{"id":2951,"date":"2012-05-22T09:13:49","date_gmt":"2012-05-22T07:13:49","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2951"},"modified":"2012-05-22T15:23:17","modified_gmt":"2012-05-22T13:23:17","slug":"misia-mela-i-candi-czyli-dzien-polski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2012\/05\/22\/misia-mela-i-candi-czyli-dzien-polski\/","title":{"rendered":"Misia, Mela i Candi, czyli dzie\u0144 polski"},"content":{"rendered":"

B\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem systemu blogowego (dla czytelnik\u00f3w) i jego przekle\u0144stwem (dla autora) jest to, \u017ce zawsze mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 to, co pisz\u0119 dzi\u015b, z tym, co publikowa\u0142em tu wcze\u015bniej. Na szcz\u0119\u015bcie w przypadku Tres.B<\/strong> jestem w pe\u0142ni przygotowany na taki test. Ba, moja recenzja poprzedniego albumu<\/a> tej mi\u0119dzynarodowej grupy p\u00f3\u0142tora roku temu sygnalizowa\u0142a pewne braki – i ta druga brzmi tak, jak gdyby Misia Furtak i koledzy chcieli zaspokoi\u0107 moje – subiektywne, jednostkowe, indywidualne – potrzeby i da\u0107 mi co\u015b, do czego serce zabije mi gor\u0119cej.<\/p>\n

\"\"<\/a>TRES.B „40 Winks of Courage”<\/strong>
\nEMI 2012
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „The Goose Hangs High”, „Strikes, Slips and Faults”, „Woolgathering”, „Wheels and Engines”.<\/p>\n

Przede wszystkim dali nam tym razem p\u0142yt\u0119 bardziej wyrazist\u0105. Je\u015bli poprzednio PJ Harvey pojawia\u0142a si\u0119 raczej jako punkt odniesienia deklarowany, to tutaj jest realnym. Mo\u017ce nie je\u015bli chodzi o ekspresj\u0119 wokaln\u0105, ale w sferze klimatu wiele z jej nagra\u0144 mamy. Do tego Slowdive, w paru momentach nawet Sonic Youth. Zesp\u00f3\u0142 postawi\u0142 na gitarowe aran\u017cacje i cho\u0107 w wi\u0119kszo\u015bci z utwor\u00f3w pozostaje przy delikatnym nastroju i do\u015b\u0107 wolnym tempie, jest to zestaw bardzo sp\u00f3jny, dobrze te\u017c komponuj\u0105cy si\u0119 jako album. Mi\u0142ym zaskoczeniem s\u0105 dla mnie wokalne wej\u015bcia Oliviera Heima. Oczywi\u015bcie jedno zastrze\u017cenie z poprzedniej recenzji pozostaje aktualne – „40 Winks of Courage” to p\u0142yta \u015bpiewana w ca\u0142o\u015bci po angielsku, wi\u0119c z miejsca mo\u017ce by\u0107 pozbawiona szans w wy\u015bcigu po naprawd\u0119 masow\u0105 popularno\u015b\u0107. Z drugiej strony – dzi\u015b dosta\u0142em informacj\u0119, \u017ce przoduj\u0105 w tej chwili w sprzeda\u017cy na iTunes w\u015br\u00f3d Polak\u00f3w, wi\u0119c mo\u017ce przynajmniej rz\u0105d dusz w\u015br\u00f3d pewnej grupy odbiorc\u00f3w? Mnie w ka\u017cdym razie zmusili t\u0105 p\u0142yt\u0105 do naprawd\u0119 gor\u0105cej reakcji.<\/p>\n

Z kolei debiutantka Mela Koteluk<\/strong> wywo\u0142uje u mnie klasyczn\u0105 reakcj\u0119 50\/50. Kilka \u015bwietnych kompozycji, ca\u0142o\u015b\u0107 dobrze zagrana, starannie zaaran\u017cowana – to wszystko po stronie pierwszego „50”. Po stronie drugiej pi\u0119\u0107dziesi\u0105tki – brak w\u0142asnej wizji i przede wszystkim na\u015bladowanie stylistyki Nosowskiej (kt\u00f3ra notabene chwali p\u0142yt\u0119 w blurbie na ok\u0142adce) – i to w prawie ka\u017cdym aspekcie, od sposobu \u015bpiewania, przez teksty, po (momentami) aran\u017cacje. <\/p>\n

\"\"<\/a>MELA KOTELUK „Spadochron”<\/strong>
\nEMI 2012
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Spadochron”, „Melodia ulotna”.<\/p>\n

