAT-a. Je\u015bli s\u0142uchacie stosunkowo cicho, to druga p\u0142yta (cyfrowy miks) odda lepiej do\u015bwiadczenie, jakim do tej pory by\u0142a „Loveless”, ale je\u015bli mo\u017cecie sobie pozwoli\u0107 na odrobin\u0119 ha\u0142asu, pos\u0142uchajcie, jak przejrzysty jest miks analogowy. Wszelkie inne rozwa\u017cania w tej chwili sobie odpuszcz\u0119, bo s\u0142ucham remaster\u00f3w dopiero od poniedzia\u0142ku, odk\u0105d przysz\u0142y poczt\u0105. Poza tym z t\u0105 p\u0142yt\u0105 jest tak jak z poziomem 0 dB na p\u0142ycie kompaktowej – w pewnym sensie nie mo\u017cna wyj\u015b\u0107 wy\u017cej. Jak co\u015b mia\u0142o dziesi\u0105tk\u0119 w wersji oryginalnej, to teraz trudno to przebi\u0107, bo trzeba by by\u0142o wyj\u015b\u0107 poza skal\u0119 – cho\u0107 za drug\u0105 wersj\u0119 p\u0142yty ch\u0119tnie da\u0142bym i 11.<\/p>\n

Wa\u017cniejsze jednak dla fan\u00f3w MBV b\u0119dzie pewnie zestawienie singli, EP-ek i niepublikowanych utwor\u00f3w (a\u017c trzy nigdzie nie s\u0142yszane nagrania) „EP’s 1988-1991”. Mia\u017cd\u017cy ono i wywo\u0142uje dreszcze ju\u017c zawarto\u015bci\u0105 EP-ki „You Made My Realise”, kt\u00f3r\u0105 – jak si\u0119 dowiedzia\u0142em z „Quietusa” – Shields nagrywa\u0142 pod okiem eksbasisty Hawkwind i Amon Duul II, niejakiego Dave’a Andersona. W\u015br\u00f3d tych trzech nieznanych nagra\u0144 zachwyca przede wszystkim m\u0142odzie\u0144cze (zapewne, daty nagrania brak – nie wyklikacie jej r\u00f3wnie\u017c na oficjalnej stronie<\/a>) „How Do You Do It”. Ale oczywi\u015bcie sam nieznanych dla mnie utwor\u00f3w MBV znalaz\u0142em o wiele wi\u0119cej. Cho\u0107by \u015bwietny „Sugar” – z francuskiego singla. Albo d\u0142uga wersja „Glider” z dwunastocalowego singla „Glider EP Remixes”. To oczywi\u015bcie dalej koszmarnie niekompletny zestaw, ale domy\u015blam si\u0119, \u017ce lider pokazuje tu po prostu to, co pokaza\u0107 chcia\u0142. I \u017ce inne EP-ki i single – poczynaj\u0105c od debiutanckiej „Geek!” – mog\u0105 nie spe\u0142nia\u0107 jego wewn\u0119trznych kryteri\u00f3w.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie nie wierz\u0119 w ani jedno s\u0142owo Shieldsa o tych ko\u0144cz\u0105cych si\u0119 nagraniach nowej p\u0142yty, o o\u015bmiu gotowych utworach czy o szybkiej pracy. Ale zaczynam wierzy\u0107, \u017ce zarazi\u0142 si\u0119 entuzjazmem, s\u0142uchaj\u0105c wczesnych utwor\u00f3w swojego zespo\u0142u. I \u017ce naprawd\u0119 nie b\u0119dzie chcia\u0142 na tym sko\u0144czy\u0107. <\/p>\n

\"\"<\/a>MY BLOODY VALENTINE „EP’s 1988-1991”<\/strong>
\nSony 2012
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „You Made Me Realise”, „Cigarette in Your Bed”, „I Believe”, „Swallow”, „Glider (full length version”, „Sugar”, „Good for You”, „How Do You Do it”… <\/p>\n