Z tym blurbami to w og\u00f3le cienka sprawa. Mo\u017ce i sprawdza si\u0119 twierdzenie o tym, \u017ce przyjaciele naszych przyjaci\u00f3\u0142 s\u0105 naszym przyjaci\u00f3\u0142mi. Ale zasada, \u017ce ulubie\u0144cy naszych ulubie\u0144c\u00f3w s\u0105 naszymi ulubie\u0144cami, najwyra\u017aniej ju\u017c nie obowi\u0105zuje. To a propos wszystkich blurb\u00f3w, w kt\u00f3rych poza Nosowsk\u0105 wyst\u0119puj\u0105 jeszcze Piotr Metz i Novika. <\/p>\n

Debiutant\u00f3w staram si\u0119 nie czepia\u0107, a je\u015bli ju\u017c, to w dobrej wierze. Mo\u017cna wi\u0119c traktowa\u0107 moje s\u0142owa jako dow\u00f3d pewnego zaanga\u017cowania – jest u Meli Koteluk tyle plus\u00f3w, \u017ce warto by si\u0119 zastanowi\u0107, jak by tu nast\u0119pnym razem nie przes\u0142oni\u0107 ich minusami. Ale oczywi\u015bcie mog\u0119 si\u0119 myli\u0107 – nie wiem jak wy, ale ja p\u00f3\u0142 zdania nie zrozumia\u0142em z tekst\u00f3w na tej p\u0142ycie.<\/p>\n

Skrajnie odmienna jest trzecia polska p\u0142yta na dzi\u015b, sol\u00f3wka Candelarii Saenz Valiente wydana pod szyldem Pictorial Candi<\/strong>. Spodziewa\u0142em si\u0119 ekstremalnych i szalonych do\u015bwiadcze\u0144, wi\u0119c specjalnie mnie nie zaskoczy\u0142a. Pierwsze, co rzuca si\u0119 w uszy, to olbrzymia skala dynamiczna nagrania, wsp\u00f3\u0142tworzona g\u0142\u00f3wnie przez wokale Candi, kt\u00f3re ju\u017c w pierwszym utworze wygoni\u0105 wam z domu koty. Mnie ta swobodna ekspresja kojarzy si\u0119 troch\u0119 z Josephine Foster – tyle \u017ce tam, gdzie Amerykanka ucieka w stron\u0119 kultury hiszpa\u0144skiej, Candi zmierza w stron\u0119 jakiej\u015b osobistej wizji, kt\u00f3r\u0105 na planie muzyki pop zestawia\u0107 mo\u017cna co najwy\u017cej z pomys\u0142ami Bjork, ale wspartej \u015brodkami do\u015b\u0107, powiedzia\u0142bym, surowymi, gara\u017cowymi, z zamierzonymi kiksami technicznymi („Check My Computer”).<\/p>\n

\"\"<\/a>PICTORIAL CANDI „Eat Your Coney Island”<\/strong>
\nLado ABC 2012
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Time to Go Back Home”, „Check My Computer”, „Trombone Opus Nr. 1”.<\/p>\n

„Eat Your Coney Island” to nie w ka\u017cdym momencie jest p\u0142yta mi\u0142a w odbiorze, ale w ka\u017cdym przykuwa uwag\u0119 bez reszty. Momentami jak dla mnie liczba ekstrawagancji na minut\u0119 jest przyt\u0142aczaj\u0105ca. Rzecz ko\u0144czy elegia na puzony zupe\u0142nie poza kontekstem – jednak i na kompletne zaskoczenie znalaz\u0142o si\u0119 tu miejsce. Kto nie ryzykuje, ten przegrywa na wej\u015bciu. Warto si\u0119 o tym przekona\u0107, s\u0142uchaj\u0105c tej bezkompromisowej p\u0142yty – nawet je\u015bli kogo\u015b nie przekona Candi, efekt finalny samego nagrania (miksowa\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 Piotr Zabrodzki, mastering – Marcin Cichy) roz\u0142o\u017cy go na \u0142opatki. Wi\u0119cej o p\u0142ycie tak\u017ce w nowym „PopUpie”<\/a>. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

B\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem systemu blogowego (dla czytelnik\u00f3w) i jego przekle\u0144stwem (dla autora) jest to, \u017ce zawsze mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 to, co pisz\u0119 dzi\u015b, z tym, co publikowa\u0142em tu wcze\u015bniej. Na szcz\u0119\u015bcie w przypadku Tres.B jestem w pe\u0142ni przygotowany na taki test. Ba, moja recenzja poprzedniego albumu tej mi\u0119dzynarodowej grupy p\u00f3\u0142tora roku temu sygnalizowa\u0142a pewne braki – i ta […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2955,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[312,120,7,910],"tags":[1000,999,318],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2951"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2951"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2951\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2967,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2951\/revisions\/2967"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2955"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2951"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2951"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2951"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}